ES ANS

ox ΤΙρὸς πάθος ἀλωπεκίαν λεγόμενον. ἴδε ἐστὶν ὅταν τὰ μάλια (voy. du Cange, sub voce μάλη) τῆς κεφαλῆς ῥέουσιν.

où Πρὸς βουδῶνας ἥτοι ἀποροφᾶς.

σλη΄ Πρὸς “x Gard καὶ ἀπορυφάς.

σμθ' ᾿ὐὑπίθεμα πρὸς τὸ λῦσαι "κριλίαν καὶ ἑλμίθας naravéy feu (?).

Je crois que c’est encore une partie du même traité qui existe dans le manuscrit de Munich (n° 541, [ἡ 336-354, Hardt, t. V, p. 403) sous le titre ἀρχὴ σὺν Se: Συνοπτικὸν ἰατροσόφιον τοῦ coPurérou Ταληνοῦ “προοίμιον. ---- Le commencement du préambule est à peu près le même que dans le manuscrit de Paris. —La première recette est, comme toujours, Πρὸς ὀξὺν πόνον κεφαλῆς. — Le dernier chapitre, qui est le 1 HO”, a pour titre Εἰς ὀδύνην ἰσχίου, et finit : λουθῆναι καλῶς; il correspond sans doute, soit au chap. 183, soit au chap. 242 du ms. 2224; je ne puis l'afirmer, n'ayant trouvé les mots λουθῆναι καλῶς ni dans l'un, ni dans l'autre chapitre; mais de pareils traités subissent toujours, sous la main des copistes, de très-grandes modifications dans la rédaction.

Dans un autre manuscrit de Munich (π᾿ 105, f° 326-33, Hardt, t. 1, p. 568) et dans un manuscrit de Florence (Plut. VII, cod. x1x, $ 27), ainsi que je l'ai déjà dit, se trouve le Réceptaire Xénodochial, avec le même titre que le manuscrit Barocci. Ce fragment se termine, dans le manuscrit de Munich, par les mots τριβθεῖσα μετὰ ὄξους, que j'ai vainewent cherchés dans le manuscrit de Paris. Le dernier litre, dans 16 manuscrit de Florence, est : Kowd βοηθήματα πρὸς τὰς τῶν ἰοδόλων ““ληyés. Je pense que Bandini ἃ pris pour la fin un autre traité peu distinct du premier, car ce titre ne se trouve pas dans le manuscrit de Paris. Ces Kowd (070. ont été imprimés, à la suite d’un trailé anonyme Sur les aliments, par Ideler (t. 11, p. 281).

9° F° 32 ν΄. ἀλάτιον σκευασθὲν ὑπὸ τοῦ ἁγίου Τρηγορίου τοῦ Sevλόγου ἔχον ἐνεργείας τοιάσδε. Οφρθαλμίαν οὐ “ποιεῖ ἕως γήρους. Publié par Ideler, kb. cit. t. I, p. 297-8.

Cette recette se trouve aussi dans le ms. 2236 (p. 59 v°), à la suite

! Du Cange pense qu'il s'agit d’un nom de maladie; le contexte me semble prouver que c’est un nom de partie, mais de laquelle, je l'ignore. — Serait-ce κοτύλες (manus cavitas)?

? Dans 2236, les derniers chapitres diffèrent notablement de ceux auxquels ils correspondent dans 2224. Dans le chapitre 239, fol. 40, je lis, à propos des maladies des femmes : XaAGdyn» Suulale ὑποκάτω λουλλάκιν καὶ μιλάνθην, τρίψας μάλαξον μετὰ μέλιτος καὶ momous mdmv, ὡς ἂν κόμπον βάλε τὰ ἀπέσσω καὶ ῥάψε τα’ εἶτα δός τα ἄλλην γυναῖκα, καὶ ds τα βάλε ἀπέσσω εἰς τὴν μήτραν μὲ τὴν χεῖραν τῆς (9) εἰς δὲ τὸν κόμπον Sos ῥάμμα καὶ ὅτε Θέλῃς νά το εὐγάλῃς νὰ ταυρίσῃς τὸ ῥάμμα καὶ νά το εὐγάλῃς" τοῦτο δὲ καλεῖται map τῶν ἰατρῶν σεσσός.

