CONFERENCE DE L'HIVER

Titius libris cujuscumque generis legendis oporam dare solitus, postremis vitæ suæ annis totus hæret in asceticorum operibus per >lvendis Interim accidit ut ad mortem ægrotet, Parochus accitur, eumque hortatur, ad sacramenta suscipienda, seque per theologicarum virtutum actus pie ad mortem disponendum, Ægrotans, inter suspiria et lacrymas, se frustra hæc omnia facturum respondet, cum non posset adeo Deum amare quomadmodum theologi docent: ut scilicet toto corde debeat homo in Deum se ferre, ejus tantuminodo bonitate inspecta, secluso omni mercedis intuitu et consideratione. Itaque subjungit se duobus abhinc annis a sacramentis abstinuisse, neque ullum amoris actum edidisse ; sed eo tantum contentum fuisse, ut missam devote audiret, et aliquas preces quotidie funderet ad auxilium pro mandatis exequendis implorandum. Nunc vero desperare se posse, ut christianum hominem decet, amoris in Deum actum elicere, prorsus spem omnem salutis æteruæ adipiscendæ abjecisse. His auditis, parochus eum una cum suis theologis errare, et doctrinam sequi periculosam damnatamque exclamat. Titium deinde solatur, quod illis religionis actibus, quos enarraverat, præcepto caritatis in Deum satisfocisse sibi videatur. Ad hanc doctrinam declarandam, et confirmandam plura addit, quibus infirmur quiescere apparet. Sed paullo post cuidam sacerdoti, qui ad eum invisendum venerat, doctrinam a parocho acceptam exponit,

D RD Arr A

ram dare eticorum | tegrotet, ta suscis pie ad acrymas, nn posset cent: ut rre, ejus is intuitu inc annis is actum m devote lium pro desperare in Deum e adipiscum suis \ damnareligionis n Deum arandam, quiescere ad eum | exponit.

im it nm 61 te

Hice, qui theologum præ parocho se esse gloriatur, secum quær'it :

1. In quonam sit reponenda caritatis erga Deum essentia, ut virtus theologica ?