LE SAINT PRÊTRE
Ce chapitre est à la fois la conclusion du chapitre précédent, et celle de toute la discussion sur la compatibilité des exercices de la vie contemplative avec les travaux du ministère des âmes.
Ouocirca, si sacerdotes sancti (non quales illi sunt quos judicandosatquedamnandoscomminatio divina pronunciat, sed quales apostolica doctrina commandât) mullosad Deum sanctc vivcndo et praedicando convertant; si nihil imperio, sed oninia humiliter agant, ac se communes eis qui bus sunt pnepositi, studio sancta* dilectionis exhibeant; si iniirmitates carnaliter viventium fratrum modo verborum salubrium mcdicaminibus eurent, modo quas incurabiles judicant, patientia} virtute sustineant; si moribus ac pnedicationibus suis non suam, sed Christi gloriam quadrant; nec verba ac lac ta sua in pretium favoris conciliandi miserabiliter perdant, sed quicquid sibi sacerdotaliter viventiLus atque docentinus honoris impenditur, Deo semper adscribant ; si non inflentur officiosis occurrentium salutationibus, sed graventur ; nec honorari se, sed onerari laventium sibi laudibus eredant ; si consolentur alflictos, pascant egenos, vestiant nudos, redimant captivos, suscipiant peregrinos ; si errantibus viani salutis ostendant, desperatis spem venia? consequenda? promittan t. currentes impellant, remorantes accendant, et quicquid ad oflicium suum pertinet constanter exerçant; quis sic crit alienus a fide, ut dubitet taies contemplative virtutis esse participes, quorum exemplo simul ac verbo plures liunt regnorum cœlestuiin coheredes?