AT

EIZ ΠΙΝΔΑΡΟΝ ΚΑΙ EO&OKAEA 441

στάτῃ δὲ χαὶ πιθανωτάτῃ ταύτῃ διορθώσει οὐδαμῶς μάχεται οὔτε τὸ πτέσθαι οὔτε τὸ οὐδέπω. Kai τὸ μὲν πτέσθαι οὐδὲν ἔχει τὸ παράλογον χαὶ ἀσυμδίδαστον τῇ πρεσθυτικῇ ἡλικίᾳ, ὅταν ἐχφέρηται ἀρνητιχῶς, ὅπως ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ ἐχφέρεται μετὰ τοῦ οὐδέπω, ἐὰν μόνον τὸ οὐδέπω ληφθῇ ὀρθῶς ἀντὶ δηλαδὴ τοῦ οὐδαμῶς rot χατ᾽ οὐδένα τρόπον. Kai γὰρ οἱ παλαιοὶ διττῶς ἐχρῶντο τῷ οὔπω χαὶ οὐδέπω, συνηθέστερον μὲν λαμόάνοντες αὐτὰ ἀντὶ τῶν Λατινιχῶν nondum xx necdum χαὶ τοῦ Γερμανικοῦ noch nicht, ὡς ἀντίθετον δ᾽ αὐτοῦ τὸ οὐχέτι--- Λατιν. non amplius, jam non, Γερμ. nicht mehr, μεταξὺ δ᾽ ἀμφοτέρων ἐπὶ τῆς παρούσης χρισίμου Al καιρίας στιγμῆς τὸ ἤδη, οἷον ὅτε ἔλεγον οὔπω χαιρὸς --- ἤδη χαιρὸς --- οὐχέτι καιρός. Σπανιώτερον δὲ ἐπὶ τῆς σημασίας, ἧς χρῆσις γίνεται ἐν τῷ ἐνεστῶτι χωρίῳ, ἀντὶ δηλαδὴ τοῦ οὐδέν τι ἢ οὐδαμῶς. Ἡ χρῆσις δ᾽ αὕτη εὑρίσκεται συχνοτέρα μὲν παρ᾿ Ὁμήρῳ, οἷον TA. 3,306 « οὔπω τλήσομαι ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρᾶσθαι μαργάμενον φίλον υἱόν ». 12,270 « οὔπω πάντες διμιοῖο! ἀνέρες ἐν πολέμῳ ». ὍΣ. 9,102 « υήπω τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται». ΠΙαρὰ τοῦ Ὁμήρου δὲ παρέλαζον ἄλλοι τῶν ποιητῶν χαὶ οἱ τραγιχοί, οἷον ὃ LLEV Σοφοχλῆς πλὴν τοῦ χωρίου τούτου καὶ τοῦ ἐν στ. 105 τοῦ αὐτοῦ δράμᾶτος χρῆται χαὶ ἐν Ἣλ. 403 € οὐ dira μήπω νοῦ τοσόνδ᾽ εἴην κενή». Αἰσχύλος δὲ ᾿Αγαμ. 296 ς λαμπὰς δ᾽ οὐδέπω μαυρουμένη ». Εὐριπ. δὲ Μηδ: 365 « μὴ δοχῆτέ πω ». Eirx δὲ καὶ ἐν τῷ πεζῷ λόγῳ, οἷον παρὰ Θουχυδίδῃ 2, 12, 3, « οὐδέν πω ἐνδώσουσιν » — οὐδὲν (κατ᾽ οὐδένχ τρόπον) ἐνδώσουσι. (Πρ6λ. κχὶ 2, 19, 1 κ« εἴ τι ἄρα μᾶλλον ἐνδοῖεν » καὶ 2, 18, 8 « ἐνδώσειν τι »).

