‹ Œuvres complètesChapitre 7 sur 372 · I. Ferraris, Prompta bibliotheca, t. I, col · texte numérisé non relu

I. Ferraris, Prompta bibliotheca, t. I, col

commisit, ne piorum desideria frustrata remaneant, paternacharitate qua christianos omnes complectimur, super hac re providere, ac venerabilibus frafribus Nostris patriarchis, primatibus, arcliiepiscopis et episcopis, nec non dilectis filiis, prælatis inferioribus, pontificalium usumterriloriumque separatum cura vera qualitate nullius habentibus, Apostolicæbenedictionis impertiendæ munus cuique eorum postulanti concedere decrevimus. Cum itaque, sicut accepimus, Tu, qui in episcopumEcclesiæN... electus existis? Apostolicara benedictionem hujusmodi cum plenaria indulgentia christifidelibus istius civitalis et dioecesis, id maxime exoptantibus, impertiri posse plurimum cupias; hinc estquod Nos, in hac sublimi Principis Apostolorum cathedra, meritis licet imparibus, constituli, Romanorum Pontificum prædecessorum Nostrorum vesligiis insistentes, ad augendam fïdelium religionem animarumque salutem procurandam intenti, piis luis tuique populi desideriis ac volis, quantum cum Domino possumus, satisfacere volentes, Tibi, postquam munus consecrationis susceperis et donec regimini dictæ Ecclesiæ præfueris, in duabus cujusque anni sollemnitatibus, videlicet die Paschalis, qua festivitate nulla est excelienlior, per quam in Ecclesia Dei universarum sollemnitatum dignitas consecratur, et alio die festo, arbitrio et voluntate tua eligendo, facultatem sollemniter benedicendi populo, cum plenaria omnium peccatorum indulgentia, Nostro et Romani Pontificis pro tempore existentis nomine et auctoritate, post sacra missarum sollemnia, juxta ritum et formulam quam tibi tradi mandamus, tenore præsentium auctoritate apostolica prædicta concedimus, tribuimus et elargimur. In contrarium facientibus non obstantibus quibuscumque. Datum Romæ, apud S. Petrum, sub annulo Piscatoris, die

MDCCCLXXI1I, pontificatus Nostri anno

Sign. du card. sec. des brefs.

5. En même temps que le bref, les évêques reçoivent une feuille imprimée en gros caractères, de format in-4°, qui reproduit textuellement le ritus donné par Clément XII. Comme elle n’est pas dans le Pontifical, je ne doute pas qu’on ne l’y insère dans une nouvelle édition, car elle est désormais d’un usage général.

Suivons pas à pas le texte officiel, tout y est rédigé avec ordre et mesure.

Ritus correspond à la rubrique et formula à la prière qui doit être récitée.

En latin, on dit bénédiction apostolique . Nous avons gardé la traduction française bénédiction papale , d’abord pour ne pas créer une expression nouvelle, puis pour la différencier de ce que nous nommons bénédiction apostolique , laquelle se donne à l’article de la mort.

La bénédiction papale est donnée par les patriarches, les primats, les archevêques et les évêques; quelquefois aussi par des prélats inférieurs, comme les généraux d’ordres, les abbés nullius , les abbés mitrés et ceux qui ont l’usage des pontificaux.

A la bénédiction papale est attachée une indulgence plénière. Il est donc nécessaire d’avertir les fidèles à l’avance, afin qu’ils se disposent à recevoir cette faveur spirituelle, ce qui se fera par une notification .

La bénédiction se donne après la messe solennelle, avec laquelle elle a un rapport intime et direct : on ne pourrait donc pas la donner à la suite d'une messe basse, car il n’y aurait plus d’équilibre entre les deux parties constituant la fonction ecclésiastique.

Le triple signe de croix est propre à l’ordre épiscopal, il ne pourrait donc être employé par les prélats inférieurs. Même s’il sagissait de simples prêtres, ils devraient, pour bénir, se munir d’un crucifix, ainsi que le prescrivit Pie IX, lorsqu’en 1867 il accorda à tous les pèlerins qui avaient charge d’àmes la faculté de donner la bénédiction papale à leur troupeau respectif1.

d. On lit dans l’Ami du Clergé:

« Voudriez vous me permettre une réflçxion au sujet d’un avis contenu dans votre dernier numéro, par rapport à la bénédiction papale ? Vous pensez que cette bénédiction doit se donner avec la main et non avec une croix. Sans discuter la chose au point de vue théorique, voici ce qui m’est arrivé à moi-même. Je parle donc en connaissance de cause. 11 y a quelques années, j’allai à Rome, et j’eus l’honneur d’être reçu par Pie IX. Je lui demandai à l’audience l’autorisation de donner la bénédiction papale, le jour de Pâques, à ma paroisse. Sa Sainteté me l’accorda aussitôt, mais en ajoutant ceci textuellement : « Vous ne bénirez pas avec la main, vous vous servirez d’une croix, pour ne pas faire comme l’évêque. » Voudriez-vous me dire, ce que vous pensez de cette observation bien « spontanée » de Pie IX, car je ne lui demandais point comment il fallait donner cette bénédiction ? »

Si le Souverain Pontife exige que les prêtres aient une croix à la main pour donner aux fidèles la bénédiction papale, nous obéirons bien volontiers, parce qu’il a le droit d’interpréter les lois comme de les faire. Mais ce qui est certain, c’est que la rubrique concernant cette bénédiction Apostolique ne fait aucune mention de la croix dans les mains du prêtre : « et stans in cornu epistolæ, non trinà, hoc est triplici signo crucis, sed unâ benedictione, unico videlicet signo crucis, benedicat, proferens altà voce hæc verba : Benedicat vos omnipotens Deus... » Ainsi donc, il n’est question que d’un signe de croix ; or le signe de croix se fait habituellement avec la main.

De Herdt interprète ce passage comme nous : « Benedictionem elargitur, manu dextrâ extensâ faciens signum crucis , dum dicit Pater et Filius et Spiritus Sanctus. » Cavalieri pense de même; il dit que le prêtre fait la bénédiction comme à la fin de la messe, en étendant et en élevant les mains.

