ZON

DE COMMENTITIO LAZARI ET MAXIMINI, MAGDALENZE ET MARTHÆ

refertur et a Vizeliacensibus monachis con- A tim lætari, deinde prx gaudio laerymari, tum

tradicitur.

Non potuit prudentius testatissima illa Magdalenæ ad Vizeliacum translatio et inventio confutari, quam alia nova in Aquensi pago ejusdem inveutione, Etenim si verum beatæ Magdalen: corpus inventum sitea in villa quæ nunc oppidum Sancti Maximiui vocatur, Magdalena corpus illud non fuit quod pridem ad Vizeliaci monasterium translatum est, et pluribus cum primis Romanorum pontificum — rescriptis , deinde oculatis sancti Ludovici et cardinalis Simonis legati testimoniis confirmatum, Ut interim ea omittam miracula qux in translalione patrata referuntur apud Mombritium et Jacobum Genuensem in Vita beatæ Magdalenæ.

Quare omni opera enitendum est ut cujus et quantae sit fidei inventio exploretur. Qui haue historiam ante nos tractarunt in annalibus Ecclesiæ, id, eorum pace dixerimus , omiserunt, a quo tota inventionis, et rei inventæ pendet auctoritas et fides. Quod igitur omiserunt, no- Stræ discussionis caput erit, ubi considerandum, eujus consilio et a quo nova hzc B. Magdalen3 inventio procurata sit.

Sub. finem anni 1279 secreta quxdam de ædificandis monasteriis cogitatio immiltitur Carolo Sicilie regi , et in Magdalenam , quæ quondam in Provincia poenitentiam agens obierat, pietas afflatur. Dijudicantibus potissimum inter hzc omnia duobus fratribus ordinis Prædicatorum, altero Guillelmo Tonnesio, qui Carolo regi a consiliiserat et confessionibus ; altero venerablli Patre Elia, cui multa de Magdalenæ reliquiis revelabantur. Tune ubi sepulta Magdalena fuerat, nesciebatur ad annum 700 vel 710, quo monachi quidam illius corpus occultaverant, metu Saracenorum, qui ad spoliandam Aquensium regionem irruperant.

Carolus Magdalenæ loculum perquirit ipse sollicitus, et perquiri jubet, solus inter mortales reservatus qui domum in honorem beatissimæ peccatricis excitaret, Tandem inter perquirendum, ad absconditum sepulerum numinis instinctu devenitur, Effodiunt alii, effodit et ipse rex, exuta chlamyde, et sumpto in manus bidente, Detegitur sepulerum, et in eo vetus invenitur inseriptio, quæ ab aliis neglecta, regias in manus commodum incurrit ; et est talis: Anno nativitatis dominice 710, sexta die Novembris in nocte secretissima, regnante Odoino piissimo rege Francorum , tempore infestalionis gentis perfide Saracenorum, translatum fuit hoc corpus charissime ac venerande beatæ Marie Magdalene de sepulcro. suo alabastri in hoc marmoreo, timore gentis perfidæ. Hæc porro sepuleri detectio et inscriptionis inventio non sine revelatione contigit. quæ venerabili patri Elige facta est, Tune Garolus rex confes-

alios ad lacrymandum suo exemplo impellere, quod ipse sepulerum invenisset omni Aquensium populo incognitum, et tot ante sæculis occultatum. Sed in hae et sepulcri et corporis inventione, qux paucis nota erat, regia pietas non sistit; ultra progreditur, et tertio nonas Maii an. Domini 1280, vocat tam regni quam Provinciæ antistites, comites et barones, quibus haze omnia declara!, et insuper antistites ipsi sacras reliquias palpant, et cereus in iis globulus eminet brevem continens schedulam qua hie Magdalenam quiescere significatur. Ex hoc minus decenti loco reliquias extrahunt, et in Capsa auro, argento gemmisque ornata collocant, et rex ibi amplissimum; quoddam Fratribus Prædicatoribus monasterium erigit, et plurimis redditibus instruit. Qua in re et pius princeps Magdalenæ paruit, quæ, ut hæc facevet omnia, per visum illi apparens imperaverat : Locum mee mortis, inquit, et mee pœnilentiæ fratribus , id est Prædicatoribus trades. Ego enim prædicatrix et apostola fui. Gonventui loci in quo decessi reditus pro centum fratribus assignabis, ut semper ibi vigeat studium generale. Quibus jussis evanuit, nec pro fratribus minoribus quidquam, ut apparet, imperavit. Hzxe est integra totius inventionis Magdalenæ narratio, quam eomparavimus ex Richardo Cisterciensi apud Bzovium, ex Ptolomæo Lucensi:et Bere nardo Guidonis apud Spondanum, ex Silvestro Prierate in Expositione evangelii feri: v infra octavas Paschæ, et ex Philippo Cabellicensi episcopo in Historia Magdalenx et in Apologia contra Vizeliaci monachos, cujus codex manuseriptus exstat in bibliotheca Saneti Victoris, Ex his auctoribus tres sunt Dominicani, Ptolomæus, Bernardus, Silvester, qui et sua eaque proeul dubio egregia ex archivis Sancti Maximini deseripsit. Gæteri recentiores, si Richardum excipias, ex istorum commentariis sapiunt.

