II. - Praecipua sacerdotis laus, vitae sanctimonia

Hine porro, dilecti filii, hortationis Nostrae exordium capimus, ut vos nimirum ad eam vitae sanctimoniam, quam dignitatis gradus postulat, excitemus. — Quicumque enim sacerdotio potitur, eo non sibi tantum, sed aliis potitur: Omnis namque Pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in iis, quae sunt ad Deum (Hebr. v, 1). Idipsum et Christus indicavit, qui ad significandum quo demum aclio sacerdotum spectet, eos cum sale itemque cum luce comparatos voluit. Lux ergo mundi, sal terrae sacerdos est. Neminem sane fugit id praecipue fieri christiana veritate tradenda: at vero quem pariter fugiat, institutionem eiusmodi pro nihilo fere esse, si, quae sacerdos verbo tradai, exemplo suo non comprobet? Qui audiunt, contumeliose ii quidem, sed non immerito obiicient: Confitentur se nosse Deum, factis auiem negant (Tit. 1, 16); doctrinamque respuent, nec sucerdotis fruentur luce. Quam ob rem ipse Christus, factus sacerdotum forma, re primum, mox verbis docuit: Coepit Iesus facere, et docere

EE (Act. 1, 1). — Item, sanctimoniâ dos sal terrae esse poierit ; corr inesse oportet. Quapropter Christus, eamdem insistens similitudinem, Sacerdotes tales sal infatuatum dicit, quod ad nihilum valet ultra, nisi ut mittatur foras, atque adeo con-

IT. - Sacra ipsa munera Sanctimoniam €Xposcunt,

Quae quidem eo apertius patent, quod sacerdotal; munere haud nostro nos fungimur nomine, sed Christ: lesu. Sic nos, inquit Apostolus, existimet homo ut ministros Chs'isti, et dispensatores Mmysleriorum Dei (EL Cor. iv. 1): pro Christo ergo legatione fun-

dicam vos servos... Vos autem dixi amicos : Quia omnia quae- CUmque audivi a Patre meo, nola feci vobis Elegi vos, et Posui vos ut eatis, et fructum afferatis (IoAx. XV, 15, 16). — Est igitur nobis persona Christi gerenda: Jegatio vero ab ipso data sic obeunda, ut quo ille intendit, eo nos pertingamus, Quoniam vero

idem velle idem nolle, ea demum lirma amicitia est : tenemur, ut

vatur, debemus ea animi Conformatione uti, qua ille ad aram crucis seipsum Obiulit hostiam immaculatam Deo. Nam si olim,

Saactitas ; ecquid a nobis, quum victima est Christus? Quo non Oportet igitur esse Puriorem tali fruentem 8acrificio ? quo solari

“ Mmanibus nostris Posuerit Dominus Deus, Quantam istiusmodi < Consideratio vim haberet ad nos impellendum ut vitam ecclesia- “ Sticis hominibue dignam duceremus! Quid non Posuit in manu “mea Dominus, quando proprium Filium suum unigenitum, sibi “ Coaeternum et Coaequalem, posuit ? In manu mea posuit thesau-

«ros suos omnes, sacramenta et gratias; posuit animas, quibus «illi nihil est carius. quas sibi ipsi praetulit in amore, quas San- « guine suo redemit : in manu mea posuit caelum, quod et aperire «et. claudere ceteris-possim... Quomodo ergo adeo ingratus esse « potero tantae dignationi et dilectioni, ut peccem contra ipsum? «ut illius honorem offendam? ut hoc corpus, quod suum est, «inquinem? ut hanc dignitatem, hanc vita, eius obsequio con- « secratam, maculem ? »