LIV. I , ÉLÉG

Hœc certè dcserta Joca et tacitiirna qiicrenti ,

Et vacuum zepli3'ri possidel aura nemus. Hic liccl occultos proferre inipxine dolores ,

Si modo sola queant saxa tenere fidem.

Unde tnos primum repetam , mea Cynthia , fastiis ;

Qiiod mihi das flendi, Cynthia, principium? Qui modo fulices inter numerabar amantes ,

Nuac in amore tuo cogor liabcre notani. Quid tanlum merui ? Quae te mihi carmina mutant ?

An nova tristitige causa puella tuae?

Sic mihi te referas levis , ut non altéra nostro

Limine formosos iniulit uUa pedes.

Quamvis niulta tibi dolor hic meus aspera débet,

Non ita saeva tamen venerit ira mea ; Ut tibi sim merito semper furorj et tua flendo

Lumina dejectis turpia sint laci'jmis.

An quia parva domus mutato signa calore ?

Et non uUa nieo clamât in ore fides ? Vos eritiâ testes, si quos habet arbor amores ,

Fagus et Arcadio pinus amata Deo, Ah ' quoties teneras résonant mea verba sub timbras ,

Scribitur et vcstris Cynthia corticibus ! An , tua quas pepcrit uobis injuria curas?

Quif solum tacitis cognita suut foribiis.

Omnia consuevi timidus perlc-rrc superba;

Jussa , neque arguto farta doloro queri. Pro quo clivini fontes et frigida rupes ,

tt dalur inculto tramitc dura quies.

Et, quodeiimque nicce possunt narrare querelae,

Cogor ad argutas dicere solus aves.

Scd qualiscumque es. résonant mihi, Cynthia, silva?, Nec déserta luo nomine saxa vacant