ne si 5 S
ENCYCLIQUE Quanta Cura
VENERABILIBUS FRATRIBUS PATRIARCHIS, PRIMATIBUS, AR- CHIEPISCOPIS, ET EPISCOPIS UNIVERSIS GRATIAM ET COM- MUNIONEM APOSTOLICÆ SEDIS HABENTIBUS.
PIUS PP, IX, Venerabiles Fratres,salutem et apostolicam benedictionem.
Quanta cura ac pastorali vigilantia Romani Pontifices Prædecessores Nostri exsequentes demandatum sibi ab ipso Christo Domino in persona Beatissimi Petri Apostolorum Principis officium, munusque pascendi agnos et oves nunquam intermiserint universum Dominicum gregem sedulo enutrire verbis fidei, ac salutari doctrina imbuere, eumque ab venenatis pascuis arcere, omnibus quidem ac Vobis præsertim compertum, exploratumque est, Venerabiles Fratres, Et sane iidem Decessores Nostri augustæ catholicæ religionis, veritatis ac justitiæ assertores et vindices, de animarum salute maxime solliciti nihil potius unquam habuere, quam sapientissimis suis Litteris, et Constitutionibus retegere et damnare omnes hæreses et errores, qui Divinæ Fidei nostræ, catholicæ Ecclesiæ doctrinæ, morum honestati, ac sempiternæ hominum saluti adversi, graves frequenter excitarunt tempestates, et christianam civilemque rempublicam miserandum in modum funestarunt, Quocirca iidem Decessores Nostri Apostolica fortitudine continenter obstiterunt nefariis iniquorum hominum molitionibus, qui despumantes tanquam fluctus feri maris confusiones suas, ac libertatem promittentes, cum servi sint corruptionis, fallacibus suis opinionibus, et perniciosissimis scriptis catholicæ religionis civilisque societatis fundamenta convellere, omnemque virtutem ac justitiam de medio tollere, omniumque animos mentesque depravare, et incautos impr ritamque
HS ré
< sngéttiile visité :@ eh ent »Appségrie : re A RÉ ONE TA US mn
ni
præsertini juventutem a recta morum disciplina avertere, camque miserabiliter corrumpere, in erroris laqueos inducere, ac tandem ab Ecclesiæ catholicæ sinu avellere conati sunt.
AR Jam vero, uti Vobis, Venerabiles fratres, apprime vu notum est, Nos vix dum arcano divinæ providentiæ con-
silio nullis certe Nostris meritis ad hanc Petri Cathedram
evecti fuimus, cum videremus summo animi Nostri dolore
horribilem sane procellam tot pravisopinionibus excitatam, Ju et gravissima, ac nunquam satis lugenda damna, quæ in ces christianum populum ex tot erroribus redundant, pro ab Apostolici Nostri Ministerii officio illustria Prædecessorum 0$- Nostrorum vestigia sectantes Nostram extulimus vocem, et ac pluribus in vulgus editis encyclicis Epistolis et Allocure- tionibus in Consistorio habitis, aliisque Apostolicis Litteim- ris præcipuos tristissimæ nostræ ætatis errores damnavibus mus, eximiamque vestram episcopalem vigilantiam excitaque vimus, et universos catholicæ Ecclesiæ Nobis carissimos os- filios etiam atque etiam monuimus et exhortati sumus, ut tiæ tam diræ contagia pestis omnino horrerent et devitarent. )ili- Ac præsertim Nostra prima Encyclica Epistola die 9 nomis vembris anno 1846 Vobis scripta, binisque Allocutionibus, )m- quarum altera die 9 decembris anno 1854, altera vero 9 icæ junii anno 1862 in Consistorio a Nobis habita fuit, monsho- trosa opinionum portenta damnavimus, quæ ac potissim- mum ætate cum maximo animarum damno, et civilis ipsius ise- societatis detrimento dominantur, quæque non solum ca- SO- tholicæ Ecclesiæ, ejusque salutari doctrinæ ac venerandis unt juribus, verum etiam sempiternæ naturali legi a Deo in an- omnium cordibus insculptæ, rectæque rationi maxime ad- )er-
versantur, et ex quibus alii prope omnes originem habent bus errores.