Eau) EU

du Réceptaire Xénodochial, où elle est suivie d’autres receltes sans litre, et de Περὶ τοῦ μεγάλου ἀποξέματος τοῦ ξενῶνος. Στυχάδην, ὀριγάνην. -- Περὶ τὸ μέγα ἀπόξεμα ἀθανασίου. Ἰὑντεριώνην (en glose κολοκυνθίδα) “πολυπόδιν. — Περὶ τῆς œunpäs τὰ εἴδη. Ξυλοδάλσαμον, μαστίχιν. ---- Puis vient Théoph. Nonnus, dans ce même ms. 2236.

10° F° 32 ν΄. Σύνοψις ἐν ἐπιτόμῳ τῶν βοηθημάτων καὶ τοῦ τρόπου τῆς ἀντιδόσεως αὐτῶν, μετὰ τῶν ἰδίων πτροπομάτων, ὁμοίως καὶ περὶ ἐλιγμάτων, καὶ τροχίσκων, «πρὸς τούτοις δὲ καὶ mepl ἐλαίων, καὶ ἐμπλάσήρων, καὶ λοιπῶν τῶν εἰς διαφόρων νοσημάτων συντεινόντων Separelus.

Incipit : ὁ περὶ τῶν ἀντιδότων, καὶ ἐλαίων, καὶ ἐμπλάσήρων λόγος δυσκατάληπΊος ὧν τοῖς “σολλοῖς ὅμως ἐν τῷ “σαρόντι μετρίως συντάγματι ᾿ duayéypanlar ὧς ὠφελίμῳ τυγχάνοντι οὐ μόνον ὁδοιπόροις ἀλλὰ καὶ rois ἀλλαχόσε διάγουσιν. ἀντίδοτος ἡ Θηριακή" Τὸ μέτρον αὐτῆς οὐκ ἐπὶ σάντων ἀνθρώπων ..... Σκευασία Μιθριδάτου --- ΤΙ ππαιωνία ---- ἀντίδ. τοῦ Συγκέλλου ---- ἀντίδ. Épuoÿ ἡ λεγομένη αἴγου (sic). — La dernière recette est ἀντίδ. ἡ ξηρὸς διοσπολιτικός. — Ce trailé se trouve aussi dans les mss. 19, $ 22, et surtout 39, $ 3 de la bibliothèque de Vienne. — Voy. Pet. Lambecüi, Com. VI, x, col. 245 et 353.

11° F° 37. Βίδλος Atooxopldous : ἀρχὴ τοῦ πρώτου σήοιχείου τοῦ ἄλφα.

Ce titre ne répond pas à ce qui le suit; il a été mis ici par erreur et on le retrouve ἔ 41 v°, n° 13, à sa véritable place. L'opuscule faussement inscril sous ce nom esi le commencement, avec plusieurs modifications, du traité publié par Ideler (2. L p. 257. Voy. plus haut n° 6, et aussi cod. Mediom, n° 1532, ὃ. 3). — Dans notre ms. le traité commence comme dans Ideler : Περὶ εὐχύμων Εὐχυμώτατόν ἐσῆι τὸ ἄρισῆον γάλα σχεδὸν ἁπάντων. ---- Ilepi ὀπωρῶ ----σερὶ ὀσπρίων (ces deux paragraphes n'ont pas de titre spécial dans Ideler) — ὅσα δύσπεπτα" πκρέη αἴγεια Beta. — ὅσα εὐστόμαχα καὶ ῥωσήικά. ----ὦσα κακοσήόμαχα.

On trouve au f° 4o v. un centon Περὲ ἄρτου, dont le commencement est ἀρχὴ τῆς διαφορᾶς [τῶν ἄρτω» ?]. ἄρτος ἐσΊὶ τῶν γευμάτων ὃ «σρῶτον ἡμῖν ἐδώδην γευομένοις τε καὶ δειπνοῦσιν “σαρατιθέμενος. Τούτου οὖν τοῦ ἄρτου “σλεῖσται διαφοραὶ. .... οἱ δὲ πσαλαιοὶ τῶν ἄρτων ξηρότεροι, καὶ ἀτροφιμώτεροι, καὶ Gpuuroi ἀπολεγόμενα “σαξιμάδια.