On voit que notre solution était parfaitement appuyée.

La cérémonie se fait au trône, qui est le siège d’honneur. La chaire n’est pas faite pour cela et, d’ailleurs, elle est trop étroite pour admettre l’assistance prescrite. Si le trône n’était pas suffisamment en vue des fidèles, il vaudrait mieux dresser une estrade à l’entrée du sanctuaire ou du chœur et la couvrir d’un tapis et d’un dais. Cette pratique se recommande par la convenance, qui ne veut pas que Tévêque, dans sa propre cathédrale, demeure sans un trône complet, pour les cas où il accomplit un des actes liturgiques les plus importants.

Nous ne pouvons qu’applaudir à l’usage italien, par exemple, à Anagni, qui, comme à Rome, fait donner la bénédiction en plein air, à l’extérieur de la cathédrale, d’un endroit éminent, ce qui augmente la cérémonie d’un éclat particulier l. Nous recommandons instamment aux architectes qui auraient à bâtir des cathédrales de ne pas oublier d’annexer à la façade une tribune ou balcon pour la circonstance exceptionnelle de là bénédiction papale.

L’évêque est mitré et vêtu des ornements sacrés, c’est-à-dire qu’il garde ceux avec lesquels il a célébré. Toutefois, comme le fait le Pape, il devra quitter le manipule et le pallium, s’il est archevêque.

L’évêque ne peut pas paraître seul; il lui faut son cortège habituel, qui consiste dans le prêtre assistant, les deux diacres d’honneur et les chanoines parés.

En général, Rome accorde la bénédiction papale pour deux solennités de l’année, c’est donc deux fois l’an qu’il faut la donner aux fidèles et non pas une seulement. Il n’appartient pas à l’évêque de distinguer en pareille matière. 11 ne peut, à son gré, priver son troupeau de la faveur spirituelle que lui accorde le Pontife Suprême.

Le premier acte consiste dans la lecture des lettres apostoliques, laquelle se fait par un clerc vêtu du surplis, dans l’endroit qui paraîtra le plus convenable, suivant les lieux, soit le haut de la nef, soit la chaire même, d’où la voix se répand plus facilement. Il faut avoir soin de choisir, pour faire cette lecture, quelqu’un dont l’organe soit approprié à la mission qu’il remplit. Ces lettres sont en forme de bref. On les lit d’abord en latin, afin qu’il n’y ait pas de

i. Le Monde, racontant, en 1880, les fêtes du Mont Gassin, à l’occasion du quatorzième centenaire de saint Benoît, dit que, le dernier jour, la bénédiction papale fut donnée, à l’issue de la messe pontificale célébrée par le prince archevêque de Salzbourg, « à la porte de l’église, du haut du grand escalier qui domine la loggia extérieure et la vaste cour dite du Paradis ».

doute sur Ja délégation pontificale, puis en français, afin que le peuple soit à même de les comprendre.

La rubrique renvoie ensuite au Cérémonial des évêques . Voici le passage indiqué :

Expleto sermone, diaconus qui canlavit evangelium, stans ad sinistram episcopi aliquantulum incdinatus, faciet confessionem ante cpiscopum, ut in capitulo IX de Officio diaconi expiicatur ; qua fînita, presbyter assistens pronuntiat indulgentias, et episcopus stans sine mitra in eodem loco legit absolutionem, videlicet Precibus et mentis, etc.} et inde, accepta mitra, dat benedictionem; et si est archiepiscopus vel alius utens cruce, portatur ante eum crux per capellanum, qui eam tenet genuflexus, spatio congruenti, imagine crucifixi ad archiepiscopum versa ;cui ille caput inclinât ej detecto capite benedicit : et statim, si episcopus ante altare sermonem habuit, revertitur ad sedem suam, ubi dicit Credo , vel Dominus vobiscum, prout convenit. » (Lib. n, cap. 8.)

Il faudra consulter aussi le chapitre 39e du livre second, qui prescrit la manière de chanter le Confiteor et de dire les prières qui suivent. L’évêque prononce debout les paroles de l’absolution : ce sont à peu près les mêmes que celles dont il se sert chaque fois qu’il donne l’absolution à la suite du sermon.

Après la bénédiction vient la promulgation de l’indulgence, qui se fait en latin et en français. Plusieurs choses sont à remarquer dans cette formule. L’indulgence est accordée dans la forme accoutumée, c’est-à-dire que la confession et la communion sont indispensablement requises : de plus, elle ne profite qu’aux personnes présentes au moment même. Ainsi, on peut assister à la bénédiction sans entendre la messe. Une prière aux intentions spéciales est indiquée et ces intentions sont le Pape, l’Évêque et l’Église. Notons encore dans la formule pontificale ce qui est d’étiquette rigoureuse. L’évêque est qualifié : Révérendissime seigneur Monseigneur . Il se dit évêque par la grâce de Dieu et du Siège apostolique , non par la miséricorde divine , ce qui n’appartient qu’aux cardinaux de l’ordre des évêques. Enfin, en parlant de lui, on dit Sa Grandeur Révérendissime et non pas Sa Grandeur tout court, comme nous faisons en F rance, où nous ne nous gênons pas de travestir et d’écourter les formules les plus autorisées.

6. La Congrégation des Rites a rendu quelques décrets au sujet de la bénédiction papale. Il importe de les connaître, car ils éclaircissent

plusieurs doutes pratiques. Tout d’abord elle a déclaré que la bénédiction papale ne pouvait se réitérer le meme jour.

Firmanà. — An benedictio papalis impertiri possit bis in die ? Pro priore convenlus S. Augustini terræ Montis Georgii, diœcesis Firmanæ. S. R. G. respondil : Négative. Die 11 septembris 1790.

La bénédiction fait partie du pontifical, en sorte que si l’évêque ne célèbre pas la messe, pour un motif raisonnable, il ne peut donner la bénédiction.