Quod autem ad Vizeliacenses monachos speetat, pluribus illi viis reelamant huie inventioni. Prima est ex tempore inscriptionis qua anno 710 apud Philippum Cabellicensem Magdalen: corpus translatum dicitur, Odoino Francorum rege. At Odoinus seu Odo non anno quidem 700 vel 710 in Gallia regnabat, sed Childebertus II, et post istum. Dagobertus II. Odoinus vero seu Odo ab anno 388 regnum administravit usque ad annum 898, quo Carolus Simplex regnare coepit. Quod ergo monumenti genus præ cxteris rerum gestarum ve- ‘ritatem asserere, et ab omni fraude vindicare solet, illud hane novam inventionem suspectam reddit omnino et fraudulentam. Seeunda, quod nostri narrationis auetores dicant ab eo lempore Magdalen: corpus et sepulerum fuisse incognitum, quo Saracenorum metu transla-

1397 IN PROVINCIAM APPULSU DISSERTATIO. 1398 sum est. At viginti sex ante annis sancto Lu- À nem fecimus imponi. Sed hoc ad Aquensium et

dovico, cum ex Oriente rediret, hoc quodeunque est, Aquenses ostenderunt. Postea, inquit Jouvillæus, cap. 80 Chronici, ex Olbiensium insulis rex discessit. Aquas Sextias, quod. visum ire. vellet Magdalenam , quæ inde unius. diei itinere jacebat. "Tertia, cum ex una parte Magdalena obierit Ephesi et sepulta fuerit, ut vidimus, atque ex alia nemo reliquias illius apud Aquenses transtulerit et sepeliverit, quid aliud sequitur, nisi quod nova haze inventio ad nostram Magdalenam non spectet? Quarta, quod

monachi contra Prædicatores de possessione

præseribunt : priores possident, atque adeo illo ipso tempore possident, quo ab adversariis

prædicatorum Sancti Maximini tuitionem quid conducit, quorum nova Magdalenæ inventio recensione sola, tanquam necessario labefaclata motu concidit apud æquos rerum æstimatores?

Ceterum Guillelmus Paradinus annalium Burgundiæ lib. u asserit qux et Martinus de sancto Ludovico, et sanctus ipse Ludovicus de seipso superiori capite testatur.: Anno, inquit, 1267, Hugo Burgundie dux sanctum regem Ludovicum comilatus est ad Vizeliacum, quo perrexit visum beate Magdalene corpus, quod lune honorabiliter relevatum est. Scilicet e veteri capsa, in novam eamque pretiosissimam in-

turbari possessio coepta est, ubi et Vincentius et B ductum.

breviarium Prædicatorum, et Jacobus, nulla quæ jure valeat possunt exceptione repelli. Quare inventum corpus illud exigere ad leges historiæ, quibus subdititium probetur, singula narrationis commata revolvere , unde confutentur, et optimo principi, præsulibus et aliis illusum videatur, hominis essetintemperanter abutentis et otio et litteris. Quinta, quod monachi certum quoddam producere possunt Martini IV. diploma , quo ad annum 1281, Senonensem Ecclesiam. visitantibus in festo Magdalenx indulgentiæ conceduntur. Nos illud damus ex manuscripto codice bibliothecæ Thuan.

Martinus episcopus servus servorum Dri ve-

nerabili fratri archiepiscopo et dilectis filiis. de- -

cano et capitulo Senonensi, etc. Vide tom. Il, pag. 761 et seq.

Quod igitur in hac bulla de Magdalen:e translatione disserit pontifex, verum esse non potest, nisi falsum sit quod anno superiori de reperto in. Provincia ejusdem corpore tradunt auctores, quos sub initium capitis laudavimus. Sieut contra istis verum. affirmantibus, illud corpus de quo loquitur, supposititium esse debet. Igitur aut in Provincia, aut in Vizeliaci cenobio fraus faeta est, de quo etiam et ab utraque parte convenitur. At in cœnobio factam esse,

ut quis affirmate dicat, non patiuntur excep- p

tiones quibus inventionem novam explosimus, non patinntür Romani pontifices Lucius, Urbanus, Glemens, Innocentius, Martinus; non patitur sanctus Ludovicus rex Galli: ; non patuntur Guido episcopus Autissiodorensis el Petrus Paneadensis episcopi; non patiuntur quotquot principes et regni proceres Magdalene translationi interfuerunt; non patiutur Vincentius Bellovacensis et breviarium ordinis Prædicatorum ; non patitur vetus et tranquilla possessio; neque patientur quæ adhuc dieturi sumus, Non ignoramus corporis suppositionem seque in uno loco atque in alio fieri absolute potuisse, et iis omnibus quorum modo mentio-