Ἤδη μεταθαίνομεν εἰς ἄλλην φθορὰν χειμένην ἐν τῇ φράσει « ἱερεῖς, ἐγὼ μὲν Ζηνός ». Τοῦ μὲν ἱερεῖς ἤδη ὃ Brunck μετέόχλε τὸν τύπον γράψας ἱερῆς, ἀποδεξάμενοι δὲ ἠκολούθησαν καὶ ἄλλοι νεώτεροι ἐχδό-raul. Οὐσιωδέστερον δὲ φαίνεται βεδλαμμένα τὰ ἐπιφερόμενα « ἐγὼ μὲν Ζηνός », οἷς οὐδαμῶς συμφωνεῖ ἣ ἐπιφερομένη ἀντίθεσις, ἐν ἣ γίνεται λόγος οὐχὶ περὶ ἄλλου τινὸς ἱερέως, οἷον περιμένει τις ὡς ἀνταποδιχὸν τοῦ ἐγὼ μὲν Διός, ἀλλὰ περὶ τῆς παιδιχῆὴς ἡλικίας ἀντιτιθεμένης οὐχὶ τῷ ἐγὼ μὲν Ζηνός, ἀλλ᾽ ὅλῳ τῷ προηγουμένῳ λόγῳ ἀπὸ τοῦ «( οἱ μὲν οὐδέπω --- Ζηνός ». Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἐπιφερόμενα. μάχεται μὲν τοῖς ἀμέσως προηγουμένοις, τῷ ὅλῳ μέντοι προηγουμένῳ λόγῳ καλῶς ἔχει ἀντιτιθέμενα, ἐκ τούτων μᾶλλον ὑποληπτέον τὰ ἀμέσως προηγούμενα ὡς ἐφθχρμένα,

1 ᾿Αχριδέστερον δὲ λέγει ὁ Wolff ἐν Krit. Anh. ὅτι ἐν τῷ κώδιχι La πανταχοῦ ὁ τοιοῦτος

τύπος γράφεται διὰ τοῦ n° οἷον βραδῆς (HA. 1107-1442), βασιλῆς (Αἴ, 189 καὶ ἐν 959 τοὐλάχίστον βασιλῆες). Μόνον δὲ ἐν Αἴ, 863 Τ᾽ροφεῖς.

442 A. SEMITEAOË

οὐχὶ δὲ τὰ περὶ τῶν ἠϊθέων λεγόμενα, καὶ πιθχνώτατα γρχπτέον « ἱερῆς δέ γ᾽ ἐσμὲν Znvos D.

᾿Εφεξῆς δὲ οὐ πάνυ εὐχερὲς ἂν εἴη χρῖναι ποτέρα τῶν παρχδεδομένων γραφῶν προτιμητέα ἐστίν. ᾿Αμφότεραι γὰρ καλὸν ἔχουσι νοῦν. Τὸ μὲν ἔπ᾽ Aaubavôuevoy ἐπιρρηματικῶς ἀντὶ τοῦ ἔπειτα, ἐπὶ τούτοις, τουτέστι μετὰ τὸν γέροντα ἱερέα τοῦ Διὸς οὗτο! οἱ λεχτοὶ ἤϊθεοι. Τοιαύτη δὲ τοῦ ἐπὶ χρῆσις οὐ μόνον παρ᾽ Ὁμήρῳ συχνή ἐστιν, ἀλλὰ χαὶ παρ᾽ ἄλλοις ποιηταῖς, καὶ δὴ χαὶ παρὰ τοῖς τραγικοῖς ἐνίοτε, οἷον ἐν μὲν τῷ δράματι τούτῳ προσέτι ἐν στ. 182, ἐν δ᾽ ᾽Αντιγ. στ. 139. 789 χαὶ 134 ἀντιτυπεῖ δ᾽ ἐπὶ γᾶ, ὡς ἡμεῖς ἐγράψαμεν.

Ὡσαύτως δὲ καλὸν ἔχει νοῦν καὶ τὸ ἔτι, συναπτόμενον πρὸς τὸ θέων λεχκτοί, τουτέστιν οὔπω γερόντων. Τούτων οὕτως ἐχόντων, τὸ ζήτημα τοῦτο λυτέον μᾶλλον Ex τούτου ὅτι ἐν τῷ χώδικι ὑπὸ τῆς πρώτης χειρὸς γέγραπται, ὡς προείπομεν, ἐπ᾽, ὕστερον δὲ ἔτ᾽, προσέτι δὲ ὑπὲρ τοῦ ἐπ ὡς ἀρχαιοτέρας γραφῆς μαρτυρεῖ χαὶ τὸ παλαιὸν ἐνταῦθα σχόλιον, ὅπερ ἀρχόμενοι τοῦ λόγου ἐμνημονεύσαμεν, ἐν ᾧ ὃ γράψας αὐτὸ σχολιαστὴς λαμθάνων τὸ ἐπὶ πρὸς τὸ λεχτοὶ τουτέστιν ἐπίλεκτοι, ἐξηγεῖται ὧδε « τάχα δὲ χαὶ δημοσίαν ἐχφαίνει τὴν ἐχπομπὴν ὡς ἐπιλεχθεῖσαν καὶ ἐπιπεμφθεῖσαν παρὰ τοῦ χοινοῦ», Ἐπειδὴ δὲ ὃ γράψας τὴν παρατήρησιν ταύτην σχολιαστὴς ἣν ὡς εἰκὸς πολλῷ παλαιότερος τοῦ χώδιχκος La, ἄρα χαὶ ἐντεῦθεν ἡ γραφὴ ἐπ᾽ ἐλέγχεται πολλῷ ἀρχαιοτέρα τῆς νεωτέρας ἔτ᾽, ἥπερ ἐστὶ καὶ κοινὴ γραφὴ ἐν τοῖς μεταγενεστέροις τοῦ La χειρογράφοις.

