Ἡμῶν τῶν ἀπολομένων ---- θυόντων (26). Int

Ibid. ᾿Αντὶ τοῦ διὰ ταῦτα (Dübn. ἃ pris le signe de renvoi pour l’abréviation de διὰ, cf. Adn.). Int.

415. ᾿Αρματωλίας : Τῆς τῶν ἁρμάτων ἡνιοχείας + τοῦ χύχλου δὲ ὅτι ἐπειδὰν ἴσαι ἡμέραι (30) — εἶπεν παίζων (32). Ext.

418. Καὶ σοὶ τὰ μεγάλ᾽ ἡμεῖς : Οὐχ ὡς (39) — παρ᾽ αὐτοῖς (42). Ext.

Ibid. ἸΠαναθήναια : Καὶ οὐ (42) --- διὰ σοῦ (43). Inf.

420. Μυστήρι᾽ ‘Epuñ : Τὰ τῇ Δήμητρι (47) — καὶ τὰ πᾶν ἀθήναια (49). Var. συ R!, σοι R? (48). Inf.

Ibid. Τὰ Διϊπόλεια τῷ Διὶ τὰ ᾿Αδώνια "Adove καὶ ᾿Αφροδίτη (54). Inf.

ἀξ. ᾿Αλεξικάχῳ : Καὶ τὸ (ἢ! avait τῷ, 7) — ἐτιμᾶτο (9). Inf.

Ibid. “Eouñ πανταχοῦ : Καὶ ᾿Απόλλωνα χαὶ “Ἡραχλῆν ἀλεξίχαχον τιμῶσι * φησὶν οὖν οὔτε ᾿Απόλλωνα οὔτε Ἡραχλῆν θύσομεν ὡς ἀλεξιχάχοις ἀλλὰ σοί (11). Le copiste avait d’abord écrit χαὶ “Epuñy; il a barré ce dernier mot et a écrit Ἣ ραχλὴν dans l’interligne (9). Inf.

Fol. 99, vers 424.

425. Ou” ὡς ἐλεήμων : Δέον (14) — φιάλην (18). Var. φασὶν au lieu de φησὶν (14), | τοῦ] τούτου (16), | εἶπεν (17). Sup.