CONFÉRENCE DE L'ÉTÉ

Titius sacerdos religiosus de sui Superioris mandato ui cum socio in Germaniam proficiscitur, gravis negotii expediendi causa, Dum in ea regione versatur, vir sectæ lutheranæ addietus petit ab eo (prout ibidem non ita r'aro contingit) soffragia pro suo consanguineo in eadem secta defuncto ; et simul eleemo-ynam offert, ut pro eodem sacrum celebret. Titius id valde admirans, renuit pro eo missam applicyre, utpote in hæresi vita functo; annuit tamen, licet non sine animi anx tate, pro illo privat:m preces effundere et defunetorum officium recitare.

Expedito negotio, dum ad' suum cœænobium revertitur, in summo vitæ discrimine ex improviso constitutus, ex toto corde invocat animas purgatorii, nt sibi opem ferant; et reipsa periculu eripitur, Verum a sui itineris socio, qui hujasmodi invocationem audit, de eu redargaitur ; tum quia animæ purgatorii no tris potius precibus indigent, quam suas pro nobis offerre possint: tum quia defuneti, nondum beatifica visione fruentes, non valent nostras necessitates et preces cownoscere; tum demum, quia Ecclesia nunquam consuevit

sarum preces recursum habere, vel eum fidelibus com-

are,

Titius vix domuM roversus adit eximium sui Ordinis theo logum, a quo, omnibus prius enarratis, quirit, an quoad omnia recte se gesserit, Elie, ut Titio satisiaciat, revocata prius breviter in mentem orationis natura, secum juivrit :

}, Pro quibus orare liceat ?

2, Quos possumus orare ?