iCæ Etsi autem haud omiserimus potissimos hujusmodi er- )m- rores sæpe proscribere et reprobare, tamen catholicæ Ecque clesiæ causa, animarumque salus Nobis divinitus commisque
sa, atque ipsius humanæ societatis bonum omnino postu-
ee TT PER 0 à +
lant, ut iterum pastoralem vestram sollicitudinem excitemus ad alias pravas profligandas opiniones, quæ ex eisdem erroribus, veluti ex fontivus erumpunt. Quæ falsæ ac perversæ opiniones eo magis detestandæ sunt, quod eo potissimum spectant, ut impediatur et amoveatur salutaris illa vis, quam catholica Ecclesia ex divini sui Auctoris institutione, et mandato libere exercere debet usque ad Cousummationem sæculi non minus erga singulos homines, quam erga nationes, populos summosque eorum Principes, utque de medio tollatur mutua illa inter Sacerdotium et Imperium consiliorum societas et concordia, quæ rei cum Sacræ tum civili fausta semper extitit ac salutaris (x). Etenim probe noscitis, Venerabiles Fratres, hoc tempore non paucos reperiri, qui civili consortio impium absurdumque waturalismi, uti vocant, principium applicantes audent docere, ‘ optimam societatis publicæ rationem, civilemque progressum omnino requirere, ut humana societas constituatur et gubernetur, nullo habito ad religionem respectu, ac si ea non existeret, vel saltem nullo facto veram inter falsasque religiones discrimine.” Atque contra Ssacrarum Litterarum, Ecclesiæ, sanctorumque Patrum doctrinam, asserere non dubitant, “ optimam esse conditionem societatis, in qua Imperio non agnoscitur officium coercendi sancitis pœnis violatores catholicæ religionis, nisi quatenus pax publica postulet.” Ex qua omnino falsa socialis regiminis idea haud timent erroneam illam fovere opinionem catholicæ Ecclesiæ, animarumque saluti maxime exitialem a rec. mem. Gregorio XVI prædecessore Nostro deliramentum appellatam (2), nimirum “ libertatem conscientiæ, et cultuum esse proprium cujuscumque hominis jus, quod lege proclamari, et asseri debet in omni recte constituta societate, et jus civibus inesse ad
(1) Gregor. XVI, Epist, encycl. #irari 15 aug. 1832,
(2) Eadem Encycl, Hirari,
ccitesdem e ac d eo taris toris e ad ines, ipes, m et cum (x).
pore )surntes em, L S0igiofactque ique esse itur omeam que )rærum jusbet ad
mo à
td xs Er £ 1 tré ds RÉ $ . Lea de A PR EE pit C3
omnimodam libertatem nulla vel ecclesiastica, vel civili auctoritate coarctandam, quo Suos conceptus quoscumque sive voce, sive typis, sive alia ratione palam publiceque manifestare, ac declarare valeant.” Dum vero id temere affirmant, haud cogitant et considerant, quod /bertatem Derditionis (1) prædicant, et quod “ si humanis persuasi- ‘onibus semper disceptare sit liberum, nunquam deesse ‘ poterunt, qui veritati audeant resultare, et de humanæ ‘ sapientiæ loquacitate confidere, cum hanc nocentissi- ‘mam vanitatem quantum debeat fides et sapientia chris- ‘ tiana vitare, ex ipsa Domini Nostri Jesu Christi institu- “ tions cognoscat (2).”
