RE
à ny a qu'un Jésus- Christ, iln’yaetilne doit y avoir entre de
entretient et nourrit chacun de ces corps, les unit entre eux el les. fait tous conspirer à une même fin, bien qu'ils n'aient pas à remplir
É An organisme et cette constitution de la société chrétienne ne
cette concorde! Mes Frères, je vous en conjure par le nom de Notre-.
chaque esprit pense différemment des autres. Chez ceux qui font. sens divers par la variété des opinions; elle est souvent le jouet des
recourir à la force, afin d'opérer une certaine union parmi ceux |
n de la vérité. Aussi, de même qu ln ‘y a qu'une Eglise, parce.
la pensée est le principe de l’action, d’où il suit que l'accord ne :
gle de leur foi; ils savent avec certitude qu'en obéissant à son
RTE
doctrina. Unus Dominus, una fides (1). Habentes autem eumdem
spiritum fidei (2), salutare principium obtinent, unde eadem in omnibus voluntas eademque in agendo ratio sponte gignuntur.
+080: quod Paulus Apostolus jubet, unanimitatem oportet esse perfectam. — Cum christiana fides non humanæ, sed divinæ. rationis auctoritate nitatur, quæ enim a Deo accepimus, vera
esse credimus non propter inirinsecam rerum veritatem natu-
ralirationis lumine perspectam, sed propter auctoritatem ipsius |
estut, quascumque res constet esse a Deo traditas, omnino excipere singulas pari similique assensu necesse sit : quarum rerum abnuere fidem uni huc ferme recidit, repudiare universas. Evertunt enim ipsum fundamentum fidei, qui aut elocutum hominibus
‘Deum negent, aut de infinita ejus veritate sapientiave dubitent.
— Statuere vero quæ sint doctrinæ divinitus traditæ, Ecclesiæ docentis est, cui custodiam interpretationemque Deus eloquiorum suorum commisit. Summus autem est magister in Ecclesia
Dei revelantis, qui nec falli nec fallere potest (3), consequens .
Pontifex romanus. Concordia igitur animorum sicut perfectum
in una fide consensum requirit, ita voluntates postulat Ecclesiæ romanoque Pontifici perfecte subjectas atque obtemperantes, ut Deo.— Perfecta autem esse obedientia debet, quia ab ipsa fide præcipitur, et habet hoc commune cum fide, ut dividua esse non possit : imo vero siabsoluta non fuerit et numeros omnes habens,
obedientiæquidem simulacrum relinquitur, natura tollitur. Cujus- :
. modi perfectioni tantum christiana consuetudo tribuit, ut illa | tanquam nota internoscendi catholicos et habita semper sit et :
habeatur. Mire explicatur hic locusa Thoma Aquinateiis verbis: Formale..….objectum fidei est veritas prima secundum quodmani-
festatur in Scripturis sacris et doctrina E'cclesia, quæ procedit ex
veritate prima. Unde quicumque non inhæret, sicut'infaillibili à
et divinæ requlæ doctrinæ Ecclesiæ, quæ procedit ex veritate prima in Scripturis sacris manifestata, ille non habrt habitum fidei : sed ea, quæ sunt fidei, ao modotenet quam per fidem..…… Manifestum est autem, quod lle qui inhæret doctrinis Ecclesiæ
tanquaminfaillibili requiæ,omnibus assentit, quæ Ecclesiæ docet : …
alioquin si de his, quæ Ecclesia docet, quæ vult, tenet, ef quæ Es non vult, non tenet, non jam inhæret Keclesiæ dodtrinæ sicut infallibili regulæ, sed propriæ voluntati (4). Una fidei debet esse
totius Ecclesiæ, secundum illud (I. COrAIA Idipsum dicatis omnes et non sint in vobis schismata : quod servard non posset:
nisi quæstio fidei exorta determinetur per eum, quitqt Ecclesiæ
(1) Ephes. IV, 3. — (2) II Corinth. IV, 13. — (3) Conc. VIt. Const. Dei Filius, cap. 3. — (4) I-IL Quæst V, art. IT. Ms PSS
—\ Lo a SAP EEE RE EN ; RS Sn NS A AE LS GLEN
n For et \