Tarvisina. — An episcopus, qui ex Apostolico indulto bis in anno solemuem pontificiam benedictionem populo dare potest, quoties rationabili ex causa missam celebrare nequivit, an pro ilia die et vice censeri possit præditus eadem delegata auctoritale populo benedicendi ? Et Sacra Rituum Gongregatio in ordinario cœtu rescripsit : Négative. Die 8 augusli

Cependant, en raison des infirmités et du grand âge de l’évêque de Modène, il lui fut accordé en 1847 de donner la bénédiction à la suite de la messe à laquelle il avait simplement assisté. Ce décret prouve péremptoirement que, pour agir ainsi, un induit doit être préalablement sollicité du Saint-Siège.

Mutinen. — L’évêque de Modène, ne pouvant officier pontificalement à cause de son grand âge et de ses infirmités, demande l’autorisation de donner la bénédiction papale, en assistant simplement à la messe solennelle.

Sanctissimus Dominus Noster PiuslX Pontifex Maximus, referente R. P. D. S. R. G. secretario, attentis expositis, de speciali gratia benigne annuit juxta preces, quando révéra episcopus orator nequeat ob salutis incommoda pontificalia exercere. Contrariis non obst antibus quibuscumque. Die 15 januarii 1847.

L’évêque, avant de donner la bénédiction, doit faire lire le bre de concession tant en latin qu’en langue vulgaire.

Voici une question que la Congrégation a résolue de deux façons différentes. La première fois, elle a refusé l’induit, mais elle l’a accordé à la seconde, et la porte étant ouverte, une dérogation nouvelle a été sollicitée. Remarquons qu’il s’agit de trois diocèses de France. On trouve onéreux de faire lire le bref en latin et en français; on demande en conséquence la suppression de la première lecture, ce qui est accordé. Ces décrets ne valent que pour les diocèses qui les ont demandés : on ne peut donc pas s’en autoriser pour

Jes autres diocèses. Le motif invoqué est plus spécieux que vrai : la cérémonie ne se trouve pas allongée de plus de dix minutes par la lecture du bref latin. Nous sommes vraiment mal venus à nous récrier contre cet allongement, nous qui ne nous faisons pas faute, d’ordinaire, de surcharger les fonctions de longueurs interminables. Quand cela vient de nous, c’est très bien et il n’y a rien à dire; mais quand cela vient de Rome, nous protestons immédiatement, parce que nous le jugeons exorbitant.

L’inconvénient de la dérogation partielle est celui-ci : que Quimper a imité Rennes et d’autres diocèses, sous le même prétexté futile, demanderont à imiter Rennes et Quimper et on ne pourra pas le leur refuser. Dans ces conditions, c’est la suppression systématique d’une loi générale. Gela prouve combien nous avons peu l’esprit romain, puisque toute loi nous gêne. Rienheureux encore qu’on ait la précaution de recourir au Saint-Siège, car, en combien de cas se dispense-t-on soi-même sans scrupules de conscience !

Le décret de Quimper est vraiment curieux à un autre point de vue. Nous avons la manie de chercher à faire sanctionner toutes nos pratiques, quelles qu’elles soient. Rome envoie un formulaire, mais il ne s’adapte pas exactement à ce que nous faisons, et alors c’est Rome qui doit transiger. J’insiste donc sur ces deux points : la lecture doit être intégrale , ni mutilée ni abrégée. Qu’est-ce qu’un texte officiel qu’on ne connaît que par une analyse ou un sommaire? La lecture se fait à la fin de la messe , au moment même de la bénédiction et non au prône de la messe paroissiale, comme si, lorsque l’évêque officie, il pouvait encore être question du curé et de la paroisse ! Ce serait rapetisser l’institution que de lui imposer de pareilles restrictions.

Constantien. — Quum Rev. Conslantien. episcopus comperiat sibi commissos Christifideles non paucos abscedere ab ecclesia, expleta missa pontificali, etiam in duabus solemnitalibus, queis episcopus ipse, nomine Romani pontificis, populo benedicere debeat cum plenaria omnium peccatorum indulgentia ac proinde a Sacr. Rit. Congregat. humillime expetierit, ut in hac ipsa benedictione dispensetur ab onere legendi duplici vice brève delegationis apostolicæ, ac simpliciter annunciare plenariam indulgentiam, ne populus abscedat; Sacra eadem Congregatio, ad Vaticanum subscripta die coadunata in ordinariis comitiis, referente secretario, rescribendum censuit : Juxta pontificale Romanum. Die 7 decembris 1844.

Rbedonex. — Etsi Rev. Rhedonen. episcopus usque adhuc curavit ut in die solemni Paschæ et in festivitate sanctorum apostolorum Petr et Pauli, quibus diebus solemniter benedictio apostolica populo élargit ur apostolicæ litteræ, quibus indulgentia plenaria conceditur, legerentur cura latina lingua, uti conscriptæ sunt, tura vulgari idiomate gallico ; attamen comperuit latinam hujusmodi leclionemadeo gravera fideles experiri, utpote illara non intelligentes. Hinc Sacrorum Rituum Gongregationem humillimis precibus adiens, idem Rev. antistes efflagitavit, utrum deiuceps hanc latinam lectionem earumdera litlerarum omittere posait atque unicam retinere gallicam versionem ; et quatenus négative, apostolicum dispeusatiouis indultum enixerogavit. Et Sacra eadera Gongregatio rescribendura censuit : Affirmative ex gratia speciali, et ad D. Secretarium cum Sanctissimo . Die 27 februarii 4847.

Facta autem hodierna die Sanctissimo Domino iN'ostro Pio IX Pontifie Maximo per secretarium fideli relatione, Sanctitas Sua rescriptura Sacræ Gongregationis approbavit confirraavitque. Die o raartii 1847.

Corisopiten. — Quum Reverendiss. episcopus Corisopiten. sacrorum Rituum Gongregationi sequentia dubia enodanda proposuerit, nimirum :

1. An lectio litterarum apostolicarum, queis episcopo concediturfacultas impertiendi solemniter benedictionem cum indulgentia plenaria in cathedrali Corisopiten., quæ est eliam parochialis, fieri possit post decanta uni evangelium, non vero in fine missæ, uti injungitur in scripto cui litulus Ritus et formula benedictionis apostolicæ ?