Et quoniam ubi a civili societate fuit amota religio, ac repudiata divinæ revelationis doctrina et auctoritas, vel ipsa germana justitiæ humanique juris notio tenebris obscuratur et amittitur, atque in veræ justitiæ legitimique juris locum materialis substituitur vis, inde liquet cur nonnulli certissimis sanæ rationis principiis penitus neglectis posthabitisque audeant conclamare, ‘“ voluntatem populi, publica, quam dicunt, opinione vel alia ratione manifestatam constituere supremam legem ab omni divino humanoque jure solutam, et in ordine politico facta consummata, eo ipso quod consummata sunt vim juris habere.” Verum ecquis non videt, planeque sentit, hominum societatem religiônis ac veræ justitiæ vinculis solutam nullum aliud profecto propositum habere posse, nisi scopum comparandi, cumulandique opes, nullamque aliam in suis actionibus legem $equi, nisi indomitam animi cupiditatem inserviendi propriis voluptatibus et commodis ? Ea propter hujusmodi homines acerbo sane odio insectantur Religiosas Familias quamvis de re christiana, civili, ac litteraria summopere méritas, et blaterant, easdem nullam habere legitimam existendi rationem, atque ita hæreticorum commen-
(1) S. Aug. Epist, 105 al, 166.
(21 S, Leo, Epist, 164 al. 133. $ 2° dit, Ball,
pra
tis plaudunt, Nam ut sapientissime rec. mem. Pius VI Decessor Noster docebat “regularium abolitio lædit sta- “tum publicæ professionis consiliorum evangelicorum, “lædit vivendi rationem in Ecclesia commendatam tan- ‘’quam Apostolicæ doctrinæ consentaneam, lædit ipsos “insignes fundatores, quos super altaribus veneramur... “qui non nisi a Deo inspirati eas constituerunt societates (1).” Atque etiam impie pronuntiant, auferendam esse civibus Ecclesiæ facultatem ‘ qua eleemosynas christianæ Caritatis causa palam erogare valeant,” ac de medio tollendam legem ‘qua certis aliquibus diebus opera servilia propter Dei cultum prohibentur ” fallacissime prætexen-: tes, cCommemoratam facultatem et legem optimæ publicæ œconomiæ principiis obsistere, Neque contenti amovere religionem a publica societate, volunt religionem ipsam a privatis etiam arcere familiis. Etenim funestissimum Cowmunismi et Socialismi docentes ac profitentes errorem asserunt ‘societatem domesticam seu familiam totam suæ existentiæ rationem a jure dumtaxat civili mutuari ; proindeque ex lege tantum civili dimanare ac pendere jura omnia parentum in filios, cum primis vero jus institutionis, educationisque curandæ.” Quibus impiis opinionibus, machinationibusque in id præcipue intendunt fallacissimi isti homines, ut salutifera catholicæ Ecelesiæ doctrina ac vis a juventutis institutione et educatione prorsus eliminetur, ac teneri flexibilesque juvenum animi perniciosis quibusque erroribus, vitiisque misere inficiantur ac depraventur. Siquidem omnes, qui rem tum sacram, tum publieam perturbare, ac rectum societatis ordinem evertere, et jura omnia divina et humana delere sunt conati, omnia nefaria sua consilia, studia et operam in improvidam præsertim juventutem decipiendam ac depravandam, ut supra innuimus, semper contulerunt, omnemque spem in ipsius juven-
(1) Epist. ad!Card. de la Rochefoucault, 10 martii 1791.
SP MGR AO 20 ct D
A Lo ir
is VI t staorum, \ tanipsos mur,, etates se ciianæ ollenrvilia exenblicæ pvere am à Comm assuæ roin- 1 omonis, , Maiisti C vis et ur, ibusntur.
per- .omfaria rtim nuiven-
tutis corruptela collocarunt, Quocirca nunquam cessant utrumque clerum, ex quo, veluti certissima historiæ monumenta splendide testantur, tot magna in christianam, civilem, et litterariam rempublicam commoda redundarunt, quibuscumque infandis modis divexare, et edicere, ipsum Clerum utpote vero, utilique scientiæ et civilitatis progressui inimicum ab omni juventutis instituendæ educandæque cura et officio esse amovendum.”
