À FA

λογιζόμενον, καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον εὐφημούμενον, ἐδέησέμοι τοῖς σοῖς προ[σ]διαλεχθῆναι ὀπαδοῖς, οἷς εἴπερ ἑώρακας, οὐκ ἂν ἐπ’ αὐτοῖς εὐηρέσγησας, ὥσπερ οὐδ᾽ ἐγὼ, καὶ maραγαγεῖν κεφάλαιά τινα τῶν σῶν συγγραμμάτων, καὶ ἀνατρέψαι ταῦτα μεθόδοις ἀποδεικτικαῖς, αἷς ἂν, εἴπερ ἧς, συνωμολόγεις, εἴπερ Φιλαλήθης ὑπάρχεις, ὡς σεαυτὸν ἐπαινεῖς, καὶ μὴ ἑπόμενος τῇ τῶν ππολλῶν διαθέσει τε καὶ δόξῃ" καλῶς γὰρ “σροήρου τὸν Θάνατον τοῦ μὴ μετὰ τοιούτων ζῆν. Καὶ πρῶτόν γέ σοι διαλέξομαι περὶ ὧν συνεγράψω «ἐν ÿ ὑπέσχου βίδλῳ διδάξαι τίνες εἰσὶν αἱ δυνάμεις καὶ “πόσαι καὶ «τίνες αὐτῶν αἱ ἐνέργειαι, » ὧν ἔφης ἀδύνατον διαγνῶναι τὸν ἀριθμὸν τὸν μήπω τὴν ἀνατομὴν προησκηκότα, ὡς ἰσαρίθμων οὐσῶν τοῖς σήοιχειώδεσι μορίοις - εἶπας δὲ περὶ τῶν ἐνεργειῶν αὐτῆς (αὐτῶν )ὰ κατὰ μέρος προσθήσω καὶ πρῶτον ἐπαπορήσω περὶ ὧν ἔφης, Ταληνὲ, ὡς «ἡ γένεσις οὐχ ἁπλῆ τις ἐνέργεια τῆς φύσεως, «ἀλλ᾽ ἐξ ἀλλοιώσεώς τε καὶ διαπλάσεώς ἐσῆι σύνθετος" ἵνα γὰρ ὀσήοῦν γίνηται καὶ «vedpoy καὶ φλὲψ καὶ τῶν ἄλλων ἕκασήον, ἀλλοιοῦσθαι χρὴ τὴν ὑποδεδλημένην «οὐσίαν, ἐξ ἧς γίνεται τὸ ζῷον ἵνα δὲ καὶ σχῆμα τὸ δέον καὶ Θέσιν καὶ κοιλότητάς «τινας καὶ ἀποφύσεις καὶ συμφύσεις καὶ τἄλλα τὰ τοιαῦτα κτήσηται, διαπλάττεσθαι «χρὴ τὴν ἀλλοιουμένην οὐσίαν, ἣν δὴ καὶ ὕλην τοῦ ζῷου καλῶν, ὡς τῆς νεὼς τὰ « ξύλα καὶ τῆς εἰκόνος τὸν κηρὸν, οὐκ ἂν ἁμάρτοις 1" » λέγω οὖν ὅτι διὰ τούτων τῶν λόγων πόῤῥω που τοῦ εἰκότος ἐκπέπήωκας - ὑπὸ γὰρ τῆς τῶν τοιούτων ῥημάτων ψυχρότητος καὶ τὰ ἄρθρα Φρίτήουσιν" τίς γὰρ οὐκ οἶδεν, ὡς τῇ γεννήσει εὐθὺς καὶ ἀλλοίωσις ἕπεται ; ὅτι δὲ ἄλλο μὲν ποιητικὸν “παρεισάγεις τῆς ἀλλοιώσεως, ἕτερον δὲ τῆς διαπλάσεως, καὶ ὡς αὕτη μὲν δι’ ἄλλης, ἐκείνη δὲ δ ἑτέρας ἐπιτελεῖται δυνάμεως doËders, τῇ οἰκείᾳ δόξῃ ἀντιπίπΊεις" οἴδαμεν γὰρ ὡς πέρας τῆς ἀλλοιωτικῆς κινήσεώς ἐσῆι τὸ εἶδος ἐφ᾽ ὃ καταντᾷ τὸ ἀλλοιούμενον" τοῦτο γὰρ