2. — Utrum apostolicæ hujusmodi litteræ legi debeant latino et verna, culo seu patrio sermone ? Et quatenus affirmative, idem episcopus supplicat ut saltem latinam lectionem omittere possit, ne populus gravetur.

3. An lectio versionis hujusmodi litterarum debeat esse integra, vel sufficiat exprimere pontificem concedentem, episcopum cui facultas impertitur, et naturam gratiæ seu indulgentiæ concessæ ?

Quæ singula dubia dura Sacra Rituum Gongregatio sedulo perpenderet, satius sumpsit consilium ut adEcclesiam Corisopilensem extenderet indultum Ecclesiæ Rhedonensi hac ipsa die concessum, nimirum ut apostolicæ litteræ, quibus facultas conceditur impertiendi benedictionem apostolicam cum indulgentia plenaria, legantur integræ, sed tantum vulgari seu patrio sermone, attamen expleta missa, et ad secretarium cum Sanctissimo. Die 27 februarii 1847.

Facta autem de præmissis Sanctissimo Domino Nostro Pio IX Pontifici Maximo per secretarium fideli relatione. Sanctitas Sua Sacræ Gongregationis rescriptum approbavit, atque apostolica auctoritate sua in omnibus confirmavit. Die o martii 1847.

La bénédiction constitue un rite à part. Elle ne doit donc pas se confondre avec la bénédiction qui, régulièrement, se donne à la messe pontificale à la suite de Vite Alissa est.

Alexandrina. — Quum Sacrorum Rituum Gongregationi sequens dubium enodandum proposuerit capitulum cathedralis Alexandrinæ ecclesiæ, uimirum : An ritus et formula dandi benedictionem apostolicam cura indulgentia plenaria post missam solemnem, juxla formulam præscriptam episcopis, subslitui possit ritui et formulæ dandi benedictionem solemnem juxta Gæremoniale episcoporum, dicto Placent , adeo ut dicto Placeat, omissa benedictione solemni, impertiri possit benedictio apostolica, ut supra? Emin. et Rev. Patres sacris tuendis ritibus præpositi in ordinariis comitiis rescribendum censuerunt : Négative, et servetur ritus ac forma in Romano Pontificali præscripta. Die 23 maii 1835.

L’évêque doit omettre la bénédiction qui suit le sermon, quand il termine la messe par la bénédiction papale.

An dicta benedictio (finito sermone) semperdanda sit abepiscopo, etiam quando, tïnita missa, debet dare benedictionem papalem? S. R. G. resp.: Négative, quando in fine impertienda est populo papalis Benedictio. (12 nov. 1831, in una Marsorum, ad 14.)

Les chanoines ne sont pas tenus de s’agenouiller pendant que l’évêque donne la bénédiction papale.; il n’en est pas de même des bénéficiers et de tout le reste du clergé.

An canonici, dignitates et portionarii, parati vel non parati, dum accipiunt solemnem benedictionem ab episcopo, nomine Summi Pontificis, impertitam, debeant se inclinare vel genufleclere? — Proqualitate personæ, vel inclinare vel genuflectere. (S. R. G., in Cadicen ., 14 jun. 1845, ad 2.)

La Congrégation des Rites a répondu pour Nevers que les chanoines devaient observer la coutume , lorsque l’évêque donne la bénédiction papale et qu’ils sont eux-mêmes parés. En droit, ils s’inclinent seulement à la bénédiction de l’évêque ; comme ici il ne bénit pas en son nom propre, mais au nom du pape, il semble plus convenable et plus respectueux que les chanoines s’agenouillent pour cette circonstance seulement.

Quando episcopus elargitur benedictionem papalem, canonici, etiamsi sint parati, debentne genuflectere? S. R. G. resp. ; Servetur consuetudo. Atque ita rescripsit et servari mandavit,die 31 augustil872. [In Nivernen.)

7. La Sacrée Congrégation des Indulgences a rendu aussi quelques décrets sur la matière.

L’évêque de Limoges atteste, en 1840, que la coutume est, dans son diocèse, de supprimer la lecture du bref et que l’on se contente

de promulguer l’indulgence. Il n’y a pas pour cela cause de nullité, relativement à l’acquisition de l’indulgence. La lecture du bref n’est pas nécessaire pour la validité de l’indulgence, mais elle est requise pour l’intégrité du rite, ce qui constitue deux choses essentiellement distinctes.

Lemovicen. — Episcopus Lemovicensis facultatem obtinuit impertiendi bis in anno Benedictionem Apostolicam cum indulgentia plenaria; sed in ritu et formula hujus benedictionis præscribitur inter cætera ut legantur litteræ Apostolicæ ad hoc concessæ, ante benedictionem impertiendam, atque etiam post benedictionem impertitam publicetur latino etvernaculo idiomate concessioplenariæindulgentiæ. Mos autem in Ecclesia Lemovicen* a multis annis est, ut lectio litterarum Apostolicarum supprimatur ne diutius populus in Ecclesia retineatur; loco vero litterarum legitur latino et vernaculo idiomate formula Attentis facultatibus , etc., ut de delegatione constet : quærit an hic ritus et forma sufficiat ad lucrandam indulgentiam plenariam ?

Sac. Gongregatio respondit : Ritum et formam, de quibus in precibus, attenta rationabili causa supra exposita, révéra suffîcere ad lucrifaciendam indulgentiam Apostolicæ benedictionis , dummodo per formulam Attentis facultatibus, etc., fidelibus constet ex pontificia delegatione tantum impertitam fuisse. Et ita Sac. Congr., auditis quoque consultorum votis, declaravit. Die 30 junii 1840.

