‹ Les évangiles synoptiquesChapitre 52 sur 829 · Cf. QÉ · texte numérisé non relu

Cf. QÉ

4. Dans la notice de Jean : <( Et ideo licit (licet) varia sinculis (singulis) evangeliorum libris principia doceantur (nonobstant la différence des points de départ), nihil tamen differt credentium fidei cum uno ac principal! spu (spiritu) declarata sint in omnibus omnia de nativitate, de passione, de resurrectione, de conversa tione cum decipulis idiscipulis) suis ac de gemino ejus adventu, primo in humilitate dispectus (despecto), quod foit (fuit), secundum (secundo) potestate regali preclarum (praeclaro), quod foturum (futurum) est. » Allusion au contenu du synd)ole ai)ostoIique (cf. Kattenbuscu, Das aposfolische Symbol, II, 3;J4).

y>. Sur ces prologues, 'cf. Corssen, op. cit., xupr. n. 1; Haunack, 11, 204-206, 298. On a voulu récemment les attribuer à Priscillien. Cuapman, Revue bénédictine, xxiii, III, 33;;.

02 LES EVANGILES SYNOPIIQLES

drie '. Amplitications léf^endaires où il peut être imprudent de chercher quelque donnée d'histoire. Ce qu'on dit de Matthieu ne devient pas plus vrai à force d'être répété ; la notice de Jean est de pure fantaisie, mais pourrait attester encore la nécessité où Ton est de faire valoir ses mérites contre une opposition récente ou actuelle -. Marc devient lévite parce qu'il était cousin de Barnabe, lequel, d'après les Actes, appartenait à la race de Lévi^; le trait de l'irrégularité obtenue par le pouce coupé confond les fonctions léviti({ucs avec les fonctions sacerdotales, et ne peut être qu'une ingénieuse conjecture sur une donnée antérieure '.La notice

1. « Matthaeus ex Judaea sicut in ordine primus ponitur, ita evang-elium in

Judaea primas scripsit. Cujus vocatio ad Deum ex publicanis actibus fuit

Qui (Johannes) etsi post omnes evang-elium scripsisse dicitur, tamen dispositione canonis ordinati post Matthaeum ponitur, quoniam in Domino quae novissima sunt, non velut extrema et abjecta numéro, sed plenitudinis opère pcr-

fecta sunt, et lioc virgini debebatur Lucas Syrus natione Antiochensis,

arte medicus, discipulus apostolorum, postea Paulum secutus usque ad confessionem ejus, serviens Dec sine crimine. Nam necpio uxorem unquam habens neque filios, lxxiiii annorum obiit in Bithynia plenus spiritu sancto. Qui cum jam descripta essent evangelia per Matlhaeum quidem in Judaea, per Marcum autem in Italia, sancto instigante spiritu in Achaiae partibus hoc scripsit evangelium, signifîcans etiam ipse in principio ante alia esse descripta. Cui extra ea quae ordo evangelicae dispositionis exposcit, ea maxime nécessitas laboris fuit, ut primum Graecis fidelibus omni perfectione venturi in carnem Dei manifestata, ne judaicis fabulis intenti in solo legis desiderio tenerentur neve Iiereticis faljulis et stultis soUicitationibus seducti excédèrent a veritate. elaboraret, dehinc ut in principio evangelii Johannis nativitate praesumpta, cui evangelium scriberet etinquo electus scriberet, indicaret, contestans in se

compléta esse quae essent ab aliis inchoata Marcus evangelista Dei et

Pétri in baptismale fîlius atque in divino sermone discipulus sacerdotium in Israliel agcns secundum carnem levita conversus ad fidem Christi evangelium

in Italia scripsit, ostendens in eo quod et generi suo delseret et Cliristo

Denique amputasse sibi post fidem pollicem dicitur, ut sacerdotio reprobus haberetur ; sed tantum consentiens fidei praedestinata potuit electio, ut nec sic in opère verbi perderet quod prius meruerat in génère. Nam Alexandriae episcopus fuit. » Texte d'après Corssen, b-lU.

Page 1