HAE

plenariam esse indulgentiam Jubilaeï, et ab aliis etiam plenariis indulgentiis distinctam, quæ in modum Iubilaei conceduntur, propterea quod anno solemnis remissionis, qui Iubilæus dicitur, amplior pœnitentiæ ministris ad hoc ipsum constitutis tribuitur facultas a peccatis absolvendi, et vincula atque impedimenta relaxandi, quibus non raro confitentium conscientia implicatur : dum autem universi Christiani populi in cœlum ascendit deprecatio, certior in omnes ampliorque placati pœnitentia Domini descendit miseratio.

Atque hæc quidem, Venerabiles Fratres, docendi sunt populi ; sed ut, quæ docti fuerint efficere cum fructu possint, quam necessaria sit apta et opportuna Sacerdotum opera, apud quos confiteri peccata sua debeant, prope intelligitiss Quamobrem curandum sedulo Vobis est, ut ii, quos ad confessiones audiendas deligetis, ea meminerint ac præstent, quæ de ministro Pœnitentiæ præcipit Prædecessor noster Innocentius III, ut scilicet “ sit discretus et cautus, ut more periti medici similiter ‘infundat vinum et oleum vulneribus sauciati, diligen- “ter inquirens et peccatoris circumstantias et peccati, “ per quas prudenter intelligat, quale illi debeat consi- “ lium præbere, et eiusmodi remedium adhibere diversis “ experimentis utendo adsanandum ægrotum”; habeatque præ oculis documenta illa Ritualis Romani ; “ videat dili- “ genter Sacerdos, quando et quibus conferenda,velnegan- “ da, vel differenda sit absolutio, ne absolvat eos, qui ta- “ lis beneficii sunt incapaces, quales sunt qui nulla dant “signa doloris, qui odia et inimicitias deponere, aut “aliena, si possunt, restituere, aut proximan peccandi “ occasionem deserere, aut alio modo peccata derelinquere, ‘et vitam in melius emendare nolunt ; aut qui publi- “um scandalum dederunt, nisi publice saisfuciant, et “ scandalum tollant.” Quæ quidem nemo non viderit quam

lon; aud catc abs ime lent ulla pro exis put ser] hac {as dif

net

étiam

bilaei ionis, ris ad absoluibus Im aulepretentia

bcendi fruc-

Sacer-

eant, Vobis is, ea entiæ cilicet ailiter ligen- »ecati, COnSiversis atque tdilieganui ta- , dant , aut candi juere, ublint, et quam

ss Due

longe ab eorum ratione distent, qui, ut gravius aliquod audiunt peccatum, aut aliquem sentiunt multiplici peccatorum genereinfectum, statim pronuntiant se non posse absolvere : iis nempe ipsis mederi recusant, quibus maxime curandis ab eo sunt constituti qui ait : non est opus valentibus medicus, sed male habentibus ; aut quibus vix ulla scrutandæ conscientiæ diligentia, aut doloris, ac propositi satis videtur significatio, ut absolvere se posse existiment ; ac tum demum tutum se cepisse consilium putant, si homines in aliud tempus absolvendos dimiserint, Si enim ulla in re servanda est mediocritas, in hac potissimum servetur necesse est, ne vel nimia facilitas absolvendi facilitatem afferat peccandi, vel nimia difficultas alienet animos a confessione, et in desperationem salutis adducat. Sistunt se quidem multi Sacramenti Pœnitentiæ ministris prorsus imparati, sed persæpe tamen huiusmodi, ut ex imparatis parati fieri possint, si modo Sacerdos visceru indutus misericordiæ Christi Lesu, qui non venit vocare iuslos sed peccatores, sciat studiose, patienter, et mansucte cum ipsis agere. Quod si prætare prætermittat, profecto non magis ipse dicendus est paratus ad audiendum, quam cæteri ad confitendum accedere. Imparati enim illi tantummodo sunt iudicandi, non qui vel gravissima admiserint flagitia, vel qui plurimos etiam annos abfuerint a confessione ; misericordiæ enim Domini non est numerus, et bonilatis infinitus est thesaurus ; vel qui rudes conditione, aut tardi ingenio non sutis in se ipsos inquisierint, nulla fere industria sua id sine Sacerdotis ipsius opera assecuturi ; sed qui, adhibita ab eo necessaria, non qua præter modum graventur, in iis interrogandis diligentia,omniquein iisdemad ‘letestationem peccatorum excitandis, non sine fusis ex intimo corde ad Deum precibus, exhausta caritatis industria, sensu