At vero alii instaurantes prava ac toties damnata novatorum commenta, insigni impudentia, audent, Ecclesiæ et hujus Apostolicæ Sedis supremam auctoritatem a Christo Domino ei tributam civilis auctoritatis arbitrio subiicere, et omnia ejusdem Ecclesiæ et Sedis jura denegare circa ea quæ ad exteriorem ordinem pertinent, Namque ipsos minime pudet affirmare ‘“ Ecclesiæ leges non obligare in conscientia, nisi cum promulgantur a civili potestate ; acta et decreta Romanorum Pontificum ad religionem et Ecclesiam spectantia indigere sanctione et approbatione, vel minimum assensu potestatis civilis; constitutiones
Apostolicas (1), quibus damnantu tinæ societates, sive in eis exigatur, sive non ur juramentum de secreto servando, earumque asseclæ et fautores anathemate muletantur, nullam habere vim in illis orbis regionibus ubi
ejus modi agregationes tolerantur a civili gubernio ; excommunicationem a Concilio Tridentino et Romanis Pontificibus latam in eos, qui jura possessionesque Ecclesiæ invadunt, et usurpant, niti confusione ordinis spiritualis, ordinisque civilis ac politici ad mundanum dumtaxat bonum prosequendum ; Ecclesiam nihil debere decernere, quod obstringere possit fidelium conscientias in ordine à
usum rerum temporalium ; Ecclesiæ jus non competere violatores legum suarum pœnis temporalibus coercendi :
(1) Clement, XII, 4/7» eminenti.” Benedict, XIV. ‘ Providas Romanorum."” Pii VIT, # Æcclesiam.” Leonis XII, ‘ Quo graviora
conforme esse sacræ theologiæ, jurisque publici principiis, bonorum proprietatem, quæ ab Ecclesia, a Familiis religiosis, aliisque locis pis possidentur, civili gubernio asserere, et vindicare.” Neque erubescunt palam publiceque profiteri hæreticorum effatum et principium, ex quo tot Perversæ oriuntur sententiæ, atque errores. Dictitant enim “ÆEcclesiasticam potestatem non esse jure divino distinctam, et independentem a potestate civili, neque ejusmodi distinctionem, et independentiam servari posse, quin ab Ecclesia invadantur et usurpentur essentialia jura potestatis civilis.” Atque silentio præterire non possumus €orum audaciam, qui sanam non sustinentes doctrinam contendunt ‘illis Apostolicæ Sedis judiciis, et decretis, quorum objectum ad bonum generale Ecclesiæ, ejusdemque jura, ac disciplinam spectare declaratur, dummodo fidei morumque dogmata non attingat, posse assensum et obedientiam detrectari absque peccatQ, et absque ulla catholicæ professionis jactura.” Quod quidem quantopere adversetur catholico dogmati plenæ potestatis Romano Pontifici ab ipso Christo Domino divinitus collatæ universalem pascendi, regendi, et gubernandi Ecclesiam, nemo est qui non clare aperteque videat et intelligat.
In tanta igitur depravatarum opinionum perversitate, Nos Apostolici Nostri officii probe memores, ac de sanctissima nostra religione, de sana doctrina, et animarum salute Nobis divinitus commissa, ac de ipsius humanæ societatis bono maxime solliciti, Apostolicam Nostram vocem iterum extollere existimavimus. Itaque omnes et singulas pravas opiniones ac doctrinas singillatim hisce Litteris commemoratas auctoritate Nostra Apostolica reprobamus, proscribimus atque damnamus, easque ab omnibus catholicæ Ecclesiæ filiis, veluti reprobatas, proscriptas atque damnatas omnimo haberi volumus:et mandamus.
Acpræter ea, optime scitis, Venerabiles Fratres, hisce temporibus omnis veritatis justitiæque osores, et acerri-
eo PARC LR SE SR
M 2 rl 2
mos nostræ religionis hostes, per pestiferos libros, libellos, et ephemerides toto terrarum orbe dispersas populis illudentes, ac malitiose mentientes alias impias quasque disseminare doctrinas. Neque ignoratis, hac etiam nostra ætate, nonnullos reperiri, qui satanæ spiritu permoti, et incitati eo impietatis devenerunt, ut Dominatorem Dominum Nostrum Jesum Christum negare, ejusque Divinitatem scelerata procacitate oppugnare non paveant. Hic vero haud possumus, quin maximis meritisque laudibus Vos efferamus, Venerabiles Fratres, qui episcopalem vestram vocem contra tantam impietatem omni zelo attol lere minime omisistis.