Tout l’'opuscule finit au chapitre Περὶ æerovor " la fin est: καὶ ὑγραίνουσι τὴν κοιλίαν πλέον τῆς κολοκύντης καὶ τῶν μηλοπεπόνων Srauμασήῶ- — τέλος. --- C'est précisément après ce chapitre que commence, dans le texte imprimé, le fragment mentionné au paragraphe 6 de ce manuscrit. Les deux parties ont donc été assez bizarrement séparées , el le titre et le préambule se sont trouvés en tête de la seconde partie, Du reste, dans tout ce ms. il Υ a un grand désordre.

»-" ὄν Te D, le

LRO

ἀρχὴ τοῦ σρώτου σήοιχ. τοῦ a’ Incip. ἄδιψον διαρυλαχθῆναι, πότιξε μετὰ ῥοδοσήάγματος χυμὸν (lis. χυλόν) γλυκυῤῥίξης,

On rencontre assez souvent dans les manuscrits un recueil de recettes par ordre alphabétique de maladies ; ces recettes portent alternativement le nom de Dioscoride et celui d'Étienne d'Athènes. Nous en possédons à Paris deux copies (n° 21b1 et 2181). Ce traité a été publié en iatin (Zurich, 1581, in-8°) par G. Wolph, sous le titre : Alphabetum emprricum , sive Dioscoridis et Stephan Atheniensis..….. De remedüs expertis hber, Jjaæta alphabet ordinem digestus.

Wolph a fait sa traduction sur un ms. grec qui avait appartenu ἃ Gadaldinus, que lui Wolph avait trouvé dans la bibliothèque de Gesner,

“et qui me paraît représenter la rédaction la plus courte; car dans la tra-

duction latine il n'y a aucun des développements qui existent dans les mss. ordinaires. Wolph déclare avoir suivi le texte fidèlement, sauf pour les passages où le ms. était très-corrompu. La nécessité d'avoir un ordre alphabétique régulier dans la traduction latine, lui ἃ fait intervertir l'ordre alphabetique du texte grec, ce qui rend la comparaison assez difficile. Du reste, les divers manuscrits présentent, dans la rédaction, des différences assez nombreuses, qui portent sur le nombre et la longueur des recettes ; on peut s'en assurer en comparant les mss. 2151 et 2181 ; cela s'explique facilement pour un livre de de cette nature.

Wolph avait déjà remarqué que la plupart des recettes consignées dans cet ouvrage et attribuées à Dioscoride n'existaient ni dans le traité de Matière médicale, ni dans les Euporista de cet auteur, mais il a pris soin de distinguer par une marque particulière celles qui se retrouvent dans le traité de Matière médicale ou dans les Euporista, qu’elles appartiennent ἃ Etienne ou à Dioscoride.

Du reste, l'Alphabetum empiricum n'est qu'une compilation que l'au-

1 Dans les manuscrits de Paris et dans le n° 11 de Vienne, le titre est : βίξ. Διοσκ. καὶ Στεφάνου ἀθηναίον τοῦ φιλοσόφου περιέχουσα Φαρμάκων ἐμπειρίας κατ᾽ ἀλφάξητον σαφῶς ἐκτεθεῖσα. La première recette est ἄξρωτα διατηρεῖ ἀπὸ μυῶν καὶ σκωλήκων τά τε βιδλία, ἱμάτια καὶ χαρτία ἀψίνθιον ξηρὸν ὑποσήρωννύμενον ἐν ταῖς κιβωταῖς (Diosc. III, 26); puis ἄδιψον, x. τ. À. — Dans les mss. 28 et 39 (ce dernier ne contient que les deux premières lettres) de Vienne et dans le manuscrit de Florence (Plut. 75, cod. 8), le titre porte seulement le nom de Dioscoride. — Je pense que c’est le même traité qui se trouve dans le ms. 484 de Munich, sous le titre : ἰατρικὸν σὺν Θεῷ κατὰ ἀλφάξητον où μόνον ἀπὸ Διοσκορίδους ἀλλὰ καὶ ἀπὸ λοκίδων διαφόρων περιέχον mé νόσημα καὶ Separelar. ἀρχὴ τοῦ α΄" AGpora τηρεῖ μυσὶ καὶ σκώλη ξι finit À la lettre ο΄--ἡ πύρεθρον μετὰ ὑσσώπου. — Voyez aussi le ms. 542 de Munich, où il se trouve un traité attribué à Étienne d'Athènes, sous le titre: Περὶ ἁπλῶν φαρμάκων καὶ βοτανῶν ϑεραπείας ἀλλὰ καὶ δὴ καὶ mepi γεωργίας. Incip. I. ἀσυλληψίας: ἀσύλληπΊον καὶ ἄτεκνον.