καὶ ἀρισΊοτέλης “ἀποδείκνυσιν, ἐφ᾽ ᾧ καὶ αὐχεῖς συγκαταλέγων σεαυτὸν τοῖς Θιασώταις αὐτοῦ ?. ΒΪ δὲ βουληθείημεν ὑπεραπολογήσασθαί σου" λέγεται ὡς τὸ εἶδος πέρας ἐσΊὶν ἀεὶ τῆς ἀλλοιωτικῆς, ἔδει mws τὸ ἀλλοιούμενον ὑπὸ ὃν εἶδος τελεῖν" ἀνοικείως ταῖς ἀποδεικτικαῖς μεθόδοις ἀπολογησοίμεθα : δῆλον γὰρ ὡς τᾶν τὸ ἀλλοιούμενον δὲ ἰδίου “ποιητικοῦ ἀλλοιοῦται, ἢ δὲ’ οἰκείας αὐτοῦ δυνάμεως, μὴ πόῤῥωθεν ἴωμεν. ἄτοπον δὲ τὸ φάσκειν “πᾶν τὸ ἀλλοιούμενον δεῖσθαι δύο δυνάμεων, τῆς μὲν ἀλλοιούσης τοῦτο, τῆς δὲ διαπλατήούσης" ἴσμεν γὰρ ὡς ἕν τὸ κινοῦν, καὶ πρὸς ἕν, nal ὡς ἡ ἀλλοίωσις ὁδός τίς ἐσῆιν, ἡ δὲ διάπλασις τέλος, πρὸς ὃ τὸ κινοῦν ἐπείγεται" εἰ δ᾽ εἴπῃς περὶ τοῦ σχήματος τὸν λόγον εἰρῆσθαι, οὐδ᾽ οὕτω τὸ ἄτοπον ἐκφεύξῃ" οὐ γὰρ διὰ τοῦτο ἔφης τὴν γέννησιν εἶναι, εἰ καὶ ἕτερον ἔχει ἢ “ποιητιπὴν, εἰ βούλει, δύναμιν, ἑτέραν ".

ἤφης δὲ προϊὼν ὡς καθ᾽ ἑκάτερον τῶν χιτώνων τῆς τε γασήρὸς, καὶ τοῦ oloudyov, καὶ τῶν ἐντέρων, καὶ τῶν ἀρτηριῶν ἰδία ἡ ἀλλοιωτικὴ δύναμις, ἡ ἐκ τοῦ “παρὰ τῆς μητρὸς ἐπιμηνίου γεννήσασα τὸ μόριον", ὃ δὴ καὶ πάντη ἀσύνετον" πῶς γὰρ ἡ

aucun sens; il ne peut être le verbe qui commande tous ces accusatifs. Je lirais volontiers doux ou ὄπήεται, ou mieux encore drwrov, en ajoutant le verbe εἶδον. M. Dübner approuve cette dernière conjecture.

! De Facult. nat. τ, 5, p. 10 et 11,1. IT, éd. Kuehn.

? C'est moins encore à Aristote qu'à Platon que Galien tenait ἃ se rattacher.

* L'auteur suppose que Galien cherche à se défendre, et, après une pause, il lui dit : «Si je te défendais en me servant de l'argument suivant, je pécherais «gravement contre les méthodes logiques. » ᾿

* Ce membre de phrase ne me paraît jusqu'ici offrir aucun sens raisonnable.

* Gal, bc. laud. p. 13-14.

br;

δύναμις ἡ τὸ μόριον ἀπογεννήσασα mapéolu τούτῳ ἀεὶ ὑπουργοῦσα; ἀλλὰ καὶ Ἀἀρισήοτέλει (-ης cod.) ἐπεγγελάσας λέγοντι (λέγεται cod.) τά μόρια πάντα ἐκ τοῦ παταμηνίου ἀπογεννᾶσθαι, καὶ ἀποφηνάμενος ταῦτα ἐκ τοῦ σπέρματος μόνου γίνεσθαι}, σεαυτῷ “πάνυ ἐνταῦθα ἠναντίωσας.