Où. T. στ. 328-329,

TEIP. Πάντες γὰρ où φρονεῖτ᾽" ἐγὼ δ᾽ οὐ μήποτε "ΟΣ À , € " γ 1 4 a à à 4 τἄμ᾽ ὡς ἂν εἴπω, μὴ τὰ σ᾽ ἐχφτήνω χαχά.

“ ᾿ ε ΄ ͵ S 4 \ Αὕτη, ἐστὶν ἡἣ παραδεδομένη γραφή. Ὁ δὲ παλαιὸς σχολιαστὴς ἐξηγεῖται ὧδε" « οὐχ ἐχφανῶ τὰ ἐμὰ ἔπη, ἵνα μὴ τὰ σὰ εἴπω κακά». "Ex

τούτου δέ, ὅτι ἐναλλάσσει τὸ εἴπω χαὶ ἐχφήνω, οὐδεμία ἀνάγκη ὑπολα- Geïv ὅτι ἄλλην ἀνεγίνωσχε γραφὴν εἴτε ὅτι ἄλλως συνέταττε τὰ λεγόμενοι, οἷον ὧδε" « ἐγὼ δ᾽ οὐ μήποτε τἄμ᾽, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σ᾽, ἐχφήνω χαχά », ὡς ὑπέλαδεν ὃ Hermannzxai Dindorf, ᾿Αλλ᾽ ὅμως à παραδεδομένη γραφή δυσπαραυύθητος οὖσχ, ὁπωσδήποτ᾽ ἂν ἑρμιηνευθῇ, μᾶλλον φαίνεται οὐχ ὑγιὴς οὖσα, ἀλλ᾽ ἐφθαρμένη. Kai πλεῖστοι μὲν τῶν χριτιχῶν ἐπειράθησαν διορθῶσαι, ἐνταῦθα μέντοι μνημονεύομεν μόνας τὰς ἀξιολογωτάτας αὐτῶν, ὅπως λάδῃ τις ἔννοιάν τινα χαθ᾽ ὅλου. Καὶ δὴ ὃ μὲν G. Wolff ἀντὶ τοῦ ὡς ἂν εἴκασεν ὄψαν᾽ παραδάλλων Αἰσχ. Xorg. 535 χαὶ Ἡσύχιον € ὄψανον" ὄψις, φωνή ». Ὁ δὲ K. Fr. Hermann τὰ μάσσον᾽ εἴπω. Ὁ δὲ Nauck ἔνωγας εἴπω. Ὁ δὲ Arndt τἄλλων ἀνείπω. Ὁ δὲ Hartung τὰ θέσφατ᾽ εἴπω. Ὁ δὲ Blaydes τἄμ᾽ (ἢ τάδ᾽) ἐξανείπω ἢ τὸν χρησμὸν εἴπω. Ὁ δὲ Campbell εἴπω τάδ᾽, ὡς ἂν μὴ τὰ σ᾽ ἐχφήνω χακά. Καὶ ὅτι μὲν ἡ φθορὰ τοῦ προχειμένου χωρίου πιθαγώτατα χεῖται ἐν τοῖς τἄμ᾽ ὡς ἄν αἰσθάνεται πᾶς τις ἀφ᾽ ἑχυτοῦ, ὡς μαρτυροῦσι χαὶ οἱ πολλοὶ τῶν χριτιχῶν τῶν πειραθέντων διορθῶσαι ὁμολογοῦντες ἀλλήλοις. Οὐδεμία μέντοι τῶν διορθώσεων τούτων ἐχρίθη ὡς λύσασα τὸ ζήτημα. Ἡμῖν δὲ πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἐπῆλθε διόρθωσίς τις τοῦ χωρίου τούτου χαὶ νῦν ἔτι δοχοῦσχ πολλῷ πιθανωτέρα πάτης ἄλλης ἄλλου τινὸς κριτικοῦ ἐμοί γε γνωστῆς καὶ ἀξία συμπεριληφθῆναι τοῖς διορθωτικοῖς τούτοις. Καὶ ποῦ μὲν χεῖται ἡ φθορά, εἴπομεν ἤδη. Ἐνταῦθα δὲ παντὸς ἄλλου μᾶλλον ποθεῖ τις ὡς Ex τῆς συνεχείας τοῦ λόγου λέξιν τινὰ τὴν μαντείαν ἢ τὰ μαντεῖο͵ τοῦ θεοῦ δηλοῦσαν, τοιούτων δὲ πολλὴν τὴν ἀφθονίαν ἐν τῷ δράματι τούτῳ εὑρίσχομεν. Καὶ δὴ πρώτην μὲν αὐτὴν τὴν κυριωτάτην, οἷον στ. 406 τὰ τοῦ θεοῦ μαντεῖα χαὶ στ. 149 Φοῖόος δ᾽ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα σωτὴρ θ᾽ ἵχοιτο καὶ νόσου παυστήριος. "ANR δέ εἰσιν aide" ἡ φάτις στ. 323 τήνδ᾽ ἀποστερῶν φάτιν. 151 ὦ Διὸς ἁδνεπὲς φάτι. Εἶτα φήμη" στ. 86 σὲ τίν᾽ ἡμῖν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων, πρόλ. χαὶ 158 ἄμόροτε Φάμα. "ἔπειτα δὲ ἔπος" στ. 89 ἔστι δὲ ποῖον τοὔπος, στ. 290 παλαιὰ ἔπη. Ὡσαύτως λόγος" στ. 359. Τοιαύτην δὲ εὑρίσχομεν ἡμεῖς ὑπολανθάνουσαν ἐν ταῖς ἐχφανέστατα ἡμαρτημέναις καὶ οὐδένα ἐνταῦθα νοῦν ἐχούσαις δύο συλλαδαῖς ὡς ἄν, τουτέστι τὴν ὄσσαν. Ἡ λέξις αὕτη οὐχ εὑρίσκεται μὲν ἀλλαχοῦ παρὰ Σοφοχλεῖ, ἀλλ᾽ ὅμως ἣ συνώνυμος αὐτῆς φήμη καὶ Φάμα στ. 86 καὶ 158, ὡς καὶ πρὸ μιχροῦ εἴπομεν. Εὐὑρίσχκεται ὅμως map” Ὁμήρῳ καὶ ἄλλοις" ἐν Ἰλ. Β΄,