Lorsque la bénédiction papale se donne sur une place, il n’est pas indispensable d’être sur la place même : il suffit d’assister moralement, de voir et d’entendre l’évêque; par conséquent, l’on peut gagner l’indulgence en se tenant à une fenêtre des maisons qui bordent la place. Telle est la pratique constamment suivie à Rome. Il n’en est pas de même pour un monastère de religieuses qui existerait sur la place, car, régulièrement, il ne doit pas avoir d’ouvertures sur la voie publique et, s’il y en a cependant, elles doivent être munies de volets en forme d’entonnoir, ne laissant parvenir la lumière que par en haut. L’induit est requis en cette circonstance pour faire que la présence soit réelle.

Incerti loci. — Titius suum habet domicilium prope plateam,ubi, quibusdam solemnioribus annidiebus, coadunatur populus pro Papali benedictione accipienda, quam episcopus diœcesanus solet impertiri. Idem Titius per fenestras domi suæ, quæ plateam respiciunt, accipit præfatam benedictionem, simul cum tota familia et nonnullis extraneisqui hac de causa ad prædictam domum accedunt. At vero cum moniales ejusdem loci, in monasterio non longe distanti ab ipsa platea degentes, Apostolicam dispensa-

tionem impetrarunt pro dictæ Papalis benedictionis consequutione, dubitaiur a Titio utrum ipse quoque dispensatione indigeat an potius in plateam descendere sit obligalus ?

Sac. Gongregatio respondit : Titius ejusque familia, nec non et omnes qui apud ipsum actu inveniuntur, habita ratione localitatis ipsius, vere præsentes considerandi, indulgentiam quæ in episcopali benedictione populo impertitur, reapse consequuntur ; minime vero moniales, quæ etiamsi non longe distent, tamen ut absentes ex earum localilate merito sunt habendæ. Sic, auditis quoque consultorum votis, Sac. Gongr. declaravit, die 7 januarii 1839.

L’indulgence peut être gagnée par une communion qui ne sera pas différente de la communion pascale, et, de la sorte, deux devoirs sont remplis par un seul acte, comme il ressort de la concession spéciale de Grégoire XYI, en 1841.

Urbiset orbis. — Delatis precibus ad hancSacramCongregationem Indulgentiis Sacrisque Reliquiis præpositam ex parte episcopi Monasteriensis, in quibus dubium proponebatur : Num is, scilicet, qui in die festo Paschatis, quo benedictio Papalis datur ab episcopo, et ea de causa indulgentiæ plenariæ concessæ sunt, pro acquirendis his indulgentiis sanctissima sacramenta pœnitenliæ et Eucharistiæ suscipit , per banc sanctissimorum sacramentorum susceptionem etiam præcepto Ecclesiæ de communione paschali simul satisfaciat, aut num adhuc iterato ad hæc sanctissima sacramenta tempore paschali accedere teneatur? Sacra Eadem Gongregatio, auditis consultorum votis, respondendum esse duxit : Consulendum Sanctissimo. Factaque de omnibus Eidem Sanctissimo Domino Nostro Gregorio PP. XYI per me infrascriptum cardinalem præfectum relatione in audieutia habila die XIX Mardi MDCCCXLI, Sanctitas Sua benigne declaravit per confessionem et communionem die Paschatis Resurrectionis peractam et indulgentiam plenariam Papali benedictioni adnexam lucrari, et satis præcepto Paschatis fieri. Datum Romæ, ex Secretaria ejusdem Sac. Gongregationis Indulgentiarum, die et anno quibus supra. — G. card. Castracane præf. — A. canonicus Prinzivalli substitutifs.

La faculté de bénir est toute personnelle et quand l’évêque à qui elle a été concédée est empêché, il ne peut subdéléguer personne, mêmepas son suffragant.

Costantien.— SanctissimusDominus Noster Glemens PP. XIII, ad preces Eminentissimi et Reverendissimi episcopi Gostantiensis eidem benigne impertitus est facultatem elargiendi Renedictionem nomine Sanctitatis Suæ in quacumque ecclesia suæ diœcesis sibi bene visa, non autem subdele-

gandi ad eamdem benedictionem impertiendam episcopura suum suffraganeum.

Datum Romæ ex Secretaria Sac. Gongregationis Indulgenliarum, die 22 martii 1763. — J. de Comitibus secret.

Mais ce qui est rigoureusement défendu en droit peut devenir légitime par voie d’induit apostolique. C’est ainsi que l’archevêque de Gênes peut subdéléguer, pour la bénédiction papale accordée deux fois l’an, à l’occasion des missions, qui bon lui semble, sans qu’aucune personne soit nommément désignée, quand même ce ne serait pas un dignitaire selon la clause ordinaire des induits de ce genre. Il s’agit donc là d’une faveur exceptionnelle pour des causes spéciales.

Januen. — Ad humillimas preces Gongregationis Missionis CJrbanæSancti Garoli civitatis Januen., Sanclissimus Dominus Noster benigneinclinatus, concessit reverendissimo archiepiscopo Januen. ejusque in posterum perpetuis temporibus successoribus facultatem impertiendi bis in anno Benediclionem nomine Sanctitatis Suæ cutn elargitione plenariæ indulgentiæ ab omnibus et singulis utriusque sexus christifidelibus lucrandæ, qui sacris missionibus bis pariter in anno a præfata Gongregatione peragi consuetis,nimirum pro sexdecim dies incipien. a festo Ascensionis Domini Nostri Jesu Chrisli, ot a dominica Sepluagesimæ usque ad diem cinerum devote interfuerint, et vere pœnilentes, confessi ac S. communione refecti. juxta mentem Sanctitatis Suæ per aliquod temporis spatium pias ad Deum preces effuderint ; in casu vero absentiæ ab urbe Reverendissimi archiepiscopi, seu ob ejus impedimentum, eidem tribuit facultatem subde* legandi alios sibi bene visos ad præfatam Benedictionem bis in anno tempore missionum, populo impertiendam. Voluitque Sanctitas Sua hac nova facultate moderno episcopo ejusque successoribus concessa, nullatenus derogari facultati a fel. rec. Glemente XIII singulis episcopis tributæ bis in anno illius nomine solemniter populum benedicendi, ut in litteris Apostolicis sub datum Romæ, apud S. Mariam Majorem, anno 1762, tertio nonas septembris. Datum Romæ, ex Secretaria Sac. Gongregationis Indulgentiarum, die 9 januarii 1770. S. Borgia secret.

