‹ Mémoires (volume 4)Chapitre 25 sur 35 · FIN · texte numérisé non relu

FIN

De sancta translatione Beati Auberti (anno 1012).

i« Beati Autberti sanctissima ossa prolixiori tempore cunctis manserunt ignota, eodem in loco, ubi bellua prsedicta (1), scilicet Berneherius,absconderat. Tandem autem superno opifici qui ordine,mensura et pondère cuncta disposuit, ad decus loci ea manifestari placuit, Richardo secundo monarchiam gubernante Normanicse gentis, domno vero Hildeberto Abbate haud ignobiliter régente moderamina ipsius caenobii. Isdem itaque, ut plerisque abbatibus moris est, propè ecclesiam separatim cubiculum habebat, in quo noctibus, cum quibusdam monachis ipsius templi custodibus, quiescebat. Infra hoc majus monasterium idem erat domicilium, quo ipsius sancti Autberti

(1) Allusion d'un chapitre précédent du cartnlaire intitulé : Qualiter ibidem sint monachi constituti. On y cite le chanoine Durand, le seul chanoine fidèle qui se fait bénédictin pour rester an Mont Saint-Michel par amour pour l'Archange, et le chanoine Besnier qui demande à rester également, non pour être moine, mais pour enlever le corps de saint Aubert.

celabatur sacrum. In quo loco, dulcimodum, ut comperimus, frequentissimè audiebalur melos, quod ineffabili dulcedine cunctorum audientium demulcebat animos. Hoc etiam eo tempore eadem ecclesia dicebatur et erat gazophilatium, inter alia omni métallo pretiosius retinens margaritam. Quadam itaque nocte, cunctis alto depressis sopore, eadem domus insonuit ingenti fragore, acsimaxima vi per tectum ejus aliquis conaretur erumpere. Quo sonitu cuncti qui in eodem cubiculo dormiebant evigilantcs nocturno silentio illuc ingressos ita perstrepere crediderunt fures. Perniciter ergo exilientes stratis ad comprehendendum eos ibidem cum fustibus et lucernis sunt ingressi. Quo neminem reperientes, nec etiam aliquam suffossionem in parietibus, tecto vel laquearibus inspicientes, cum grandi admiratione redierunt, suum quisque cubile repetentes. Cumque iterum se cubitum locassent, omnes insimul quamdam perpessi mentis inquietudinem, fugiente ab oculis somno, noctem totam transegere insomnem. Die itaque sequenti prsefatus Abbas quid passus sit, quidve nocte eadem accident universo conventui retulit et quid super hoc opporteret agi ab eis concilium efflagitat. Qui diligentius quid acciderat inspecto, triduanum indici jejunium statuerunt generali decreto, quo spatio intente Domini misericordiam omnis imploraret congregatio, ut si aliqua à se hsec esset revelatio, manifestiori declararetur indicio, sin vero fantastica illusio, ut cessaret omnimodo.

Rumor autem jam eorum percrebuerat auribus praedictum Berneherium furatum esse ac abscondisse Beati Autberti corpus. Convocantes itaque supra memoratum Fulcoldum sibi prse cseteris fidelissimum sciscitati sunt eum, utrum de corpore ipsius sanctî Autberti quicquam sibi retulisse reminisceretur eundem suum avunculum, vel si, ut fama erat, illud eum transtulisse haberet compertum. Qui respondit se, ut pote qui interfuerit, certissime scire ipsum Berneherium ipsius sancti ossa transtulisse atque aliorsum, in eodem tamen Monte, abscondisse; sed ubi ea absconderit se penitus ignorare. Et ut ipsius verbis currat oratio : « Eadem ossa y> inquit, ab eo inclusa cado, recolo me puerum propriis humeris » noctanter in hoc isto detulisse cubiculo, sed ubi ea reposuerit y> omnimodis incognitum habeo. Postmodum autem sub trabibus » domus, novum laquear scio eum fecisse construi robustissimi » ligni tabulis. y>