44% A. ZEMITEAOE

ἀνθρώποισιν (Πρόλ. Ὀδ. Β΄, 215). Πινδάρ. Ὀλυμ. ζ΄, 62 ἀντεφθέγξατο δ᾽ ἀρτιεπὴς πατρία ὄσσα. ᾿Ενταῦθα ἣ ὄσσα ἐπὶ μαντείας. Προσέτι χαὶ παρὰ Πλάτωνι Νόμ. σελ. 800 χαχὴν ὄτταν. Ἔνταῦθα ἐπὶ οἰωνοῦ χαχοῦ, ἐλέγετο μέντοι ὑπὸ τῶν παλαιῶν χαὶ ἐπὶ ἀγαθῆς ὄττης. ᾿Αρχῆθεν δὲ ἡ λέξις αὕτη ἐσήμαινε τὴν φωνήν, ὡς μαρτυρεῖ καὶ ἣ συγγενὴς Λατινική VOX χαὶ ὁμοία τις Ἰνδική. — Ἐν δὲ μετὰ τῆς ἐλαφροτάτης καὶ πιθανωτάτης ταύτης διορθώσεως μεταδάλωμεν ἔτι ἐξ ἀνάγχης χαὶ χατὰ τὸ εἰκὸς τὸ μηδένα ἤδη ἔχον νοῦν τἄρυ; εἰς τὴν ἢ χαὶ τήνδ᾽ (πρόλ. στ. 323), οὐδέν ἔτι ὑπολείπεται δυσπαραμύθητον ἐν τῷ προχειμένῳ χωρίῳ. ι :

ΕἸΣ EPPIKON ΟΥ̓́ΕΙΔΙΟΝ

Ka νύ χε γραμματικῶν τις ἐμοὶ τάδε τερπικεραύνων νέμφηται, μῦθον φθεγξάμενος δύσεριν᾽

Ἢ ναίει μιζλ᾽ ἄνευθεν ἀπ᾿ "Aoteos, οὐδὲ πρὸς αὐτὸν ἀρτιφαοῦς αὐγὴ κίδναται ἠελίου.

Kaï σε θεὸς δέδαέν ποτε βάρόαρος, ἡνίχ᾽ ἔλαμψας