JS: 10

tamen doloris ac pœnitentiæ, quo saltem ad Dei gratiam in Sacramento impetrandam disponantur, carere prudenter iudicentur. Quocumque autem animo sint qui accedant ad ministrum Pœnitentiæ, nihil ei magis cavendem est, quam ne sua culpa diffisus quispiam Dei bonitati, aut Sacramento recanciliationis infensus discedat, Quare si iusta sit eau. 0.1 differenda sit absolutio, verbis quoad poterit, humanissimis persuadeat confessis necesse est, id et munus officiumque suum, et eorum ipsorum salutem omnino postulare, eosque ad redeundum quamprimun blandissime alliciat, ut iis fideliter peractis, quæ salubriter præscripta fuerint, vinculis soluti peccatorum gratiæ cœlestis dulcedine reficiantur. Aptissimo eius caritatis exemplo inter ceteros esse potest S. Raymundus de Pennafort, quem insignem Sacramenti Pœnitentiæ ministrum appellat Ecclesia. “Cognitis peccatis, ‘inquit, adsit (confessarius) benevolus, paratus erigere “et secum onus portare ; habeat dul:edisiem in affecti- “one, pietatem in alterius crimine, : "et 5nem in vari- ‘etate, adiuvet confitentem orande, : t1%"nas et cæte- “ra bona pro eo faciendo, semper eum ::vet leniendo, “consolando, spem promittendo, et, eum opus fuerit, “etiam increpando, ”

Huiusmodi vero accepti patientia, ac benignitate caritatis peccatores æquiore etiam animo pœnæ se subiicient, queæ sibi satisfactionis nomine irrogabitur, Animadvertant enim necesse est, non eam es: vim ac naturam Jubilæi, ut per eius indulgentiam ‘ai solvantur homines obligatione offensæ peccatis Dei :::ti im satisfaciendi, quasi vero quæ pœnitentibus eius rei causa a Sacerdotibus Sacramenti minisir.; per id tempus iniunguntur, præstare necesse non sit, Moi ad Sacramenti integritatem pertinet satisfactio illa, neque profectoalia Nobis mens esse potest,

peractis, ti peccaptissimo S. Raynti Pœpeccatis, s erigere n affectià in variet cæte- [eniendo, s fuerit,

te cariabiicient, imadveram Jubihomines faciendi, erdotibus præstare pertinet se potest,

DRE 5 re

dum permissa a Christo potestate de severitate debitæ peccatis pœnæ per indulgentiam remittimus, nisi ut illi dumtaxat tanto fruantur beneficio, qui onnia impleverint, quibus,eodem Ecclesiam suam docente Christo, didicimus velle iustitiæ suæ Deum per infinita ipsius Filii sui Redemptoris nostri merita satisfieri. Revocanda igitur vobis sunt in memoriam Pœnitentiæ ministris, verba illa S, Concilii Tridentini; “ debent Sacerdotes, quantum ‘ prudentia suggesserit, pro qualitate criminum, et pœ- “ nitentium facultate, salutares et convenientes satisfac- “tiones iniungere ” ; et quod docet Catechismus eiusdem S. Concilii, in irroganda scilicet satisfactionis pœna nihil sibi suo arbitratu statuendum esse, sed omnia iustitia, prudentia et pietate dirigenda ; qua ut regula peccata metiri videantur, et pœnitentes suorum scelerum gravitatem agnoscant, operæ pretium esseeis interdum significare que pœnæ quibusdam delictis ex veterum canonun præscripto, qui pœnitentiales vocantur, constitutæ sint ; universæque satisfactionis modum culpæ ratione temperandum.

Quam in rem illud etiam hoc præsertim tempore misericordiæ, et remissionis opportune admonebuntur Sacerdotes, quod ait Doctor Angelicus : “ Melius est quod “ Sacerdos pœnitenti indicet quanta pœnitentia esset si- “bi pro peccatis iniungenda, et iniungat nihilominus “aliquid, quod pœnitens tolerabiliter ferat. Quod “ipsum antea docuerat Chrysostomus : Si nulla ex parte, “inquit, parcere volens debitam adhibueris sectionem, “fiet sæpe, ut animum ille doloris impatientia despon- “ dens, atque adeo omnia simul detrectans cum pharma “cum, tum vinculum, se ipse præcipitem ferat, contrito “ jugo, et confracto laqueo. Equidem complures recensere “ possim, quos constat in extrema mala adactos non ob

“aliud, nisi quod digna ab eis pœna, et quæ peccatis “ perpetratis par esset, exigeretur. ”?

