CONFERENCE DE FEVRIER
Titius, parochus in magnâ parœæcia, Caium habet adjutorem vicarium. Titius sut auctoritatis rigidus &æmulator, sub specie servandæ unitatis in directione, ardenter desiderat omnes audire confessiones : et ut ita fiat, ægre fert pœnitentes ad Caium adire. Utque neminem su&æ dispositiones lateant ; eas et sua agendi ratione suisque verbis parochianis manifestat. Quadam die, verbi gratia, vicarium videns magna pœnitentium turba oinnis generis circumdatum, e sacro tribunali exit atque exclamat se et vicarium sacrum tribunal relicturos, si pœnitentes æqualiter opus non partiantur. Aliquando etiam vicarium reprehendit. Parochiani vero, hoc videntes, molesti sunt. Plures a confessione totaliter abstinent ; alii, quia non illos latet omnes sacerdotes ab episcopo approbatos absolutionem a peccatis impertire posse, in vicinis paræciis conhientur. Fed, heu ! Miseros ! Quando ad sacram communionem accedere præsumunt, Titius, de industria, eos prætermittit, interdicitque vicario ne ad sacram Synaxim €0S accipiat. Ne
ss Cr
Caium oritatis tatis in e conntes ad sitiones , verbis gratia, \ OInnIs t atque relictujantur.
’arochilures a on illos atos abvicinis Quando sumunt, dicitque t. Nec
ei
satis, quum monialium cœtus exstat in ejus paræcia et ipse sit earum confessarius ordinarius, non æquis oculis vidit accessum confessarii extraordinarii, suamque molestiam et morositatem clare demonstrat. Paulus, alius parochus, quum Titium benevolentite causa visitasset, illum invenit tristem. Titius apud Paulum queritur de parochianis qui deserunt suum tribunal, ad confitendum sive in extraneis parœæciis, sive apud Caium quando Titio abesse contigerit, Paulus Titium reprehendens afirmat eum libertatem suorum parochianorum nimis coercere, eumque docet suam agendi ratio— nem ; nempe; Occasione missionum et visitationum, quiæ sibi a familiaribus redduntur, sacerdotes invitat ad confessiones audiendas, ut oves suite perfecta libertate gaudeant, Titius stupefactus tali doctrina quæ sibi videtur omnino nova anxio est animo et, Paulo discesso, secum quærit :
1o An possint parochiani confiteri sua peccata unicuique confessario approbato ?
20. An peccet sacerdos qui libertatem pœnitentium quocumque modo obstat et si peccat, an mortaliter vel venial'ter ?
