PROSA
Armagili celebremus Dévote solemnia,
(1) Saint Armel mourut donc le lendemain du 16e jour des Calendes de septembre, c'est-à-dire le 17e desdites Calendes, autrement le 16 août. Le Propre de Rennes, cité par M. de Kerdanet dans son édition d'Albert Legrand (p. 525, note 1), dit positivement de notre saint : « Et sic xvn° Calendas Septembris, migravit ad Dominum. » — La mort de saint Armel dut avoir lieu vers la fin du vie siècle; mais il nous semble impossible d'en fixer l'année, même approximativement.
Et eidem laudes demus Cum cordis coneordia ;
Quem honorât honoremus Summi régis curia.
Ex Anglorum non exili
Genitus prosapia, In œtate puerili
Faciens magnalia, Deo servit uon servili
Timoré, sed latria.
Ad Britannos transfretavit Prius linquens omnia;
Quem Francorum rex vocavit Ad sua consilia ;
Caecum, claudum hic cura vit Cum multis in Gallia.
Post sex annos remeatus
De régis licentia.
In deserto conversatus,
Ciborum penuria Carnem mactat, consolatus
Sola Dei gratia.
Illuc manens heremita, Hahens Dei gratiam,
Mira fecit infinita, Deo donans gloriam.
Fama volât quod sit ita Per totam provinciam.
Omnes œgros, bruta sanat, Fseminam a sanguine.
Daemon fugit, fons émanât; Monstrum mergit flumine ;
Omnem morbum hinc explanat Jesu Christi nomine.
Sospes abit languens febre,
Tacto sancti pallio ; Csecus vidit, claudus currit
Illius remedio.
Fons émanât tactu virgse
Sicco territorio,
Summo Régi laudes demus
Cum honoris gloria, Et eidem supplicemus
Ut, obtenta venia, Cum hoc sancto jubilemus
In cœlesti curia. (1)
(1) Cette strophe, qui doit être la dernière de la prose de saint Armel, est donnée par M. de Kerdanet en son édition d'Albert Legrand, p. 525, note 1. Tout le reste de cette prose est inédit, aussi bien que le répons et Tantienne qui la suivent, et qui sont aussi rimes.
^. Prece régis est profectus In Galliam, et effectus Régis secretarius.
Ântiph. Juxta Siceani habitabat
Serpens ingens etc
Timens vitam maculari Vana laude populari, Ad desertam Britanniara Pergit linquens Redoniam.
Quadam die, sentiens morbo se gravari, Intrat oratorium Deum deprecari ; Statim adest Angélus ipsum consolari.
Dicta die, reddito Missali oflicio, Et instructo populo Divino eloquio, Dieens suum obitum, Deo reddit spiritum.
[Haec ex veteri breviario Leonensi, in quo totum officium sancti proprium est novem lectionum, ut supra. Vêtus etiam breviarium Briocense officium proprium ipsius similiter habet ejusdem sensus, licet verbis fere differens, cum
novem lectionibus, quarum octava et nona sic habentur : (1)]
8. Cum vero, quadam die, praedietus Armagilus aliquid infirmitatis sentiens monasterium solus intraret, et in modum crucis ad terram prostratus Dominum deprecaretur, vidât angelum Dei dicentem sibi : « Electe Dei Arniagile, confortare in gratia Dei, quia die sectmda post Assumptionem Beatœ Virginis Mariée cœlorum palatio penetrabis. •
9. His auditis facta oratione surrexit et omneni populum in ecclesia introire permisit, et cum divinum officium peregisset, cunctis audientibus proprium obitum decïaravit etc., ut supra.
(1) Le passage entre crochets est une remarque du religieux bénédictin qui transcrivit cette légende, au xvne siècle, dans le recueil formant aujourd'hui le vol. xxxvni de la collection des Bl.-M*.