GUERRE CONTRE LES SAXONS

.... Saxonicnm, quod quasi intermissum vidcbalur, rcpetilum est; quo nulluni neque prolixius, neque atrociiis Francorumque populo laboriosius susceptuin est, quia Saxones, sien t oiuues fere Germaniam iucolenles nationcs, et natura féroces, et cultui dii> monum dediti, noshicquc religioni conlrarii, neque divina ncque liumaua jura vel poiluere vel transgredi inbouestuui arbitrabantur. Suberaut et causa» quai quolulie paceni couturbare poteraut, tenuiui videlicct nostri et illorum pame ubiqtie in piano contigui, prœter pauca loca, in quibus vel sylva» majores, vel montiuin juga iulerjecta utroruinque agios certo limite disterminant, in quibus cajdes et rapiiue vel incendia vicissim ficri non cessabant; quibus adeo Franci sunt irritati , ut non jani vicissitudinem reddere, sed apertum contra eos bellum suseipere dignum judicarent. Susceptum est igitur ad versus eos bellum, quod magna utrinque animositate, tamen majore Saxonum quam Francorum danmo, per continuos triginta très annos gerebatur. Poterat siquidem citius liniri, si Saxonum boc perfidia pateretur. Difficile dictu est, quoties superati ac sunphces régi se dediderunt, imperata facturos polliciti sunt, obsides qui imperabantur absque dilatione dederunt, legatos qui mittebantur susceperunt, aliquoties ita domiti et emolliti ut etiam cultum dœmonum dimittere et Christianai religioni se subderc yelle promitterent : sed sicut ad hœc facienda aliquoties proni, sic ad eadem pervertenda semper fuere précipites, ut non sit satis aestimare, ad utrum horum faciliores verius dici possint, quippe