Itaque hisce nostris Litteris Vos iterum amantissime alloquimur, qui in sollicitudinis Nostræ partem vocati summo Nobis inter maximas Nostras acerbitates solatio, lætitiæ, et consolationi estis propter egregiam, qua præstatis religionem, pietatem, ac propter mirum illum amorem, fidem, et observantiam, qua Nobis et huic Apostolicæ Sedi concordissimis animis obstricti gravissimun episcopale vestrum ministerium strenue ac sedulo implere contenditis. Etenim ab eximio vestro pastorali zelo expectamus, ut assumentes gladium spiritus, quod est verbum Dei, et confortati in gratia Domini Nostri Jesu Christi velitis ingeminatis studiis quotidie magis prospicere, ut fideles curæ vestræ cencrediti ‘“ abstineant ab herbis ‘“noxus, quas Jesus Christus non colit, quia non sunt “plantatio Patris (1).” Atque eisdem fidelibus inculcare nunquain desinite, omnem veram felicitatem in homines ex augusta nostra religione, ejusque doctrina et exercitio redundare, ac beatum esse populum, cujus Dominus Deus “ejus (2). Docete catholicæ Fidei fundamento regna “ subsistere (3), et nihil tam mortiferum, tam præceps ad
(1) S. Ignatius M, ad Philadelph, 3.
(2) Psal, 143.
(3) S. Cælest, epist, 22 ad Synod, Ephes, apud Coust, p. 1200.
‘casum, tam expositum ad omnia pericula, si hoc solum ‘ nobis putantes posse sufficere, quod liberum arbitrium, “cum nasceremur, accepimus, ultra jam a Domino nihil “quæramus, idest, auctoris nostri obliti, ejus potentiam, “ut nos ostendamus liberos, abjuremus (1). Atque ‘’etiam ne omittatis docere regiam potestatem non ad “solum mundi regimen, sel maxime ad Ecclesiæ præsi- “dium esse collatam (2), et nihil esse quod civitatum “ Principibus et Regibus majori fructui, gloriæque esse “possit, quam si, ut sapientissimus fortissimusque alter “ Prædecessor Noster S. Felix Zenoni Imperatori perscri- ‘*bebat, Ecclesiam catholicam...sinant uti legibus suis, “nec libertati ejus quemquam permittant obsistere… ‘ Certum est enim, hoc rebus suis esse salutare, ut, cum “ de causis Dei agatur, juxta ipsius constitutum regiam “ voluntatem Sacerdotibus Christi studeant subdere, non ‘ præferre (3).”
Sed si semper, Venerabiles Fratres, nunc potissimum in tantis Ecclesiæ, civilisque societatis calamitatibus, in tanta adversariorum contra rem catholicam, et hanc Apostolicam Sedem conspiratione tantaque errorum congerie, necesse omni10 est, ut adeamus cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno. Quocirca omnium fidelium pietatem excitare existimavimus, ut una Nobiscum Vobisque clementissimun luminum et misericordiarum Patrem ferventissimis humillimisque precibus sine intermissione orent, et obsecrent, et in plenitudine fidei semper confugiant ad Dominum Nostrum Jesum Christum, qui redemit nos Deo in sanguine suo, Ejusque dulcissimurn
(1) S. Innocent. 1 epist, 29 ad Episc, conc, Carthag. apud Coust, p. 891.
(2) S, Leo Epist, 156 al. 125,
(2) Pius VIT, Epist, Encycl, Din satis, 15 maii 1800,
RE a sx on aa tn nt an
olum ‘um, nihil am, tque 1 ad ræsitum esse alter scrisuis, le...
cum am non
num S, in posrie, hroam idecum rum terper qui UTn
Li ÿ PAPAS D TPE TN LUE vous +. Do do Aes pr? DR …
Cor flagrantissimæ erga nos caritatis victimam enixe jugiterque exorent, ut amoris sui vinculis omnia ad seipsum trahat, utque omnes homines sanctissimo suo amore inflammati secundum Cor Ejus ambulent digne Deo per omnia placentes, in omni bono opere fructificantes. Cum autem sine dubio gratiores sint Deo hominum preces, si animis ab omni labe puris ad ipsum accedant, iccirco cælestes Ecclesiæ thesauros dispensationi Nostræ commissos Christifidelibus Apostolica liberalitate reserare censuimus, ut iidem fideles ad veram pietatem vehementius incensi, ac per Pœnitentiæ Sacramentum a peccatorum maculis expiati fidentius suas preces ad Deum effundant, ejusque misericordiam et gratiim consequantur.
