Page 2553. Je lis vecti^ au lieu de victi
5. Tels sont les passages de Varron ramenés d'une manière peu probable au vers parémiaque par Hermaun. {Eiem. doctr» metr,, p. 388 sq.)
6. Ap. Cic» TusCf II, 21. Ces vers sont mal divisés dans les éditions de Gicéron. Cf. Botbe^ Fragmenta Tragicorum, p. 136.
Et plus loin :
Hittite, nam attrectatu et quassu SsYum amplificati' dolorem *.
Les parémiaques sont fréquents dans Attius :
Super Oceani stagna alla patris, Terrarum anfiracta revisam *.
Jamjam itupido Thessala somno Pectora languentque senentque '.
Itéra Quibus in partibu' (nam audire volo Si est qnem exopto), et que captu' modo, Fortunân' forte rcpertus *,
Heu ! qui saisis fluctibu' mandet Me ex sublimo vertice saxi ?
Jamjam absumor; conQcit animam Vis vulneris, ulceris sestus *.
Ubi sanctu' Citbaeron Frondet viridantibu* Jetis •.
Simul et circum magna sonantibus Excita saxis sœva sonando Crepitu clangente cacbinnant ' .
Ita territa membra animo segroto Gunctant sufferre laborem ^.
Sed jam Ampbilochum hue vadere cemo :
Ita nobb bona pausa loquendi, Tempusque in castra rerorti •.
Un passage de Cicéron *\ dont le texte est trës-corrompu, se termine incontestablement par on parémiaque :
Unde ignés cluet, immortalibus Clam divis, nimi' doctu' Prometheus
1. Ap. Cic., liea cité. La constnicUoa du dernier membre de U phrase n'est pas celle de« éditions. Cf. Bothe, Fragm. Tragic., p. 135.