L’indulgence plénière attachée à la bénédiction papale donnée par l’évêque demeure suspendue pendant l’année du jubilé universel, en sorte qu’il n’y pas lieu de donner la bénédiction elle-même.

An suspensa censealur indulgentia plenaria (quoad universalem jubilæum), occasione benedictionis solemnis ab episcopis imperliri solitæ in aliquibus diebus solemnioribus? — Affirmative. (23 decembr. 1824, ad 1.)

8. En 1754, la Congrégation des Indulgences s’est occupée des ordres réguliers qui ont le pouvoir de donner la bénédiction papale à certains jours, mais elle a limité ce privilège aux seules églises de leurs couvents, refusant de l’étendre aux églises des religieuses, qu’elles soient soumises à l’ordre ou à l’ordinaire des lieux. La réponse a été la même pour les confréries dépendant de ces mêmes ordres1.

Urbis et orbis. — lm. An facultale, quæ ex indulto^Sedis Apostolicæ nonnullis ordinibus regularibus competit dandi Pontificiam benedictionem statutis anni diebus, regulares uti dumtaxat possint in ecclesiis suorum conventuum ; vel potius sit eis potestas illam impertiendi in ecclesiis monialium, tam ordini quam ordinario locorum subjeclis?

2m. An eadem facultate uti etiam possint in aliis quibuscumque ecclesiis in qfüibus confraternitates dictorum ordinum sunt erectæ ?

Sac. Congregatio sub die 4 februarii 1754 respondit : Ad primum, Affirmative quoad primam partem et Négative quoad secundam. Ad secundum, Provisum in primum.

La Congrégation, en 1736, a refusé de reconnaître à l’ordre de Saint-Augustin le pouvoir de donner la bénédiction Papale et, comme les preuves de l’existence de ce privilège n’avaient pas été faites, elle lui enjoignit de s’abstenir à l’avenir.

An ordini S. Augustini competat facilitas impertiendi benedictionem Papalem certis diebus concedi solitam ?

Sacra Congregatio diei 4 februarii 1736 respondit : Non competere ordini S. Augustini facultatem impertiendi benedictionem Papalem, et inhibeatur ea deinceps.

En 1739, elle renouvela l’interdiction de cette bénédiction, mais elle accorda une compensation dans la communication des indulgences et bonnes œuvres de l’ordre aux confrères et consœurs de la confrérie de la Ceinture. Elle fixa le jour et le mode de communi-

\ . L'Ami du Clergé répond ainsi à une question qui lui a été faite :

« La bénédiction Papale pour les tertiaires n’est pas du tout la même que celle que certains évêques accordent solennellement deux fois l’année. Elle s’en distingue sous plusieurs rapports : en elle-même, dans les jours où on la donne, et dans les personnes qui la reçoivent.

« Et d’abord en elle-même, car le texte est différent comme on peut le voir en comparant la bénédiction avec celle qui se trouve au Rituel. Ensuite dans les jours où on donne ces bénédictions, car on ne peut pas donner la bénédiction générale aux tertiaires les jours où les évêques usent de la faculté de la donner eux-mêmes. Enfin dans les personnes qui la reçoivent, car les évêques donnent cette bénédiction à tous les fidèles en général, tandis que l’autre bénédiction ne peut être donnée qu’aux tertiaires. »

cation, qui ne peut avoir lieu que dans les églises propres de l’ordre, à l’exclusion des places et voies publiques. Comme ce privilège n’est pas général, mais particulier à une confrérie, toute publicité est interdite, de quelque façon que ce soit, imprimée ou manuscrite : on ne peut même pas sonner les cloches pour convoquer à cette cérémonie pour ainsi dire privée. Les supérieurs et les religieux s’engagent à observer ces statuts en vertu de la sainte obéissance et, s’ils y manquent, ils encourent l’excommunication.

La confrérie de la Ceinture a pour but d’honorer spécialement la ceinture de cuir donnée miraculeusement par la Sainte Vierge aux Augustins et par là même, elle se trouve directement affiliée à l’ordre.

Ordinis S. Augustini. — Cum alias Sac. Congregatio Indulgentiis et Sac. Reliquiis præposita sub die 4 februarii 1736 prohibuerit fratribus ordinis S. Augustini usum irapertiendi benedictionem Papalem nuncupatam, ex eo quianullo canonico fundamento concessionis Apostolicæ niti repertum fuerit, eamque prohibitionem delatum sit in aliquibus conventibus non oranino fuisse ‘servatam, eadem Sac. Congregatio, sub die 16 februarii 1737, iterum prohibendo usum impertiendi dictam benedictionem, censuit concedi posse fratribus prædicti ordinis facultatem communicandi inpropriis ecclesiis confratribus et consororibus cincturatis omnes indulgentias eidem ordini per Sedem Apostolicam concessas a religioso ad hune efîectum deputando, feria secunda Paschatis, feria secunda Pentecosten, dominica infra octavam festi S. Augustini, episcopi et confessons, ac die festo S. Stephani protomartyris, dummodo dicti confratres et consorores cincturati sint vere pcenitentes et confessi, nec non S. communione refecti, et se sistant coram religioso facultatem habente, alias dictas indulgentias consequanlur. Insuper censuit posse communicare orationes, jejunia, missas aliaque bona opéra quæ fiunt in dicto ordine eisdem confratribus et consororibus qui præsentes fuerint. Communicatio autem fiat nudis et simplicibus verbis sine ullo publico rilu,sequenti modo videlicet: « Concedimus vobis, Fratres, facultatem ex auctoritate nobis a Pontificibus Romanis specialiter indulta, ut consequi possitis omnes et singulas indulgentias et peccatorum remissiones nostræ Sacræ Religioni concessas, juxta privilegiorum tenores ab eadem Sede Apostolica obtentorum ; sit vobis Omnipotens Deus indultor omnium criminum vestrorum, deleat atque dimittat omnia peccata vestra Dominus Noster Jesu Christus, qui cum Pâtre et Spiritu Sancto vivit et régnât in sæcula sæculorum. Amen. Item communicamus vobis, Fratres, orationes, jejunia, missas cæteraque opéra bona, quæ per Dei gratiam in nostra congregatione et ordine fiunt, in Nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti. Amen. » Eadem Sac. Congregatio censuit prohibendum esse, ne fratres dicti ordinis ad hujusmodi communicationem