Καὶ κατὰ Épaciolpdrou δὲ γράφων ", ὡς διανοουμένου περὶ τῆς κύσήεως, ὥσπερ σπογγιᾶς τινος deplou, ἀλλ᾽ οὐ σώματος ἀκριδῶς πυκνοῦ καὶ σήεγανοῦ, δύο ὃ ἰσχυpordrous κεκτημένου, καὶ μετ᾽ ὀλίγον τὸν ἔξωθεν λέγων χιτῶνα τῆς κύσήεως ἀπὸ τοῦ mepirovalou πεφυκότα τὴν αὐτὴν ἐκείνῳ φύσιν ἔχειν, τὸν δ᾽ ἔνδοθεν τὸν αὐτῆς τῆς κύσήεως ἴδιον πλέον À διπλάσιον ἐκείνου τὸ πάχος ὑπάρχειν, καὶ τὰ ἑξῆς, ἐν ἄλλοις μονοχίτωνα τὴν κύσήιν ἀποφαίνῃ πολλάκις" διὸ οὐ χρεία μοί éd τοὺς σοὺς ππαρεισάγειν “σερὶ τούτου λόγους.

Καὶ μὴν πρὸς τῇ ἀρχῇ τοῦ δευτέρου λόγου οὑτωσὶ λέγεις" «ἠναγκάσθημεν οὖν «πάλιν κἀνταῦθα, καθάπερ ἤδη “πολλάκις ἔμπροσθεν, ἑλκτικήν τινα δύναμιν ὁμολο- «γῆσαι κατὰ τὸ σπέρμα [τί δὲ ἣν τὸ omépua;| à ἀρχὴ τοῦ ζῴου δηλονότι ἡ δρασήική" «ἡ γὰρ ὑλριὴ τὸ καταμήνιόν ἐσῆιν À» καὶ σῶς ἐπελάθου, Τ᾿αληνὲ, ὧν ἔφης περὶ τῆς

Εἶτα προϊὼν γράφεις ---- ὡς τῇ γασΊρὶ καθαπερεί τι λέδητι “περίκεινται πρὸς ἐσήη (ὡς ἑσήίαι Gal.) πολλαὶ, αἷς συγκαταρίθμησας τὸν σπλῆνα ὅ, --- καὶ μετὰ ταῦτα λέγεις, —às ἑκάσήου τῶν κινουμένων ὀργάνων κατὰ τὰς ἰνῶν Séceis αἱ κινήσεις εἰσὶν δ, — εἶτα ἐπάγεις — «καὶ διὰ τοῦτο ἑκάσήῳ μὲν τῶν ἐντέρων σήρογγύλων (-αι) «καθ᾽ ἑκάτερον τῶν χιτώνων ai ἵνές εἶσιν - ππερισήέλλονται γὰρ μόνον, ἕλκουσι « δ᾽ οὐδὲν, ἡ δὲ γαστὴρ τῶν ἰνῶν τὰς μὲν εὐθείας ἔχει χάριν ὁλκῆς» --- "καὶ τὰ ἑξῆς. Σὺ οὖν ἀεὶ φάσκων ὡς τᾶν τρεφόμενον μόριον δεῖται (cod. δεῖξαι) τῶν τεσσάρων δυνάμεων, ἐνταῦθα τὴν ἑλριτικιὴν τῶν ἐντέρων ἀφαιρεῖς" ππῶς οὖν αὔξει μὴ τρεφόμενα; ἀλλὰ καὶ ταῦτα σὺ εἶ ὁ λέγων" « διὰ τοῦτο δὲ καταπίνει» ῥᾷδιόν ( ῥᾷόν) our «ἢ ἐμεῖν, ὅτι καταπίνεται μὲν ἀμφοῖν τῆς γασήρὸς τῶν χιτώνων ἐνεργούντων, τοῦ «μὲν ἐντὸς ἕλκοντος, τοῦ δ᾽ ἐκτὸς περισἸελλομένου τε καὶ συνεπωθοῦντος, ἐμεῖται «δὲ θατέρου μόνου τοῦ ἔξωθεν ἐνεργοῦντος ὃν" ἐπελάθου οὖν ταῦτα διεξιὼν ὧν ἀπε- Φήνω ὡς ἐἔνεσήιν ἐκκριτικὴ δύναμις ἐν “παντὶ ἑλκτικῷ" ἴσως δ᾽ ἀπολογίσῃ ὡς μόνος ὁ οἰσοφάγος κατὰ [ἕνα] μὲν τὸν χιτῶνα ἔχει τὴν ἑλκτικὴν, κατὰ δὲ τὸν ἕτερον ἐκκριτικὴν, καθὼς ἑξῆς λέγεις" «οὐ γὰρ δὴ μάτην γε ἡ Φύσις ἐκ δυοῖν χιτώνων «ἐναντίως ἀλλήλοις ἐχόντων ἀπειργάσατο τὸν οἰσοφάγον, εἰ μὴ καὶ διαφόρως ἑκάu repos αὐτῶν ἐνεργεῖν ἔμελλεν 5».

