SA L VIS SENTENT1IS

A LEIBN1ZI0 CONTRACTÜS (*).

Echecrates à Phædone, qui morienti Socrati affuerat, totius rei gestæ, et ultimorum in primis sermonum tanti viri narrationem petit. — Cui Phædo, morem gerens, refert ea de die, qua venenum in carcere hausit Socrates, affuisse illi, præter se, Allienienses, Apollodorum et Critobulum, etpatrem hujus Critonem et Hermogenem, Epigenem, Æschinem, Àntisthenem, Ctesippum, Menexenum ; peregrinos verô Simmiam ac Cebelem et Phædondam, Thebanos; tùrn Euclidemet Thcrpsionem, Megaren ses. Hi ad Socratem manè ingressi (ait Phædo), sedentem in lecticâ et crura nuper, ut fîeri solebat,

(') Postea in Theophili paraphrasim incidi, in qua versus inlerniiscenlur. Fuit olim in Gallia celebris. Locis quiluisdam a sensu prorsus aberravit Theophilus. Verbi gralia, cum Cebes exclamat : proh Jupiter! subaddit Phædo : Thebanorum more, significans Thebanos in sermonc liane exclamationem subdere soiitos esse. Theophilus contra interprelatus est quasi Cebes hæc verba dixissel : 77iebanorum more. ( Nota Leibnizii ab editorein latinum versa.)

(<) Nota quædam Leibnizii manu exarata mensein martium 1676 indicat, utpole conlracti sermouis istius tempus. ( Nota editoris.)

( ; OU DK SON

TRAITÉ SUR L’IMMORTALITÉ DE L’AMEf)