ON

teur a mise sous les noms de Dioscoride et d'Étienne, pour la faire accepter avec quelque faveur. L'Étienne dont le nom est ici usurpé est sans doute l'auteur des divers Commentaires sur Hippocrate” , et du traité Sur les Urines*?, d'un autre Sur le Pouls, perdu jusqu'à présent, enfin d'un opuscule Sur les Fièvres, publié, sous le nom de Palladius, par Chartier (Paris, 1646, in-4°) et par Bernard (Lugd. Bat. 1745 ,in-8°), mais que Dietz et M. Bussemaker croient devoir restituer à Étienne.

Si l'on compare maintenant le Βίδλος Διοσκορίδους de notre manuscrit Barocc. avec les manuscrits grecs qui contiennent l'A lphabetum empiricum, on conslatera : 1° que ce Βίδλος renferme seulement les recettes qui sont attribuées à Dioscoride dans nos manuscrits; 2° que la rédaction en est néanmoins fort différente; qu'il y a des additions, et surtout des retranchements ou des modifications diverses dans la rédaction. Ces différences laissent cependant reconnaître un fonds commun; mais il ne m'a pas été possible de savoir lequel des deux, de l'Alphabetum ou du Βίδλος Διοσκορίδους, était la rédaction primitive. Pour établir ces divers points d'une manière évidente, je vais donner, sur deux colonnes, une comparaison partielle de l'A {phabetum d'après notre manuscrit 2181, et du B{6Xos Διοσκ. d'après le manuscrit Baroccien :

MS. BAROCC.

ἄδιψον διαφυλαχθῆναι πότιζε μετὰ ῥοδοσήάγματος χυμὸν γλυκυῤῥίζης, ἢ σίνων χυλὸν λινοσπέρματος ὅσον κυάαθου τὸ μέγεθος. ἄδιψον δ ρυλοχθήναι ἀνίσου οὐγγ. α΄, ἀνδράχνης σπέρμα οὖγγ. α΄, σιοὐγγ. β' πο Τῆς BeSpeyuévns οὐγγ. β΄ - εἶθ᾽ οὕτως ποίει τροχοὺς καὶ ψύγε καὶ δίδου κατέχειν ὑπὸ τὴν γλῶτταν καὶ τὸν χυμὸν καταπίνειν.

Περὶ τῶν ἀπὸ μυιῶν καὶ σκωλήκων" AGpora διατηρεῖ, x. τ. À. manque dans le ms. Barocc.

ἄδιψον διαφυλαχθῆναι εἰ SÉÂNs, αότιζε χυλὸν γλυκυῤῥίζης μετὰ ῥοδοσήάγματος, ἀνδράχνης χυλὸν ὅσον “πλῆθος κυάθου δίδου πιεῖν, χυλὸν λινοσπέρματος ὁμοίως" ἀνίσου οὐγγ. α΄, ἀνδράχνης σπέρματος, σικύου ἡμέρου σπέρματος ἀνὰ οὔὖγγ.α', χυλοῦ γλυκυῤῥίξης οὐγγ. β', τραγακάνθης Bebpeyuévns οὐγγ. β΄ - εἶθ' oùτως «ποίει τροχίσπους, καὶ ξήραινε καὶ δίδου κατέχειν ὑπὸ τὴν γλῶσσαν, καὶ τὸν χυλὸν καταπίνειν. Aou βοτάνης ὁ ρα ὑπὸ τὴν γλῶσσαν διακρατούμενος, σικύου ἡμέρου χυλοῦ, γλυκυῤῥίξης ἀνὰ οὐγγ. α΄ λεάνας παράχες, ὠῶν τὰ λευκὰ,