! Gulien admettait deux espèces de parties, les unes formées du sperme οἱ

les autres du sang. — Les corrections de ce passage sont dues à M. Dübner. * De facult. nat., 1, 13, vint, 22, p. 32.

Le mot χιτῶνας a été omis.

1 De facult. nat. 11, 3, τ, Il, p. 85.

‘ De facult. nai. τιι, 7, p- 164.

5 Ibid. 8, p. 160.

1 Jbid.

8 Jbid. p. 172.

20 Jhid. 12, p. 186.

οὐρεῖν ἐρεθίσμασι" äpa οὖν, Γαληνὲ, δοξάξεις ὡς ἡ ναυτία γίνεται δ αἴσθησιν τοῦ ἔξωθεν χιτῶνος, καὶ οὐ διὰ τὰ ἐμπεριεχόμενα τῇ γασήρί;

Εἶτα ἀποφαίνῃ μετὰ ταῦτα, ὡς δ’ ὧν φΦλεδῶν εἰς τὸ ἧπαρ ἀνεδόθη ἡ τροφὴ ἐκ τῆς yaolpès, ἐνδέχεται αὖϑις εἰς αὐτὴν ἐκ τοῦ ἥπατος ἕλκεσθαι ταύτην" καὶ εἰ τοῦτο ἀληθὲς, λοιπὸν τὰ μέρη τῆς γασΊρὸς τὰ δι’ αἵματος τρεφόμενα δέχεται τὴν Θρέψιν ἀφ᾽ ὧν μορίων (σιτίων }) mérlere ἐν αὐτῇ, καὶ πάντας τοὺς ἐμοῦντας μετὰ τὴν δευse πέψιν αἷμα ἐμεῖν. Καὶ per’ οὐ πολὺ δὲ τὴν ἐκεριτικὴν λέγεις διὰ τῶν ἐγκαρ. σίων γίνεσθαι, οὺς πρὸ ὀλίγου τῇ καθεκτικῇ RES

ἀλλ᾽ ἐπειδὴ τᾶς σου λόγος mislederu, λέγε ὃ βούλει. ἴσως δὲ διὰ τῶν πρὸς τοὺς σοὺς λόγους ἀντιῤῥήσεων ἐπισήρέψω τινὰς τῶν σῶν ὀπαδῶν, οὐκ ἐπὶ δόξαν ἑτέραν, ἀλλ᾽ ἵνα τούτοις ὑποδείξω ὡς οὐδεὶς τῶν ἀνθρώπων ἀναμάρτητος" μόνος γὰρ ὁ Θεὸς ἀεὶ κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐνεργεῖ τὸ ἀγαθόν.

8 F° 80 v°. Vient enfin le texte de Siméon Seth, qui diffère notablement, soit par l’ordre et le nombre des chapitres, soit par la rédaction, du texte imprimé, mais il est à peu près identique avec celui des manuscrits ordinaires (voy. cod. Roe, 14, n° 1). Le premier chapitre est Περὶ ἄρτου. ἄρτος. ἡ ἐκ τῶν ἄρτων τροβὴ DEC es — Le dernier chapitre est Περὶ ὠτίδων: Ἡ τῶν ὠτίδων σὰρξ μεταξύ ἐσΐῆι τῆς τῶν χηνῶν καὶ τῶν γεράνων καὶ «περὶ ταύτης ἐκ τοῦ “περὶ ἐκείνων λόγου διαγνωσθήσεται.

