EL

4 L ce Ξ 1. ΠΕΡῚ μὲν οὖν τῶν ἄλλων ἤδη εἴρηται. Aot- \ A] < πὺν δὲ περὶ λέξεως, ἢ διανοίας εἰπεῖν. Τὰ μὲν οὖν περὶ τὴν ΗΕ τοῖς περὶ Ῥητορικῆς χείσθω. Τοῦτο \ DANS “ ᾿ r “»Ἥ , γὰρ ἴδιον μᾶλλον ἐχείνης τῆς μεθόδου.

LA = \ “- 2. For δὲ τὰ χατὰ τὴν διάνοιαν. ταῦτα; ὅσα ὑπὸ τοῦ λόγου δεῖ παρασλευαχσῆῆναι. Μέρη δὲ τού- 1 ᾽ ΝΡ -“»- \ A ΄ \ A / Toy, TO TE ἀποδειχνῦναι, χαὶ τὸ λύειν, χαὶ τὸ πάθη χευάζειν * οἷον ἔλεον. ὃ φόῤον. ὃ ὀργὴν χαὶ παρᾶσ .ο £AEOV ; ἢ ®0 > À PYAY 7. [A ὅσα τοιαῦτα, καὶ ἔτι μέγεθος, χαὶ σμιχρότητα. Δῆλον δὲ, ὅτι καὶ ἐν τοῖς πράγμασιν ἀπὸ τῶν αὐτῶν δ. à “ \ A εἰδῶν δεῖ χρῆσθαι, ὅταν ἢ ἔλέεεινα, ἢ δεινὰ, ἢ μεγάλα, ἢ ἐικότα ᾿δέῃ παρασχευάζειν.

D'ARISTOTE. δι

thon qui a donné ce mauvais exemple: car quelle différence y a-t-il de chanter des paroles étrangères à une pièce , ou d'insérer dans cette pièce des morceaux , ou mème des actes entiers d'une autre pièce ? «