Ce conte provient de Ballinrobe, comté de Mayo
dtäinig siad chum na häite a bhfuair sé Cormac Ô’n athair. Bhi seisean air bhruach na fairrge, agus bhi lüthghäire mhor air nuair chonnaire sé Cormac. « Seo é do mhac, » ar san Ridire « tà céird mhaith aige, acht mà figfaidh tu agam bliadhain eile é, béidh dà chéird aige. » — « Fägfaidh mé agad é, » ar sant athair, « agus fäilte. »
Rug an Ridire Cormac air ais leis, agus bhi sé ag münadh draoigheachta dhô, go raibh an dara biadhain criochnuighthe, agus bhi fios ag Cormac nach dtiübhradh an Ridire a-bhaile é, mar när chuir ant athair ann san margadh é do thabhairt air ais an dara huair. An uair nach dtäinig an mac a bhaiïle ag deireadh na dara bliadhna, chuaïidh ant athair dà thôruigheacht. Bhi sé ag siubhal, go dtäinig sé goteach an Ridire agus dubhairt leis : « Cad fà nach dtug tu mo mhac a bhaiïle? >» — « Ni raibh sé ann mo mhargadh, » ar san Ridire, « acht tig leat é do bheith agad air maidin amärach. » La air na mhärach, thug an Ridire ant athair agus an mac leis, gur fig sé iad air bhruach na fairrge.
Ann sin dubhairt an mac, — « Tà räsaidh môra le bheïth i nGaillimh amärach, deunfaidh mé capall diom féin go ngnôthuighidh mé uile räsa, Cuir uile phighin a thig leat d’ faghail, orm: nuair à bhéidheas na räsaidh thart, tiucfaidh Ridire na Cleasa le mise do cheannach, geobhfaidh tu dä cheud pünt orm; na sgar le mo $rian, agus béidh me ’sa mbaile romhad féin. »
Air maidin, là air na mhärach, rinne an mac capall dé féin, le diallaid agus le srian ôir. Chuaïdh ant athair ag marcuigheacht air, agus chuaidh chum na räsaidh. Ghnôthuigh sé uile räsa, agus fuair ant athair dà cheud pünt air, acht nior sgar sé leis ant-srian, agus bhi an mac ‘san mbaiïle roimhe.
Là air na mhärach chuaidh an bheirt go teach an feilméara, agus d'iarr siad an inghéan. — « Taisbéan dam bhfuil céird ag do mhac, » ar san feilméar. Chuadar amach agus rinne an mac teach breägh a raibh ceithre reithe faoi. Chuadar uile asteach, agus d'imthigh an teach air na reithibh mar choiste mor. « Ta mé sästa go bhfuil céird ag do mhac, » ar san feilméar, « tig leis
CONTES IRLANDAIS MODERNES. air Cormac des mains de son père. — « Voici ton fils, » dit le chevalier, « il a un bon métier, mais si tu me le laisses une seconde année, il aura deux métiers. >» — « Je vais tele laisser, » dit le père, « et salut. »
Le chevalier ramena Cormac avec lui et lui enseigna la sorcellerie, en sorte que la deuxième année terminée, Cormac savait que le chevalier ne le ramènerait pas chez lui, parce que le père n'avait pas mis dans son marché de le lui ramener la seconde fois. Comme le fils n’arrivait pas chez lui à la fin de la seconde année, le père alla le chercher. I] marcha jusqu'à ce qu'il arrivât à la maison du chevalier et il lui dit : « Pourquoi ne ramènes-{u pas mon fils à la maison? » — « Ce n'était pas dans mon marché, » dit le chevalier, « mais tu peux le prendre demain matin. » Le lendemain, le chevalier prit avec lui le père et le fils et les laissa sur le rivage de la mer.
Alors le fils dit : « Il va y avoir demain de grandes courses à Galway, je me ferai cheval et je gagnerai toutes les courses. Mets sur moi tous les sous que tu pourras te procurer; quand les courses seront terminées, le chevalier aux tours d'adresse viendra pour m'acheter; tu trouveras de moi deux cents livres; ne te sépare pas de ma bride et je serai à la maison avant toi. »
Le lendemain matin, le fils se changea en cheval avec une selle et une bride d’or. Le père monta dessus et se rendit aux courses. Il gagna toutes les courses, et le père le vendit deux cents livres, mais il ne se sépara pas de la bride, et le fils était à la maison avant lui.
Le lendemain ils se rendirent tous deux chez le fermier, et ils demandèrent la fille en mariage. « Montre-moi si ton fils a un métier, » dit le fermier. Ils sortirent et le fils fit une belle maison qui reposait sur quatre béliers. Tous entrèrent et la maison sur béliers se déplaçait comme une grande voiture. « Je suis satisfait que ton fils ait un métier, » dit le fermier, « ma fille peut être
m'inghean a bheith aige. » Pôsadh an länambain, agus bhi mic agus ingheana go léor ann san teach-air-reithibh. Fuair siad-san ant àth agus sinne na clochäin, bäitheadh iad-san agus thäinig sinne slän.
Minic à thig !.
Bhi fear ann aon uair amhäin, agus bhi inghean sgiamhach aige, agus bhi uile dhuine i ngrädh léithe. Bhidheadh beirt oganach ag teacht i gcomhnuidhe faoi ‘na déin ’gà cüirtéireacht. Do thaithnigh fear aca leithe, agus nior thaithnigh an fear eile. An fear nar chuir si suim air bith ann, do thigeadh sé go minic go üigh a hathar le hamharc uirri féin, agus le bheïth ann a cuideachta, acht an fear a raibh duil aici ann, ni thigeadh sé acht go hanamh. B' feärr leis an athair i do phôsadh an bhuachaill a bhi teacht chuici go minic, agus rinne sé dinéir mhoôr, aon là amhäin, agus chuir sé cuireadh air uile dhuine. Nuaiïr bhi na daoine uile cruinnighthe, dubhairt sé le na hinghin, « OI deoch anois, » ar sé, « air an bhfear is feärr leat ann san gcuideachta so, » mar $aoil sé gon olfadh si deoch air an bhfear budh mbaith leis féin. Thôg si an ghlaine ann a läimh, agas seas si suas, agus dhearc si ’nna timchioll, agus annsin dubhairt si an rann so :
Olaim do $slante a Mhinic-a-thig
Faoi thuaïrm slainte à Mhinic-nach-düg :
Is truagh é nach Minic-nach-dtig
À thigeas chomh minic le Minic-a-thig.
Suidh si sios nuair dubhairt si an cheathramha, agus nior labhair si aon focal eile an trathnôna sin. Acht nior thäinig an fear Ôg « Minic-a-thig » chomh fada léithe aris, mar thuig sé nach raibh sé a ’teastäl, agus phôs si fear a rogha féin, le toil a hathar. Nior chualaidh mé aon nuaidheacht eïle däà taoibh 0 Soin.