Hisce igitur : ‘is auctoritate Nostra Apostolica omnibus et sing. u'\lusque sexus catholici orbis fidelibus Plenariarm Indulgentiam ad instar Jubilæi concedimus intra unius tantum mensis spatium usque ad totum futurum annum 1865 et non ultra, a Vobis, Venerabiles Fratres, aliisque legitimis locorum Ordinariis statuendum, eodem prorsus modo et forma, qua ab initie supremi Nostri Pontificatus concessimus per Apostolicas Nostras Litteras in forma Brevis die 20 mensis Novembris anno 1846 datas, et ad universum episcopalem vestrum Ordinem missas, quarum initium ‘“ Arcano Divinæ Providentiæ consilio;” et cum omnibus eisdem facultatibus, quæ per ipsas Litteras a Nobis datæ fuerunt. Volumus tamen, ut ea omnia serventur, quæ in commemoratis Litteris præscripta sunt, et ea excipiantur, quæ excepta esse declaravimus. Atque id concedimus, non obstantibus in contrarium facientibus quibuscumque, etiam speciali et individua mentione, ac derogatione dignis. Ut autem omnis dubitatio et difficultas amoveatur, earumdem Litte. rarum exemplar ad Vos perferri jussimus,.
‘ Rogemus, Venerabiles Fratres, de intimo corde et de ‘‘tota mente misericordiam Dei, quia et ipse addidit di- “cens: misericordiam autem meam non dispergam ab
oo
‘“ eis. Petamus et accipiemus, et si accipiendi mora et “ tarditas fuerit, quoniam graviter offendimus, pulsemus, “ quia et pulsanti aperietur, si modo pulsent ostium pre- ‘ ces, gemitus, et lacrymæ nostrsæ, quibus insistere et im- ‘ morari oportet, et si sit unanimis oratio...unusquisque ‘“oret Deum non pro se tantum, sed pro omnibus fratri- “bus, sicut ‘ominus orare nos docuit (1).” Quo verc facilius Deus Nostris, Vestrisque, et omnium fidelium precibus, votisque annuat, cum omni fiducia deprecatricem apud Eum adhibeamus Immaculatam sanctissimamque Deiparam Virginem Mariam, quæ cunctas hæreses interemit in universo mundo, quæque omnium nostrum amantissima Mater ‘‘tota suavis est...ac plena misericor- ‘“ diæ.….omnibus sese exorabilem, omnibus clementissi- “mam præbet, omnium necessitates amplissimo quodam “ miseratur affectu (2),” atque utpote Regina adsians a dextris Unigeniti Filii Sui Domini Nostri Jesu Christi in vestitu deaurato circumamicta varietate nihil est, quod ab Eo impetrare non valeat. Suffragia quoque petamus Beatissimi Petri Apostolorum Principis, et Coapostoli ejus Pauli, omniumque Sanctorum Cælitum, qui facti jam amici Dei pervenerunt ad cælestia regna, et coronati possident palmam, ac de sua immortalitate securi, de nostra sunt salute solliciti.
Denique cœlestium omnium donorum copiam Vobis a Deo ex animo adprecantes singularis Nostræ in Vos caritatis pignus Apostolicam Benedictionem ex intimo corde profectam Vobis ipsis, Venerabiles Fratres, cunctisque Clericis, Laicisque fidelibus curæ vestræ commissis peramanter impertimus.
(1) S. Cyprian. Epist, 11,
(2) S. Bernard, Serm. de duodecim prærogativis B, M. V. ex verbis Apocalyp.
Datum Romæ apud S. Petrum die VIII Decembris anno 1864, decimo a Dogmatica Definitione Immaculatæ Conceptionis Deiparæ Virginis Mariæ.
Pontificatus Mostri Anno Decimo nono.
