AD JACOB. FABRUM

LITIUM EISECBATIO.

O rabîïae lites, et jurgia saeva reorum !

O FuriisvÇreboque satae, mortalia semper Continuo Dire laàiatu corda sécantes !

Queis neque deterius potuit, neque tristius ullum Juppiter ira tus terris immittere monstrum.

Quae foesis requiem membris somnumque negatis ; Omnia quae pravo naturae vincula more Solvitis , et junctas œterno foedere dextras Cogitis adversis concurrere cominus hastis ; Quae firmum nihil esse, ratum nihil esse jubetis ; Quae regum comités , ultroque impellitis ipsos Nescio qua turpi reges dulcedine captos Currere in hoc stadio, nec honesta vincere pugna.

At meliora tamen succedunt ultima primis , Et femim fulvo fartasse rependitis auro.

Quin avidi lacrymas eventaque plena malorum, Tota rei manibus fundunt patrimonia plenis , Ut jus saepe suum teneant in cespite glebae, Arceat ut vicinus aquam, vel déprimât aedes Altius elatas, quam fundi lege licebat. i

Sed neque judicium fit de re semper et agro.

Probrum saepe levisque injuria suscitât iras, Damnosamque trahit Ion gin qua in tempora litem,