confratres et consorores cincturatos publiée invitent ad suas ecclesias pro ea consequenda in civitatibus, terris et locis, hoc est in plateis, viis et loris publicis non exponant neque per se neque per alios schedulas impressas sive manuscriptas, nec puisent campanas, quibus indicetur et promulgetur talis communicatio; ac demura præfata Sac. Congregatio censuit injungendum esse universis et singulis ejusdem ordinis superioribus et fratribus ut præscriptam formulam aliaque desuper statuta perpetuo observent in virtule S. obedientiæ et sub exconimunicationis pœna eo ipso incurrenda. Et facta per me infrascriptum secretarium de prædictis SS. D. N. relatione sub die 25 ejusdem mensis et anni, Sanctitas sua benigne approbavit. — L. episcopus card. Picus præfectus. — J. archiepiscopus Tyri secret.

Les Franciscainsjouissentaussidu privilège de l’absolution plénière.

9. Clément XIII, en 1763, par la bulle Decet Romanos , règle que, pour la bénédiction papale qu’il permet aux prélats majeurs de donner deux fois l’an, et aux prélats inférieurs et supérieurs d’ordres une fois, ceux-ci doivent Informer l’Ordinaire, lui demandant l’autorisation par écrit, trois jours auparavant, pour annoncer au peuple la faveur pontificale, à l’obtention de laquelle les fidèles se prépareront par la confession et la communion, sous peine de suspense de tout office et dignité. Guerra en a le résumé dans son Epitome bullarii romani, t. III, p. 14 :

Glemens XII 1. incipit Decet Romanos.

Facultatem dédit Glemens prælatis majoribus bis in anno populo pontificaliter benedicendi et prælatis inferioribus semel. etiam superioribus aliquorum ordinum hanc facultatem dederat idem Glemens.

Sed cum non esset in Apostolica constitutione præscriptum ut personæ regulares deputatæ a suis superioribus ad impertiendam hanc benedictionem populo ab ordinariis deberent licentiam exquirere et perlatum fuisset ad Clementem eas functiones, non solum insciis sed etiam invitis Ordinariis, et non semel in anno sed sæpe fieri, quod est expresse contrarium Apostolicæ intentioni neque deceat, insciis propriis pastoribus, id fieri a regularibus viris qui debent præire populo in venerandis episcopis.

« Constituimus, decernimus ac declaramus regulares ordines, etiam

specialiter exprimendos, quibus facultas eorumdem ordinum perso-

nas regulares ad id designalas ac superiores ipsos, facultate et concessione hujusmodi respective uti non posse sine scientia et permissione episcopi diœcesani aut prælati loci ordinarii, activam jurisdictionem in clerum et populum habentis, ab ipsis quidem ante in scriplis impetranda quam per publica édicta seu enunciationes aut proclamationes

populum de benedictione stata die elargienda, ut se ad sacramenta confessionis et communionis ea die suscipienda disponat, certiorem faciant vel si édicta hujusmodi omitti contingat, triduo sallem ante ipsam diem benedictionis eadem licentia et permissio in scriptis omnino impetrari debeat, sub pœna suspensionis ab omni officio et dignitate aliisque arbitrio nostro inferendis. »

Neque vull præsentium efïecluni retardari posse,suspendi, impediri, immutari neque aliter judicari.

Datum Romæ, apud S. Marfam Majorem, 3 calendas septembris, anno Domini 1763.

10. Benoît XIY, en 1748, adressa l’encyclique Exemplis aux supérieurs des divers ordres religieux ; il y réprouve la coutume de donner la bénédiction papale de l’autel avec l’assistance des ministres sacrés et le triple signe de croix, puis fixant le rite à. observer, il prescrit ceci : des affiches annoncent le jour et l’heure de la bénédiction ; le prêtre, en surplis et étole, lit les lettres apostoliques, fait une courte instruction, récite à genoux au bas de l’autel les prières prescrites, se lève pour l’oraison, puis monte au coin de l’épître, où il bénit l’assistance en la forme ordinaire.

Præscribitur ritus impertiendi pontificiam benedictionem super populum , servandus a regularibus eorum ordinum quibus facultas hujusmodi statis diebus a Sancla Sede indulta fuit.

Deest inscriptio quæ cuilibet superiori generali dictorum ordinum aptata fuit.

Benedictus papa XIV. — Dilecle flli, salutem et apostolicam benedictionem.

Exemplis prædecessorum nostrorum adducti, nonnullis familiis regularium permisimus ut fideles, qui statis anni diebus ipsarum ecclesias inviserent et indictis pietatis operibus satisfacerent, indulgentiam plenariam consequerenturutque monasterii præses vel alius sacerdos a pâtre provinciali designandus, summi pontifîcis nomine, benedictionem impertiret.

Nullus unquam ritus ad banc rem peragendam præscriptus fuit, quæ quidem extra Urbem solum eontingit,cumpontifexipseRomæbenedictionem populo elargiatur; etenim is ritus, qui Urbani Vlll prædecessoris nostri auctoritate probatus asseritur, et qui post editos nonnullos Romanos Rituales typis impressus fuit, ad eam benedictionem de qua verba facimus minime pertinet, sed illam complectitur quæ, non pluries, non semel quolibet anno, sed aliqua urgente légitima causa, populis et agris tribui consuevit et pro qua certus delegatus Apostolicus semper constituitur, qui, brevi Apostolico munitus, potestalem obtinet non solum benedicendi

populo, sed ilium quoque dissol vendi ab omni vinculo excommunicationis, suspensionis, interdicti et a cæteris ecclesiasticis censuris ac pœnis, si quas forte populus imprudens atque ignarus contraxerit, etiamsi illæ in bulla in cœna Domini contineantur.

