III . Les Amours. — A Sylvie, sur les Plaintes d’Achante

PLAINTES d’aCANTE

ACANTO PASTORVM REGI Amantivm fidissimo Amoris et gemitus successum.

In gæmitum totus lacrimasque liquoris Acante Et rupes quæstus iam didicere tuos.

Quid Dea, cuiploras? Nimirum æquabit amorem ?

Ni malit dures durior esse iugis.

Saxea fit, numquid plorantibus adgemit Echo ?

Et tamen hæc rupes saxea Nimpha tenet.

Pone tuum victrix pulcherrima : Pone rigorem, Quem fugis, ipsa etiam saxa, fereque colunt.

D. TRISTAN Amatorios Acanti planctvs non Triste modulantem.

Dum risu lacrymas amœniores,

Ac festum magè gaudio dolorem,

Et suspiria præfereiida sannis,

Dumque imam calidi querelam amoris Tristane insoliti modis adumbras,

Mœrent gaudia : præque tam erudito Et nil Triste, nisi ignem habente planctu Cantus, Delitiae, Sales, locique.

Et quidquid Lyra ridet, est acerbum.

VxRiavE

SVMMI x\MORIS SVMMÆ POESIOS palmam apprecatur,

Æquius ambigerem lacrimas effundat Acanthus, Pulcrius an lacrimas cultè Poeta canas.

Diuino iustè suspirat Acanthus amori

Sed pulchrè gemitus exprimis arte pari.