CONTRE LA POÉSIE PROPANE ET LES HISTRIONS

Oninino poetica figinenta christianis interdieantur, non sol uni quia falsitate referta sunt, verumetiam,quia inanium fabularum coçitationibus ad desideria turpitudinum quœ fingunt, alliciunt animum, atque ab sacrae lectionis meaitatione nos abducunt.

Si juvat cbristianum légère ad eruditionem locutionum vel sententiarum, numquid boc plane efficere non potest, nisi poeticis studendo figmentis et inanibus fabulisTQuae sunt gênera locutionum, qui ornatus verborum , quœ sacra pagina non habeat, maxime parabolarum et allegonarum aeni^matibus referta, et unique fere mysticis redunaans involucns? Que sunt urbanitates locutionum, quas mater linguarum bebralca non docuerit,prœsertim cum Palestine terrœetiam plebem parabolis assuetam non lateat , ut his quoque Dominum Jesum loqui eis oporteret, cum Evangelium prœdicaret? Quœ déesse fercula possunt spirituali Domini mensœ, id est, Scripturœ sacrae ? In

Îjua quislibet et dictaminis suavitatem, multo amplius atque acilius, quam apud poetas addisceret, et simul morum honestatem, et œdificationem anima» plene percipiet? Quis enim, non dico poetarum, verum etiam pnilosophorum maturitate dictaminis Beatum Hieronymum, quis in suavitate Beatum Gregorium, quis in sublimitate œquiparet Augustinum ? In illo quidem Giceronis eloquentiam, in istis Boetii suavitatem et Aristotelis invenies subtilitatem, et, ni fallor, multo amplius, si singulorum conféras scripta. Quid de eloquentia Gypriani sive Origenis et aliorum innumerabilium ecciesiasticorum doctorum, tam grœcorum tam latinorum, in omnibus liberalium artium studiis