DE FIDE ET RATIONF

Hoc quoque perpetuus Eccicsiæ catholicæ conseusus tenuit et tenet, duplicem esse ordinem cognitionis, non solum principio, scd objecto etiam distinstum : principio quidem, quia in altero vaturali ratione, in altero fide divina cognoscimus ; objecto autem, quia præter ea, ad quæ vaturalis ratio pertingere potest, credenda nobis propcnuntur mysteria in Deo abscondita, quæ, nisi revelata divinitus, innotescere non possunt. Quocirca Apostolus, qui a gentibus Deum per ea, quæ facta sunt, cognitum esse tostatur, disserens tamen de gratia et ver:tate, quæ per Jesum L bristum facta est (2), pronuntiat : Loquimur Dei sapientiam iu mysterio, quæ abscondita est, quam prædestinavit Deus ante sæcula 1n gloriam nostram, quam nemo principum bujus sæculi sognovit :—nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum : Spi-

@) Hi, XI, 19 (2) Joan, 1, 17,

ritus enim omnia scrufatur, etiam profunda Dei (1). Et ipse

Uaigenitus confitetur Patri, quia abscondit hæc a sapiontibus, et prudentibus, et revelavit ea parvulis (2).

Ac ratio quidem, fide illustrata, cum sedulo, pio et sobrie quærit, aliquam, Deo dante, mysteriorum intelligentiam eamque fructuosissimam assequitur, tum ex eorum, quæ naturaliter cognoscit, analogia, tum e mysteriorum ipsorum nexu inter se et eum fine hominis ultimo ; Dunquam tamen idonea redditur ad ea perspicienda instar veritatum, quæ proprium ipsius objectum coustituunt, Divina enim mysteria suapte natura intellectum creatum sic excedunt, ut etiam revelatione tradita et fide su8oCpta, ipsius tamen fidei velaminc contecta et quadam quasi taligine obvoluta maneant, quamdiu in hac mortali vita peregriuamur a Domino: per fidem enim ambulamus, et non per speoiem (3).

Verum etsi fides sit supra rationem, nulla tamen uuquam inter fidem ct rationem vera dissensio esse potest: cum idem Deus, qui mysteria revelat et fidem infundit, animo humano rationis lumen indiderit; Deus autem negare seipsum non possit, nec Verum vero unquam contradicere, Inanis autem hujus contradictionis species inde potissimum oritur, quod vel fidei dogmata ad mentem Ecclesiæ intellecta et exposita non fserint, vel épinionum commenta pro rationiseffatis habeantur, Omnem igitur assertionem veritati illuminatæ fidei contrarism omnino falsam esse definimus (4). Porro Ecclesia, quæ una cum apostolico muncre docendi, mandatum accepit, fidei depositum custodiendi, jus ctiam et offcium divinitus habet falsi nominis scientiam proscribendi, ne quis decipiatur per philosophiam, et inanem fallaciam (5). Quapropter omnes christiani fideles hujusmodi opinioncs, quæ fidei doctrinæ contrariæ esse cognoseuntur, maxime si ab Hcclesia reprobatæ fuerint, non solum prohibentur tanquam legitimes scientiæ conc'usiones defendere,

sed pro erroribus potius, qui fallacem veritatis speciem præ se forant, habere tenentur omnino.

Neque solum fides et ratio inter se dissidere nunquam possant, sed opem quoque sibi mutuam ferunt, cum recta ratio fidei

(1) 1. Cor. II, 7-9.

(2) Matth. XI. 25.

(3) 2. Cor. V. 7.

(4) Conc. Lat. V. Bulla Apostolici regiminis, (5) Ueloss, IL 8,

DE Tr

fund rum ac tt tant cultt Non iyn0 scien Deu:

huju princ agno error sunt

losop sed t custo dogrr ravit intel wult tam.

gradi genet tenti:

Creat

bueri

ipse

8, et

obrie mque aliter se et ad ea ctum ctum

susquasi egri-

spe-

juam idem nano sit, condogrint, 1nem n1D0 À pOsitum ninis , €t leles 7nOSum dere, e 8e

DO8fidei

ar ds”

fundamenta demonstret, ejusque lumine illustrata rerum divin. rum scientiam excolat ; fides vero rationem ab erroribus liberet a0 tueatur, eamque multiplici cognitione instruat, Quapropter tautuw abest, ut Ecclesia humanarum artium et disciplinarum culturæ obsistat, ut hanc muitis modis juvet atque promoveat. Non enim commoda ab iis ad hominum vitam dimanantia aut ignorat aut despicit; fatetur imo, eas, quemadmodum a Deo, scientiarum Domino, profectæ sunt, ita si rite pertractentur, ad Deum, juvante ejus gratia, perducere. Nec sane ipsa vetat, ne bujusmodi disciplinæ in suo quæque ambitu propriis utantur principiis et propria methodo; sed ïustam hanc libertatem agnoscens, id sedulo cavet, ne divinæ doctrinæ repugnando errores in 8e suscipiant, aut fines proprios transgressæ, ea, quæ sunt fidei, occupent et perturbent.

Neque enim fidei doctrina, quam Deus revelavit, velut philosophicum inventum proposita est humanis ingeniis perficienda, sed tanquam divinum depositum Christi Sponsæ tradita, fideliter custodienda et infallibiliter declaranda. Hine sacrorum quoque dogmatum is sensus perpetuo est retinendus, quem semel decla ravit Sancta Mater Ecclesia, neo unquam ab eo sensn, altioris intelligentiæ specie et nomine, recedendum, Crescat igitur et wultum vehementerque proficiat, tam siogulorum, quam omnium, tam unius hominis, quam totius Ecclesiæ, ætatum ac sæculorum gradibus, intelligentia, scientia, sapientia : sed in suo dumtaxat genere, in codem scilicet dogmate, code sensu, eademque sententia (1),