Ὁ ΕΞ A9. Extraits tirés des divers auteurs, Sur les médicaments et les aliments : Étépor τινῶν ὡς εἶπον ἀπὸ πείρας, εἴτε δὴ ἀληθεύουσιν, εἴτε καὶ μὴ, ἡ πεῖρα μετὰ φρονήσεως γεγενημένη ἀποδείξει. Incip. Περὶ τῶν ὠφελούντων εἰς τε τὰς τῶν δηλητηρίων “σόσεις καὶ εἰς τὰ ἀναιρετικὰ τῶν ζῴων dyyuara.— Des. Τὸ ἧπαρ τῶν χοίρων σὺν οἴνῳ λαμβανόμενον πρὸς τὰ ἰοδόλων δήγματα ὠφελεῖ.

10° F° 5o v°. Éx τῶν ἀφρικανοῦ Κεσήῶν ὅπερ oi» αὐτοῦ βίδλ. «γ΄, κε. τοῦ αὐτοῦ κθ΄. Καθαρτικὰ ἁπλᾶ" Κυκλαμίνου χυλὸς ὀμραλῷ ἐπιχρισϑεὶς καθαρτικὸν εὕτονον. ---- Des. ὀῤῥῷ τῷ ἐκ γάλακτος μιχθεὶς καὶ ποθείς. (Publié par Bandini dans son Catal. cod. 3, plut. 74, col. 127.)

Je n’ai pas retrouvé ces recettes dans la partie imprimée des Cestes {Collection de Thévenot); elles existent sans doute dans la partie encore inédite où perdue. (Voy. Fabricius, Bibl. gr. II, 24, t, IT, p. 596, ed. vet. et Lambecius, lib. VIT, ms. 125.)

12° F° 50 v°. Éx τῶν Παυλοῦ, τὸ ἔσχατον κεξάλαιον πρώτου λόγον, τὸ ρ΄ κεῷ. τὸ ἔχον ἐπιγραξὴν" Διοκλῆς ἀντιγόνῳ, κ. τ. À. Cette lettre de Dioclès se trouve dans tous les manuscrits οἱ dans

! Gal. loc. laud. et particul, p. 188,

toutes les éditions de Paul d'Égine ; elle a été imprimée plusieurs fois à part. Le texte présente ici des lacunes.

13° F° 59 γ᾽, Éx τοῦ α΄ λόγου (sc. Παυλοῦ) τοῦ Περὶ τροφῶν. Περὶ τῆς ἀπὸ τῶν πεξῶν ζῴων τροφῆς (ch. 84) — τ. ἰχθύων (90) — τὸ. “σ]ηνῶν (82)... ©. ἐλαιῶν - Ολιγότροφα ἐπιτηδειότατα εἰς τὸ διεγεῖραι τὴν ὄρεξιν--- π΄. καρύων" ὀλιγότρ. καὶ ἐλαιώδη τὰ δὲ λεπήοκάρυα “λεῖον τρέφει — Desin. τ. φοινίκων; ἅπαντες δύσπεπΊοι, καὶ κεξαλαλγικοὶ πλείονες βρωθέντε----τὐ. σήρύχνου᾽ CHI τε πόθεντος ὃ ἔνιοι σήρύχνον μανικὸν ἐκάλεσαν ---- Desin. καὶ τοῖς “HUE, καὶ διακλυξομένοις καὶ δυσεντερικοῖξ.

Je n'ai retrouvé ni dans Paul, ni dans aucun autre auteur imprimé, les chapitres dont j'ai donné le commencement.

14° F° 56. Recette : ἀφανισήικὰ τριχῶν" ἀφανίξειν τὰς τρίχας εἰς τὸ παντελὲς λέγεται ἧπαρ σεσηπὸς βατράχων τῶν ἐν τοῖς καλάμοις γινομένων.