‹ Les Malouins à terre-neuveChapitre 14 sur 22 · Mot à mot : € tu n'es pas le vrai homme · texte numérisé non relu

Mot à mot : € tu n'es pas le vrai homme

Aunsin thug si buille de ’nt-släitin draoigheacta dhô, agus rinne seabhac dé. Rinne si seabhac eile dhi, agus thug an mac righ léithe chum oileäin.

Bhi teach breägh aici air an oileän agus dubhairt si leis : « Ta aon nidh agam duit le deunamh, agus mà ghnidh tu é, béidh m'inghean agad, agus muna dtig leat an obair a dheunamh, caillfidh tu do cheann. »

Air maïidin, là air na mhärach, dubhairt an chailleach leis : « Chaill mé biorän ann san stäbla dä-fichid bliadhain 6 &£oin, téidh agus fägh dham é. » Chuaidh sé chum an stabla agus thoisigh sé ’gà ghlanadh. Ni raibh sé ag cur greim amach nach raibh a dhà oiread ag teacht asteach. Thug sé an obaïir suas, agus Suid sé sios bronach go leor.

Thäinig inghean na caillighe chuige, agus d’ fiafruigh dhé creud do bhi air. D’ innis sé dhi, agus annsin tharraing si pice amach agus le casadh do läimhe, bhi an stabla glan. Annsin thug si an biorän dhô agus dubhairt : « Nàû hinnis dom mhàthair go ndearna mé an nidh seo dhuit. »

Bhi cailleach na fiacla fada as an mbaile, acht nuair thäinig si air ais ‘san trathnona, thug an mac righ an biorän di. « Go deimhin, is maith an buachaill thu, » ar san chailleach, « téidh chum an stäbla, agus luidh air phonnann anaice leis an lür dhuinn, »

Nior bh’' fada go dtäinig inghean na caillighe chuige, agus dubhairt : « Is olc an leabuidh tà agad. » —« Ni T ärach air, » ar san mac righ. — « Tà g0 deimhin, » ar san cailin. Annsin chuaidh si do ’n läir dhuinn, agus tharraing leabuidh breägh cluimh as a cluais, agus $ocruigh si do ’n mhac righ é. Annsin thug si dhô mairtféoil, caoirféoil, agus fion, agus dubhairt leis : « bi süugach. » D'ith sé agus d'ôl sé a säith. D'imthigheadar go teach an righ. Bhi fäilte mhôr ag an righ roimh a mhac. An là air na mhärach, phôs mac an righ inghean na caillighe. Bhi bainfeis aca air feadh seacht n-oidhche agus seacht là.

de baguette magique et en fit un faucon. Elle fit un second faucon d'elle-même et elle emmena le fils du roi avec elle dans une île.

Elle avait sur l’île une belle maison, et elle lui dit : « J’ai une chose à te faire faire et, si tu la fais, ma fille sera à toi, mais si tu ne peux faire cet ouvrage, tu perdras la vie !. »

Le lendemain matin, la vieille lui dit : « J’ai perdu une épingle dans l'étable il y quarante ans de cela; va, et trouve-la-moi. » Il se rendit à l’étable et se mit à la nettoyer. Il n'avait pas mis dehors une fourchée qu'il en rentrait dedans deux fois autant. Il abandonna l'ouvrage et s’assit, tout attristé.

La fille de la vieille vint à lui, et lui demanda ce qu'il avait. I] le lui raconta, et alors elle tira dehors une fourchée et en un tour de main, l’étable fut nettoyée. Puis elle lui donna l’épingle et dit : « Neraconte pas à ma mère que j'ai fait cela pour toi. »

La vieille aux longues dents était hors de chez elle, et quand elle revint au soir, le fils du roi lui donna l'épingle. « En vérité, tu es un bon garçon, » dit la vieille, « va à l’écurie et couche-toi sur la paille près de la jument noire. »

Peu de temps après la fille de la vieille vint le trouver et lui dit: — « Il est mauvais, le lit que tu as. >» — « Je n’y puis rien, » dit le fils du roi. — « Si, vraiment, » dit la jeune fille. Alors elle alla à la jument noire et tira un beau lit de plumes de son oreille et elle l’arrangea pour le fils du roi. Puis elle lui donna de la viande de bœuf, du mouton, du vin et lui dit : « Satisfais-toi. » Il mangea et but à satiété. Ils partirent pour la maison du roi. Le roi fit grand accueil à son fils. Le lendemain, le fils du roi épousa la fille de la vieille, Il y eut repas de noces chez eux pendant sept nuits et sept jours.

Page 1