‹ Les Malouins à terre-neuveChapitre 9 sur 22 · C’est l'irlandais ddib, espèce de terre rouge · texte numérisé non relu

C’est l'irlandais ddib, espèce de terre rouge

thug sé ant ädhbhar cäca dona buailteoiribh, agus thug na buailteoiridh sop thuighe dh6, thug sé an sop tuighe don bh6, thug an bh6 bainne dh6, thug sé an bhaïnne don chat, sgriob an cat ant jh, chuaidh ant im i ladhar ghadhair, ruaig an gadhar an fiadh, sSnämh an fiadh ant uisge, fliuch ant uisge an leac, chuir an leac faobhar air an tuaigh, gheärr an tuagh ant-slat, rinne se gad de ’nt-slait, agus nuair bhi an gad réidh deunta aige, creid mise ga raibh Manachar imthighthe fada go leor uaidh.

An piobaire agus an püca !.

Ann sant-sean-aimsir, do bhi Jeath-amadän ’nna chômhnuidhe à nDünmor, i gcondaé na Gaillimhe, agus cidh go raibh düil mhôr aige annsa gceol, nior feud sé nios m6 ‘na aon phort ambäin d'fôghlaim, agus budh hé sin an Rôgaire Dubh. Do gheibheadh sé cuid mhaith airgid 6 na daoinibh uaisle, mar do gheibheadh siad greann as.

Oidhche Samhna, bhi an piobaire a° teacht abhaile o theach damhsa, agus é leath air meisge. Nuair thäinig sé go droichiod beag anaice le teach a mhäthar, d'faisg sé na piobaidh air, agus thoisig sé ag seinm an Rôgaire Dubh.

Thäinig an Puca taobh-$iar dé, agus chaïith sé air a dhruim féin é. Bhi adharca fada air an bPüca, agns fuair an piobaire greim daingean orra. Ann sin dubhairt sé : « léirsgrios ort! a bheithigh ghränna, leig abhaïle mé, tà piosa deich bpighne agam do mo mhäthair agus tà uireasbhuidh snisin uirri. >» — « Nà bac le do mhäthair, » ar san Püca, « acht congbhuigh do ghreim, mä thuitfidh tu, brisfidh tu do mhuineu] agus do phiobaidh. »

1. Leabhar sgeulaigheachta, pp. 96-100. Le lutin appelé péea apparaît tou-

jours sous la forme d’un animal,

donna la matière du gâteau aux bouviers, et les bouviers lui donnèrent une botte de paille, il donna la botte de paille à la vache, la vache lui donna du lait, il donna le lait au chat, le chat rongea le beurre, le beurre alla entre les griffes du chien, le chien poursuivit le daim, le daim nagea dans l'eau, l'eau mouilla la pierre, la pierre aiguisa la hache, la hache coupa l'osier, il fit un lien avec l’osier, et quand il eut le lien tout prêt, croyez bien que Manachar était parti suffisamment loin de là.

IT

Le joueur de cornemuse et le lutin !.

Dans l’ancien temps il y avait un homme à moitié fou qui demeurait à Dunmore, dans le comté de Galway; bien que cet homme eût beaucoup de goût pour la musique, il n'avait pu apprendre qu’un seul et unique air; c'était le Rôgaire Duv ?. » Il recevait de l'argent des messieurs parce que ceux-ci s'amusaient de lui.

Une nuit de Samhain *, le joueur de cornemuse rentrait chez Jui au sortir d'une salle de danse; il était à moitié ivre. Quand il arriva à un petit pont près de la maison de sa mère, il pressa sa cornemuse et se mit à sonner le Rôgaire duv.

Un lutin vint à l'ouest de lui et se jeta sur son dos. Le lutin avait de longues cornes, et le sonneur les empoigna fortement. Puis il dit : « Destruction sur toi, horrible bête, laisse-moi rentrer chez moi, j'ai sur moi une pièce de dix pence, à ma mère, et elle a besoin de tabac à priser. > — « Peu m'importe ta mère, » dit le lutin, « mais continue à me serrer; si tu tombes, tu vas te briser le cou et ta cornemuse avec. » Puis le lutin lui dit : « Sonne-moi

Page 1