Huc vero cum pertineat saluberrima haec, quæ nobis divinitus facta est, potestas merita Dei ct Hominis Christi Domini, et Sanctorum eius dispensandi, ut partibus omnibus impletis Sacramenti Pœnitentiæ, quidquid pœnæ, adhuc sibi luendum supersit peccatorum supplere Fideles possint ; date operum, ut intelligant, qua ratione, quo ordine, qua pietate, quæ ad id iniuncta fuerint, sint exsequenda. Discant supplicationes hasce, quæ ad certas sacras ædes faciendæ præscribuntur, instar esse quoddam stationum illarum, quæ priscis Ecelesiæ temporibus fieri solebant, cum mos fuit fidelium, ut certis diebus includerent se in sacris ædibus, ibique ieiuni orantesque, et annos suos recogitantes in amaritudine animæ suæ, usque ad vesperam perseverarent.

Quod si nunc temporis ÆEcclesia tanto minus requ'rit a filiis suis ad hoc etiam, ut plenariam consequi indulwentiam possint, id non ita sane est interpretandum, qui si minorem existimet nunc, quam antea, debere nos Do compensationem pro peccatis ; sed dum laboriosa opera nitigat misericordia, qnantum de asperitate remittit exterioris satisfactionis, tantum conari vult homines, ut intensioris vi contritionis, piique ardore studii exsequendorum, quæ imperaverit, operum interiori profectui afferant animorum.

Atque ad hoc illud refertur, quod inter iniuncta opera Sanctissimæ Eucharistiæ perceptio numeretur, qua, cum ipse in ea fons cœlestium omnium charismatum, ac donorum Christus Dominus contineatur, nulla profecto efficacior res est ad ignem excitandum perfectæ caritatis : ex quo liquet quantopere in eam curam inceumbendum Vobis sit, ut fidelis populus tanti Sacra-

ment Præl

quod præn bis a ros, !

plen:

these conse man siaru ad fieri perp

tissin

‘catis

uncta hasce, antur, priscis elium, ibique aritut.

qu'rit agen qui si 3 Dco opera tit ex= nes, ut

CXSC= ofectui

& Oper, qua, um, ac à prorfectæ im in- Sacra-

a ts ER

menti vimet naturam doceatur, et optime affecto ac præparato animo ad illud accedat.

Habetis, Venerabiles Fratres,quæ velimus potissimum, quod ad sacrum pertinet Tubilaeum, fideles populos præmoneri. Freti studio vestro salutis commissarum Vobis animarum non modo Vos confidimus operam daturos, ut omnes ea studiose peragendo, quæ indicavimus, plenariam, quam omnibus de inæstimabili Ecclesiæ thesauro offerimus, consequantur indulgentiam ; sed ita consequantur, ut eius fructus etiam in posterum permaneat. Eo enim pro sollicitudine nostra omnium Ecclesiarum spectant vota nostra, dum beneficium huiusmodi ad universos orbis Catholicos extendimus, ut omnis, si fieri potest, corruptela a moribus Christiani populi in perpetuum removeatur. In vestro quique grege, quæ potissimum vitia dominentur, probe nostis. In ea igitur radicitus evellanda toto animo incumbere nunquam zeli vestri pastoralis desistat industria. [mmane illud flagitium contumeliose in Deum loquendi quis credidisset fieri unquam posse, ut audiretur inter Christianos ? Atqui tamen nulla iam pene regio est, in qua non temere iuretur, ac sanctum et terribile nomen Domini usurpetur irrevereventer, atque adeo non desint (horrescimus cogitantes, pudetque dicere) qui ei, quem Angeli glorificant, non vereantur maledicere. In huiusmodi impietatem, qua nulla maior Divinæ Maiestati afferri potest iniuria, exardescat zelus vester, summaque ope invehatur.…

Vestrum potissimum est decorem diligere domus Dei : at illud maximæ curæ Vobis esse debet, ne illa adeuntium cultu habituque minus decente, aut quavis irreligiositate violetur, quibus sane nihil eam magis dedecorat ; neve unquam excidant fidelibus monita illa Christi

Domini, Donus mea domus orationis est, et, zelus domus tuæ comedit me.

