LETTRE DU NONCE AU CARDINAL DE SOURDIS, RELATIVEMENT A LA PRÉSIDENCE

DE l'assemblée.

II1™« et Rev"»« Domine,

Summi Pontificis nomine, non sine aliqua inea nota, quippe qui non praemonueram, certior factus sum Sanctitalem Suam accepisse a viris cuiusfides incontroversiam non est revocanda, le, Ill°« et Rev"»* Domine, in hoc Episcoporum conventu Parisino, permisisse ul Lugdunensis et Senonensis Ârchiepiscopi praeeminentiam iibi debitam usurparent, et quantum inde Sua Beatitudo molestiam perceperit, id fuit in causa ut mihi eiusdem Summi Pontificis nomine, iniunctum sit ut te serio admonerem ut animo perpendas quam tibi fuerit hoc indecorum, cum materiam praebueris aliis 111™'* Cardinalibus de te conquerendi, quod visus fueris ignorare quanta sit dignitas quam in Ecolesia Dei sustines et quanta vcstri Ordinis sit amplitudo,cujus Cardinales tanquam membra nobiliora Pontificis ei debent adeo coi*di esse ut nullatenus illorum iaedi patiatur aestimationem.

Caveat igitur, quaeso, ne quidem in posterum, quod minus deceat tuae gradum dignitatis admittendo, summi Pontificis rénoves quam hinc hausit molestiam; sperat enim SuaSanctilas fore ut i ta géras ut facti memoriam deleas, et iacturam bene gestorum multiplici fœnore compenses. Finem facio, tibique manus humiliter deosculor, et Deum omnipotentem precor ut te tueatur incolumem.

Dat. Parisiis Idibus Februarii 1606.

Nonciature de France, tome L, 1606, f" 8i V.

RÉPONSE DU cardinal DE SOURDIS A LA LETTRE PRÉCÉDENTE

lllustris»»® et Rev™« Domine,

Humilliine nec non lubentissime, quas ad me Dominatio Vestra Rev"»« Sanctitatis suae quaerelas misit, carum quam vis inscius, accepi : quibus quidem mecum conquerilur, quod gradus et dignitatis nostrae in Ecrlesia* Dei immemor, aliqua ullro quae dignitati nostrae aliquatenus adversanlur facile passus sim praetermitti, iisque, prout vigi-

lantiae et officii noslri est, quam primum non obsliterim. Quibus a me suspenso el sollicite animo periectis, quantumvis poslmodum animum advertens, quid vel egerim vel non egeriin, exacte resolvere quo me sine mora a culpa eximcreni aeque dubius ac antea mansi. Quocirca nihil quod D. V. Rev"»*« super bis scribam, babeo, donec illi ad me de iisdem apertius scribere placuerit. Quo lempore si quid de me reprehensione dignuni rescivisse videam, non negabo, imo rationem actionum mearum rcddam, sicuti cupio in omnibus et per omnia Yoluntati Sanctissiini D. N" subditus et obediens vivere et mori. Intérim Deum Optimum Maximum precor ut D. V«^a™ Rev™"™ diutissime conservet incolumem.

Nonciature de France, tome XXII, 1588, 15 novembre.