* Voy. Scholia in Hipp. et Gal. ed Diet:; Regiom Pruss. 1834.

ublié pour la première fois par M. le détteus Bussemaker dans la Revue de Philologie, τ, 1, p.415 et 543.

ΝΣ di dl 5...’

ΡΟΝ ἢ TUE

MS. BAROCGC,

ἀλωπεκίας δασύνει ἀδίαντον μετὰ λαδάvou συνεχῶς καταπλατΊόμενον. ἄλωπεκίας Separetes ἀσφοδέλου ῥίξα καυθεῖσα, καὶ ἡ τέφρα αὐτῆς σὺν ἐλαίῳ χρισθεῖσα, ἢ καλάμου φλοιὸς μετὰ ὄξους καταπλασσόμενον, ἢ ὀπὸς κυρηναϊκὸς ὃν δὴ καὶ λάσαρον προσαγορεύουσι σὺν οἴνῳ, καὶ σεπέρει καὶ ὄξει συγκαταχριόμενα, ἢ συκῆς ἀγρίας καὶ ἡμέρου τὰ φύλλα σὺν μέλιτι καταπλατήόμενα καὶ ἰχῶρας ἀποκαθαίρει, ἢ τὸ δέρμα τοῦ χερσαίου ἐχίνου καυθὸν καὶ ἡ τέφρα αὐτοῦ σὺν ὄξει καὶ ἐλαίῳ παταχριομένη, τοῦ δὲ Θαλατήίου ἐχίνου σὺν τῷ ὀσήράκῳ καυθὸν ἡ τέφρα αὐτοῦ σὺν ὄξει καὶ ἐλαίῳ χριομένη, ἢ πἹελέας ἡ ἰζα μετὰ σγέατος ἄρκτου λειωθεῖσα καὶ συγκαταχρισθεῖσα, ἢ ψιμύθιον καὶ λιθάργυρον σὺν ὄξει καὶ ἐλαίῳ καὶ μολυδδίνῃ λεῖα καταχριόμενος, ἢ χείνιον (χήνειον ") σήέαρ σὺν ὄξει δριμυτάτῳ ξυρισθεῖσαν τὴν κέ φαήλην καὶ χριόμενον ἀποκαθαίρει, ἢ ὑδράργυρος σὺν σ]υέλῳ καὶ ναρδίνῳ ἐλαίῳ παταχριόμενον, ἢ λυσσοβοτάνου ἡ ῥίζα καὶ τὰ φύλλα σὺν ὄξει καταχριόμενα, ἢ σήνου (sic) οἱ ἀκρέμονες σὺν οἴνῳ καὶ ῥοδίνῳ καταπλασσόμενα, ἢ λάδανον σὺν οἴνῳ καὶ μυρσινελαίῳ χριόμενον. |

καὶ mole: τροχίσκους καὶ δίδου ὑπὸ τὴν γλῶσσαν κρατεῖν καὶ ὑποτηκόμενον καταπίνειν. (dy ὄρνιθος ὠμὸν δίδου violer ῥοφεῖν, Θριδακίνης σπέρματος καὶ γλυκυῤῥίξζης ἀνὰ οὐγγ. α' λέανας σὺν ὕδατι καὶ ζέσας, εἶτα ψυχράνας δίδου ῥοφεῖν. Φοίνικαὰς καὶ κεράτια τοῖς σροειρημένοις ἐπιμίξας καὶ ζέσας καὶ ψυχράνας δίδου. Οὐ σαίνει vñolls τις ἐὰν ἰσχάδας ε΄ μετὰ νἱτρου οὐγγ. β' λειώσας λάθῃ τούτου, ἢ περιπατῶν, ἢ κοπιῶν. (Manque dans 2151.)

