P . L. t t. XX, col. a
elle n'avait pas été précédée de l’examen canonique de l’ordinand. Le concile jugea qu’Hilduin devait être déposé pour deux motifs : i° comme ayant été ordonné sans examen canonique; 2 ° comme ayant été ordonné prêtre per saltum , sans avoir reçu le diaconat. C’était dire que l’ordination qui lui avait été conférée par Ebo était nulle :
... Tune de presbitero quodain et monachorum abbate in Altivillaris monasterio, nomine Halduino, qui ab eodem Ebone diaconus iussus fuerat ordinatuseta Lupo postea venerabili episcopo Catalaunensi presbiter sine examine fuerat consecratus, mota est quaestio... De quo iudicatum est a sinodo secundum sacros canon es, sicut scriptum est. Ut « qui presbyteri sine examine per ignorantiam, vel per ordinantium dissimulationem sunt provecti, cum fuerint cogniti, deponantur : quia quod irreprehensi bile est catholica défendit ecclesia. » [Conciliant Nicaenum , c. 9]. Et ostensum est in eodem ex concilio Sardicensi, cap. X. et ex aliis conciliis et decretis, damnationis scripto secundum canonicam formam eumdem episcopum nihil de illius ordi natione attigisse , sed qui saltu , siiœ gradu diacoki ad sacerdotium prosilierat , in degradationem debitain resilire deberet.
Enfin, à la session cinquième, les clercs ordonnés par Ebo ayant été accusés d’avoir produit un faux témoignage pour se défendre, on délibéra sur la peine à leur appliquer. La conclusion fut celle-ci : « Et quia gradus ecclesiasticos quibus privarentur non habebant, iussi sunt communione privari. »
Il est donc hors de doute que le concile tenu à Soissons, en avril 853, a soutenu la nullité absolue des ordinations faites par Ebo après sa déposition. On s’explique ainsi pour le mieux un fait attesté par les annalistes, et qui a été jusqu’ici peu remarqué : la cassation et la réitération par l’évêque Altfrid des sacrements administrés par Ebo pendant son épiscopat à Hildesheim. Ce ne fut que la mise en pratique des décisions du concile de Soîssons.
Au plus tard le 20 octobre 85 1 , Ebo était mort dans son évêché d’Hildesheim , après avoir procédé à des ordinations et à des consécrations d’églises. Jusqu’au concile de Soissons (avril 853), il fut possible de considérer ces actes sacramentels comme valides. Mais que pouvait faire l’évêque Altfrid d’Hildesheim après qu’un concile solennel avait déclaré nuis tous les sacrements administrés par Ebo, après sa déposition? Il ne restait qu’à les réitérer. C’est ce qui fut fait 1 .
1. Ce fait est d’abord attesté par le Chronicon H ildeshe intense, dons les Monum. Germ., Scriptorcs, t. VII, p. 85 1 : « Ebo archiepiscopus Remis deponitur, et in Hildeneshein imperatoris clementia relegatur. Qui XII unnis aecclesiae praefoit,.
LES ORDINATIONS D’EBO DE REIMS