‹ Le troubadour, poésies occitaniques du xiiie siècleChapitre 31 sur 86 · DE PROVENCE · texte numérisé non relu

DE PROVENCE

CANT ROUYAU,

AL PROUZÉ NOBLE ROUMlÛ DE PROVENÇA.

jlTLdoun que s'entrumis , sus la mar trebouîada ,

Lou jour; que l'aiguiélàs lucho anibà lou Mistraû ;

Ê que , per yéne far soupetas sus rouiVdacï^a ,

Lou foulze brounzissen s'escapo de Peilhaû ;

Un vaissel secoutit ^U5 l'aiga enferounada^

Aro , del ciel nivouz , vai dourdar la teùlada ;

E piéy , vai per-subrouns , dins lou fpunz del gourgàs ,

Del baûri badadis boulegar lou gravas.

La desgailhada Mort trevo sus requipatje,

E déjà , per picar , brandis soun coutelas :

« Mais l'adretz naûtounié lou salvo dal naûfratje ».

Lou naûtounié , d'ount Pâma es de poû eycinjada , Vej senz crenta Paûristre, é l'aùzis en repaû ; E , dessan que l'effrai d'una tala trumada , Caraviro cascun , el préven tout lou maû. A l'un , fai rafermir la malura brizada ; A Tailitre , fait plegar la velura esquinsada ; Entretan qu'ai timoun el tén ferme lou bras , Sa voui inspiro força , é sa força soulàs.

CHANT ROYAL (i),

Page 1