Περὶ ἀματύσων (ἀμεθύσΊων 3) φαρμάκων manque dans le ms. Barocc.

ἀλωπεπκίαν τούτοις δάσυνε" ταῦτα γὰρ δασύνουσιν, ἀδίαντον μετὰ λαδάνου συνεχῶς καταπλασσόμενον, ἀσφοδέλου ῥίζα καυθεῖσα, καὶ ἡ τέφρα αὐτῆς σὺν ἐλαίῳ χρισθεῖσα, καλάμου Φλοιὸς σὺν ὄξει καταπλασσόμενος, ἐχίνου χερσαίου ἡ τοῦ δέρματος τέφρα μετὰ αἰσσης ὑγρᾶς, ἡ ὄξει καὶ ἐλαίῳ καταχριομένη, ἀλκυόνιον κεκαυμένον σὺν ἐλαίῳ χριόμενον, πἼελέας ῥίζα μετὰ σήέατος ἀρκτείου λειωθεῖσα καὶ συγκαταχρισθεῖσα, σήαφίδος ἀγρίας μετὸ Θείου ἀπύρου καὶ ἀρσενικοῦ oy10100 σὺν ὄξει καταχρισθεῖσα, ψιμμίθιον καὶ λιθάργυρος σὺν dEer καὶ ἐλαίῳ λεῖα καταχριόμενα, ἀἄσδεσος πεπλυμένη ὕδατος ἀποχεομένου σὺν ἀλείμματι καταχριομένη, χήνειον σήέαρ σὺν ὄξει δριμυτάτῳ ξηρανθείσης τῆς κεφαλῆς καταχριόμενον » κεδρία σὺν σήέατι αἰγείῳ ὁμαλῶς ἑψηθεῖσα χριομένη, ζυγέλαιον μετὰ μασήίχης καὶ ὄξους χριόμενον, ὑδράργυρος σὺν «π]νέλῳ

προς σὺν ὄξει καταπλασσομένη, λυσσέας βοτάνης ἡ ῥίξα καὶ τὰ φύλλα σὺν ὄξει καταχριόμενα, ὑοσκυάμου τὰ φύλλα σὺν ὄξει καταπλασσόμενα, pnrivn σὺν σήέατι γεpdvou καὶ μυελῷ ἐλάφου σὺν ὄξει καταχριομένη,. σχίνου dupépoyes σὺν oivw καταπλασσόμενοι, λάδανον σὺν οἴνῳ καὶ μυρσ[ιν]ίνῳ ἐλαίῳ χριόμενον.

* La

MS. BAROCC.

ἀποσμήχει κρίνου ῥίζα λεία καταπλασσομένη, ἢ μυρσ[ι»)ινον σὺν σουσίνῳ καὶ οἴνῳ λεῖα εὐτόνως καταπλατήομένη, ἢ συκαμίνου ῥίξα σὺν ὄξει καταχριομένη, ἢ σήρουθίου ῥίζα σὺν ὄξει λεία εὐτόνως καταπλασσομένη, ἢ νίτρον καὶ λάδανον καταχριόμενον, ἢ φύλλον ἀγρίας συκῆς καὶ ἡμέρου σὺν νίτρῳ καὶ λαδάνῳ καταχριόμενον μετ᾽ ὄξους λίαν εὐτόνως, ἢ ᾿λεπίδιον à oi ἀγριοκάρδαμον, λίαν εὐτόνως καταπλασσόμενον. Πίτυρα καὶ ἐξανθήματα ἀποκαθαίρει κόριον χλωρὸν ὃ ἐσῆι κολίανδρον, πσήγανον ἄγριον σὺν νίτρῳ, λαδάνῳ καὶ ὄξει καταχριόμενον, ἢ ὃ χυλὸς τῶν κισσοφύλλων καταχριόμενος, ἢ πήγανον καὶ καλάκανθον σὺν λιθαργύρῳ καὶ σήαφίσιν ἀγρίαις μετ’ ὄξους καὶ ἐλαίου μυρσ[ιν]ίνου καταχριόμενον, ἢ σήυπΊηρία σχισήὰ μετὰ χαλκίτεως καὶ λιθαργύρου σὺν ἅλατι κοινῷ καὶ οἴνῳ καταχριομένη, ἢ τέφρα σικύνης (9) τὸ ϑολόσήακτον ὕδωρ καταχριόμενον" ἀποκαθαίρει δὲ Θέρμιον καὶ ῥίξα ἀγρίας συais σὺν ὕδατι ἑψόμενα καὶ ἐν τῷ λουτρῷ

