GAPUT IE, DE FIDE

Quun homo a Deo tanquam Creatore et Domino suo totus dependeat, et ratio creata increatæ Veritati peuitus subjecta sit, plenum revelanti Deo intellectus et voluntatis obsequium fide præstaro tenemur. Hacc vero fidem, quæ humanæ salutis inf: üum est, Ecclesia catholica profitetur, virtutem esse supernaturalem, qua, Dei aspirante et adjuvante gratia, ab eo revelata vera esse credimus, non propter intrinsecam rerum veritatem naturali "ationis lumine perspectam, sed propter auctoritatem ipsius Dei revelantis, qui vec falli nec fallore potest. Ist enim fides, tes. tante A postolo, sperandarum substantia rerum, argumentutm non àpparentium (2).

(1) Conc. Trid. sess, IV, Decr, de Can. Script, (2) Hebr, XI, 1,

Ut nihilominus fidei nostræ obsequium rationi consentaneum esset, voluit Deus cum internis Spiritus Sancti auxiliis externa Jungi revelationis suæ argumenta, facta scilicet divina, atque imprimis miracula et prophetias, quæ cum Dei omnipotentiam et infinitam scientiam luculenter commonetrent, divinæ revelatiopis signa sunt certissima et omnium intelligentiæ accommodata, Quare tum Moyses et Prophetæ, tu ipse maxime Christus Dominus multa et manifestissima miracula et prophetias ediderunt ; etde Apostolis legimus: Illi autem profecti prædicave. runt ubique, Domino cooperante, et sermonem confirmante, se. quentibus signis (1). Et rursum scriptum est: Habemus firmiorem propheticum sermonem, cui bene facitis attendentes quasi lucernæ lucenti in caliginoso loco (2).

Licet autem fidei assensus nequaquam sit motus animi cæcus; nemo tamen evangelicæ piædicationi consentire potest, sicut oportet ad salutem consequendam, absque illuminatione et inspiratione Spiritus Sancti, qui dat omnibus suavitatem in consentieado et credendo veritati (3). Quare fides ipsa in se, ctiansi per charitatem non operetur, donum Dei est, et actus cjus est opus ad salutatem pertinens, quo homo liberam præstat ipsi Deo obedientiam, gratiæ ejus, cui resistere posset, consentiendo et cooperando,

Porro fide divina et catholica ea omnia credenda sunt, quæ in verbo Dei scripto vel tradito continentur, et ab Ecclesia sive solemni judicio sive ordinario et universali magisterio tamquam divinitus revelata credenda proponuntur.

Quoniam vero sine fide impossibile est placere Deo, et ad fliorum ejus consortium pervenire ; ideo nemini unquarn sine illa contigit justificatio, nec ullus, nisi in ea perseveraverit usque in flaem, vitam æternam assequetur, Ütautem officio veram fidem amplectendi, in eaque constanter perseverandi satisfacere possemus, Deus per Filium suum unigenitum Kcclesiam instituit, suæqne iustitutionis manifestis notis iustruxit, ut ea tamquam custos et magistra verbi revelati ab ownibus posset agnosci. Ad solar eniim catholicam Kcclesiam ea pertinent omnia, quæ ad evidentem fidei christianæ credibilitatem tam multa et tam mira divinitus sunt disposita. Quin etiam Œcclesia per se ipsa, ob suam nempe admirabilem propagationem, eximiam sanctitatem

() Marc. XVI. 20.

(2) 2. Petr. I: 19.

(3) Syn, Araus, Il, can, 7.

neum terna tque tiam latiodata, istus didecavee, 8e 15 firqua-

inimi test, 1e et coniarusi 3 est Deo doet

gunt, lesia tau-

1t ad e illa 1e in idem os8etuit, juam

Ad evimira , Ob item

et inexhaustar in omnibus bonis fœcunditatem, ob catholicam unitatem, invictamque stabilitatem, magrium quoddam et perpetuum est motivum credibilitatis et divinæ sum legationis testimonium irrefragabile.

Quo fit, ut ipsa veluti signum levatum in nationes (1), et ad seinvitet, qui nondum crediderunt, et filios suos certiores faciat, frmissimo niti fundamento fidem, quam profitentur. Cui quidem testimonio efficax subsidium accedit ex superna virtute, ftenim benignissimus Dominus et errantes gratia sua excitat atque adjuvat, ut ad agnitioncm veritatis venire possint ; et eos. quos de tenebris transtulit in admirabile lumen suum, in hoc eodem lumine ut perseverent, gratia sua confirinat, non deserens, nisi deseratur., Quocirea minime par est conditio eorum, qui per cœleste fidei donum catholicæ veritati adhæserunt, atque eorum, qui ducti opinionibu* humanis, falsam religionem sectantur ; illi enim, qui fidem sub Ecclesiæ magisterio susceperunt, nnllam uoquam habere possunt justam causam mutandi, aut in dubium fidem eamdem revocandi. Quæ cum ita sint, gratias agentes Deo Patri, qui dignos nos fecit in partem sortis sanctorum in lumine, tantam ne negligamus salutew, sed aspicientes in auctorem fidei et consummatorem Jesum, teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem,