IN UBHIM ME7H0DII

a norium ipse couvocavil, etc. » (Ibid. § 145, p. 239.)

Ast maluin ! Quomodo Episcopus Cæsarea Romam accersitus , utpreces et vota tantum exaudiat, decretumque Romanæ Synodi veluti casu cognoscat? Profecto is, qui accersit (si quid latine scio), jure suo accersit, et ipse Reverendissimus Archiepiscopus (nunquam sibi, nisi in veritate constans perpaucis interjectis versiculis Viclorem nobis exhibet régie agentera, « Cæsariensem « scilicet Episcopum Victoris mandatarium acta Synodi « in Epistola sua exponentem, et accepta auctoritale « videntein tantum sibi opus fuisse (1) ( mandatum ),

« quod in mundi observât ione ni iransmitteretur non

« solum e sua patria, sed etiam ex vieillis provinciis « omnes Episcopos et sapientes viros ad Concilium

« evocantem Proferenlem anctoritalem ad se dire-

a ctam, et quid sibi operis injunclumfuisset patefacien- « tem. » (Cap. ii, § 145, p. 239.)

Quid imperatorium magis seu v)ye|Aovt nôv? Nuda narralio suasionem parit ; præserlim si meminerimus, h;ec acta fuisse exeunte tantum sæculo u°, et quainvis homines doctissimi juxta nobisque infensissimi nullum lapidem non moverint, ut lumen historiæ aut restinguerent aut certe obscurarent ; e sinu tamen picejudicatarumopinionum victrix veritas eflulget , velut e densissima nube fulgetrum.

Quod autem Papæ Victoris actadoctissimus Tvverensis Archiepiscopus audaciam et furorem Victoris appella-

(I) Hic desideratur vorbum, quod probahilior excidit incutià lypograplii : hoc fucril vol mandatum, vel imposition, vel commission, etc., période est.