ἀχῶρας καὶ πιτυριάσεις κεφαλῆς σκωpla σὺν μυρσίνῃ καθαίρει, ἢ σούσινον, καὶ οἶνος λεῖα εὐτονῶς καταπλασσόμενα * κρίνου ῥίζα σὺν ὄξει ὁμοίως. Νίτρου, συκαμίνου ῥίζα λεία καταπλασσομένη καὶ καταχριομένη" σήρουθίου ῥίζα καταπλασσομένη ὁμοίως σὺν ὄξει καὶ λαδάνῳ" ὁμοίως φύλλα συκῆς ἀγρίας καὶ ἡμέρου σὺν νίτρῳ καὶ λαδάνῳ μετ’ ὄξους λεῖα εὐτόνως καταπλασσόμενα, ἀγριοκάρδαμον λεῖον ὁμοίως. Ὁρίγανον καὶ πήγανον ἄγριον σὺν νίτρῳ, ἐλαίῳ τε καὶ ὄξει καταχριόμενα, Φλοιὸς πσεύκης τῆς τὴν ῥητίνην “ποιούσης σὺν σουσινῳ καὶ κηρῷ καταχριόμενος" καδμεία σὺν ἐλαίῳ καὶ οἴνῳ λεία ὁμοίως. ἸΤήγανον, χάλκανθον, λιθάργυρος, σήαφὶς ἀγρία μετ’ ὄξους καὶ ἐλαίῳ μυρσ[ι»7,vo ὁμοίως " μάννα καὶ Θεῖον ἄπυρον σὺν ἐλαίῳ μυρσινίνῳ ὁμοίως λεῖα" τεύτλου ῥίζης χυλὸς ὁμοίως, σήυπτηρία σχισήὴ μετὰ χαλχίτεως καὶ λιθαργύρου σὺν ἅλατι κοινῷ καὶ ἐλαίῳ καὶ οἴνῳ καταχριομένη“ σιδηρίτιδος βοτάνης ὁ χυλὸς καταχριόμενος, τέφρας κληματίνης τὸ Sodoaκτον ὕδωρ καταχριόμενον" Ξεέρμον ἄγριον σικύου ῥίζα σὺν ὕδατι ἑψομένη καὶ ἐν τῷ λούειν συγχριομένη, κιμωλίας καὶ τήλεως ἀπόδρεγμα σὺν χυλῷ τεύτλου μιγνύμενον καὶ χριόμενον.

ἀλφοὺς καὶ λέπρας καὶ λειχῆνας ἀποκαθαίρει ἄγχουσα ἡ βοτάνη καταπλασσομένη, ἀλθαίας σπέρμα σὺν ὄξει μιγνύμενον καὶ ἐν ἡλίῳ ἐπιχριόμενον, μυροδάλανος σὺν ὄξει λειωθεῖσα καὶ καταπλασθεῖσα, ἑλλέβδορος μέλας σὺν λιβδανωτῷ καὶ κηρῷ καὶ πίσσῃ καί κεδρίᾳ, καὶ ἐλαίῳ καταχριόμενος, ἑλλέβορος λευκὸς μετὰ κηρωτῆς καὶ ἐλαίου ἐπιχριόμεvos, oluninpla ὑγρὰ μετ᾽ ὄξους ἐν βαλανείῳ χριομένη, Θεῖον ἄπυρον καὶ λιθάργυρος καὶ ἀγρία σήαφὶς σὺν ἐλαίῳ ἐν βαλανείῳ χριομένη, μάρμαρον λεῖον