Meminerint admoniti per Vos populi præceptum, quod ipse Dominus imposuit verbis illis : memento, ut Sabbata sanctifices, et horrendam illam in violatores sententiam : Sabbata mea violaverunt vehementer : dixi ergo ut effunderem furorem meum super eos, et consumerem eos: in quo tamen tanta est multorum perversitas, ut vel non dubitent servilia exercere, vel quæ immunitas ab huiusmodi operibus ad vacandum Deo præcepta est, ea ipsi ad vacandum Diabolo abutantur ; ita se diebus festis ad comessationes, ad ebrietatem, ad libidinem, ad omnia Diaboli opera proiiciunt. Tollatur in perpetuum, quoad per Vos fieri poterit, scandalum huiusmodi, succedatque illi orandi studium, audiendique verbi Domini, neque modo pie assistendo augustissimo Missæ sacrificio, sed ipso sumendo Christi Corpore, caluberrima sacrificii ipsius participatio.

Quid vero de Ecclesiæ præceptis, quid nominatim de abstinentiæ, ac ieiunii observantia dicemus? Quotus enim iam quisque est qui præceptum illud præsertim vel, ut par est, curet, vel etiam non omnino contemnat ? In hoc etiam intelligitis, quam necesse sit, Vos animum intendere, ut cognoscant Fideles quo præcepta Eccelesiæ pertineant, quantaque tantæ parentis auctoritatem veneratione prosequi debeant, de qua sponsus ipse eius Christus pronuntiavit : “si quis Ecclesiam non audierit, sit tibi “sicut ethnicus, et publicanus. ”

Omnis quidem ætas curas vestras sibi vindicat, sed ea potissimum, ex qua futurus pendet Ecclesiæ status et humanæ societatis, quamque ideo coniurata in utriusque perniciem omni ope ad suans partes adducere eonatur impietas. Educationis eius ac disciplinæ vel negligentiam vel perversitatem inde magna ex parte repetendam

esse | homi deatt qui t Sacr' auctc valui conit patri igitu:

les c:

ad p:

illa

horte veatt instit do, e serti tam

tiaru

us domus

ceptum, mento, ul ores sendixi ergo sumerem brsitas, ut amunitas cepta est, se diebus ibidinem, in peralum huliendique »ustissin 0 Corpore,

inatim de otus enim im vel, ut t? In hoc um intenlesiæ pern veneraus Chrisrit, sit tibi

dicat, sed e status et utriusque e conatur negligenpetendam

esse probe cognoscitis, ac nobiscum deploratis, quod iam homines Matrimonii sanctitatis et officiorum cepisse videatur oblivio ; adeo crebro contractus, ut vocant, civilis, qui tot in regionious usurpatur, occasione, sanctissimæ Sacramenti illius leges violantur, quod, Paulo Apostolo auctore, magnum est in Chrislo et in Ecclesia ; adeo invaluit iniquissima ïilla inter catholicos, et hæreticos coniuges conventio, ut vel tota proles patris, vel mascula patris, femina matris religionem sequatur. Videtis igitur quanta Vobis suscipienda sit sollicitudo, ut fideles catholicam de Sacramento illo teneant doctrinam, et ad parendum adducantur Ecclesiæ legibus, funestaque illa Christianæ educationis pernicies, quantum eniti hortatu et auctoritate possitis, a Christiano populo amoveatur: generatim vero ut cathalicis moribus atque institutis imbuantur adolescentes, et eisdem ipsis instando, et parentibus, et præceptoribus, contendite ; præsertim vero ut caveant a seductoribus, ut adeo propagatam miserrima temporum conditione opinionum sententiarumque pravitatem, et unde teterrima malorum omnium seges orta est, libros religioni, moribus, quicti publicæ infestos perhorrescant, Quæ ut pestis prohibeatur a fideli populo, eum identidem admonendum curate, quam iuste ac salubriter et a Prædecessoribus nostris, et a Christianis Principibus cautum sit, ne libri huiusmodi retineantur, nullamque ea in re nimiam vigilantiam curamque existimate, Omnis autem ttatis, sexus, conditionis mortalibus consultum fuerit, si salutari pabulo assidue nutriantur verbi Domini, si frequens foveatur usus Sacramentorum, si pii eætus, quibus utrumque sit in primis propositum, vel provehantur quicumque sint, vel novi etiam instituantur,

Sed ad hæc efficienda adiutoribus Vobis opus est,