Hac ejus relatione cuncti animosiores reddili ad obtinendum, omni cuni devotione, indictum tridui peregerunt jejunium. Sequenti itidem nocte, isdem locus pari imo majori insonuit fragore. Hoc etiaiii tertia nocte est itetatum, nec etiam ut primo vel secimdo, sed quasi funditus idem everteretur domicilium. Omnibus itaque extitit manifestum quod tanti tumultus signum sub eodem tecto totiens iteratum aliquid signaret debere emigrari ibidem inclusum. Tertia igitur die indicti jejunii, praedictus abbas cseterique monachi deliberaverunt eandem domum debere scrutari si quid ibidem haberetur absconditi. Quam ingressi cum hymnis et laudibus, ablatis duabus vel tribus ex ligneis tabulis quae suberant trabibus, quosdam ex suis ad perscrutandum ascendere jubent superius; qui ipsos trabes constratos cistellis cémentes, singulas per ordinem investigare tabulas aggressi sunt, reseratas eas reperientes ; quas dum aperiendo immorantur, sicut ab iis qui interfuerunt comperimus, ob seraculum ipsius qua sancta continebantur dicto citius avellitur atque in alteram partem è regione, quasi maximâ turbine impellente, violenter projicitur. Hoc ut viderunt, relictis aliis, ad eam se contulerunt cujux mox, ut cooperculum amoverunt, praedictum vas cum Santi corpore invenerunt.

Evocatus itaque Fulcoldus ascendit et idem vas certis indiciis se recognoscere asseruit, quod confestim inde levaverunt ac cgeteris eum suscipientibus, inferius dimiserunt.

Deindè pretiossimo pallio id involventes atque in loculo vectatorio decenter componentes ad ecclesiam, cum omni exulta tione spirituali psallentes deferebant. Ubi vero ad introitum ventum est monasterii, unus deferentium, scilicet Hildemanus, dubitare cœpit utrum rêvera corpus Sancti an cujuslibet alterius deferret defuncti. Haec ubi tacito secum revolvit animo, tanto pondère ipsius Sancti oneris, quod antea levissime ferebat, depressus est subito ut, genu tenus prostratus solo, nec exurgere, nec loco se valeret movere ullo modo. Qui deinde, coram omnibus, publica confessione pgenitudinem agens suse infidelitatis , ipsius Sancti meritis, viribus receptis tandem surrexit, atque uti cœperat jam absque pondère eum usque ante sacrum altare deportavit. Protensa itaque cortina per médium monasterii in transversum eadem sanctissima ossa exposita prsedicto vase super mundissimum mantile posuerunt. Quem diligenter intuentes, pia curiositate, repererunt

forarem in ejus saiicto capite, quod cuuctis claruit esse indicium percussionis Angeli. Invenerunt eliam altare ipsius Sancti sed et membranulam sacri tituli quse quoniam pêne consumpta erat diuturnitate temporis inter alia hoc in ea potuit reperiri : « Hic requiescit » corpus Domni Autberti Abrincatensis Episcopi(i). » Hocergo venerabile corpus Beati viri cum summa veneratione deposuerunt super Sanctae et individuse Trinitatis altare quod usque in hodiernum diem in eodem monasterio servatur honore compétent! .

Autres miracles de saint Aubert après sa mort.

I. La maison où repose le corps de saint Aubert est seule sauvée des flammes dans l'incendie de 992, sous l'abbé Mainard IL

Pour la rémission de nos fautes, dit l'historien du X® siècle, un incendie nocturne dévora le bourg du Mont Saint-Michel. Les flammes montant avec leurs tourbillons de fumée, gagnèrent les maisons du monastère de l'Archange. Les moines , surpris par ce triste événement, s'empressèrent d'arracher au feu tous les ornements qu'ils purent saisir, afin de les cacher dans un lieu hors du danger. Ils sauvèrent ainsi la grande châsse couverte d'or et renfermant dans une boîte précieuse les reliques venues du Mont Gargan. La flamme dévorante brûla toutes les maisons du monastère et même les églises. La demeure qui renfermait le corps du Bienheureux Aubert fut seule sauvée, grâce aux mérites du saint.

II. 11 plut encore à la divine Providence de recommander saint Aubert par un nouveau miracle très frappant. Deux religieux du Mont Saint-Michel souffraient depuis quelques jours d'une fièvre ardente. L'un d'eux était déjà âgé, l'autre paraissait jeune encore. Le plus vieux demandait avec instance qu'on trempât le chef de saint Aubert dans de l'eau et qu'on lui donnât ensuite cette eau à boire. Sa prière fut exaucée et, prenant le liquide avec foi, il engagea son confrère à goûter ce breuvage avec lui. Le jeune moine refusa, disant qu'il aimait mieux mourir que de boire de l'eau dans laquelle avait trempé la tête d'un mort. Le vieillard, souriant de la naïveté de son jeune frère, prit le liquide et l'avala d'un seul trait. Sa guérison fut instantanée, et le lendemain il se

(1) Un autre manuscrit porte : Corpus sancti Aubertl.**

promenait avec ses autres frères. Le jeune moine vit au contraire son mal augmenter, et après moins de huit jours il rendait le dernier soupir.

Page 1