Gum hæc ita sint, tamen deprehendimus quemdam ritum temere et inconsulto excogitatum esse pro supradicta prima benedictione pontificia invocativa, quæ aut pluries aut semel dalur quolibet anno. Quippe simplex sacerdos, in medio altaris collocatus, ministris circumadstantibus et sacris indunientis ornatis, trinam benedictionem populo impertit et alia plura gerit quæ enumerare hoc loco supervacaneum existimamus.

Equidem benedictio super populum solemnis est eamque in quacumque orbis terræ parte Romanus Pontifex elargiri potest; episcopus autem in sua diœcesi et locis ipsius etiam exemptis, archiepiscopus in sua provincia et locis ejus exemptis, eamdem exercere valet potestatem. Id constat decreto Glementis Y in Viennensi concilio, quod in clementina Archiepiscopo, De privilegiis recensetur. Porro abbatibus ejusdem benedictionis super populum tribuendæ facultas conceditur in ecclesiis quæ ipsis plane subjiciuntur, modo tamen Apostolicum privilegium ad id necessarium obtinuerint ; quo sane uti nequeunt nisi postquam sacrum solemne aut vesperas in ecclesia peregerint, nam populo in via passim occurrenti benedicere ipsis non licet, nisi id clare in eodem privilegio declarelur, uti respondit Alexander IV in cap. Abbates,De privilegiis, in sexto.

Simplex ergo sacerdos nequit benedictionem super populum elargiri, juxta can. Ministrare, 26, q. 6 : « Benedictionem quoque super populum in ecclesia fundere presbytero penitus non licebit, » quod tamen eidem sacerdoti modo permittitur, postquam divinum missæ sacrificium absolvit. Uictum est modo permitti, si etenim sacram antiqnitatem inquiramus, neque id presbytero licitum olim fuisse cognoscemus, uti Nos ipsi certis documentis ostendimus in nostro tractatu De sacrificio Missæ, sect. i, n° 382, qui primo Bononiæ, anno 1740, typis editus fuit, ac sect. 1, num. 391, in eodem tractatu, qui deinde latine redditus publicam lucem iterum adspexit Patavii anno 1745. Etsi siquidem in usu semper fuerit ut, re divina peracta, populus ab ecclesia benediclione dimitteretur, quemadmodum in can. Missas, De consecratione, dist. 4, continetur, id tamen non a sacerdote célébrante, sed vel ab episcopo, si præsens aderat vel, si aberat, ab archipresbytero ejus jussu præstabatur : quo sensu explicatur decretalis in cap. Officium, De officio archipresbyteri , ubi inter archipresbyteralia munera recensetur benedictiones presbyterales in ecclesia dare , prout animadvertit Gonzales in idem cap. Officium, n° 2, idemque antea plane comprobaverat Saussay in Panoplia sacerdotali, pag. 558.

Quibus omnibus subsequens plurium sæculorum contraria prævaluit disciplina, quæ sacerdoti celebranti potestatem fecit benedictionem super populum in fine missæ effundendi, ob eam potissimum causam quam Bellotus recenset in Ritibus Laudunensis Ecclesiæ , part. 3, pag. 136, num. 9 : « At cum benedictio ad missæ perfectionem pertineat hodie, sine qua fas

non est ab incepto sacro recedere nec jure qneat populus ante benedictionem ipsam egredi, ex præcitata Agatensi synodo, quatenus integræ missæ non interesset quisquis præmature recederet ; sequïtur facultatem cuilibet celebrandi concessam esse privatam illam benedictionem ad finem missæ populo ubique locorum impertire. » Idem inter morales scriptores commémorât Quartus ad Rubricas missalis, pag. 386, in dubiis conscientise.

In can. Ecce ego , dist. 95, hæc leguntur : « Nemo hincepiscoporum, invidia diabolicæ tenlationis inflatus, irascatur in templo si presbyteri interdum exhortentur plebem, si in ecclesiis prædicent, si plebibus ut scriptum est benedicant.» SiGlossæ fidem præstemus, illud benedicere déclarât benedictionem quæ populo traditur a sacerdote qui rem divinam perficit, nempe post ea verba Ite missa est : quam sane interpretationem Nos minime respuimus, cum certum habeamus eumdem textum sancto Hieronymo non esse tribuendum; quod nonnulli falso putaverunt, quos merito redarguit Theophilus Raynaudus, Operum , t. XVI, pag. 211, sed incerto auctori qui inter vivos fortasse tune agebat, cum benedictio in fine missæ inter benedictiones presbyterales jam haberetur ususque invaluisset ut sacerdos, peracto missæ sacrificio, populum benedictione jure suo dimittat, sive absit sive intersit episcopus, ea tamen statuta lege ut, si intersit et in sua sit diœcesi, ad eum prius se convertat eique caput inclinet, veluti facultatem populo benedicendi postulans; quod ab eodem sacerdote prætermittitur, si episcopus missæ intersit, sed extra suam dioecesim vertetur, prout desumitur ex rubricis missalis, fit. De benedictione in fine missæ et evangelio sancti Joannis.

Cum jam perspectum sit quo tempore et loco simplex sacerdos populo possit jure suo benedicere, necessario consequiturnullam aliam benedictionem super populum ab ipso impertiri licere, nisi jure delegato. Hujus naturæ est benedictio de qua nunc agimus, quæ per delegationem apostolicam cum unice concedatur, Nostrum est omnino ritum præscribere quem inferius pro norma in posterum servanda subjiciemus, quo sane uti volumus ac decernimus eos ordines regulares, sive mendicantes, sive non mendicantes, monasticos vel clericorum regularium, quibus Nos ipsi vel prædecessores nostri vel futuri Romani Pontifices facultatem tribuendæ populis benedictionis permiserint.

Admoneatur itaque populus de indulgentia a Sede Aposlolica concessa, de præceptis operibus pro ea lucrifacienda, de die quo visitanda est ecclesia, de hora denique qua dalur pontificia benedictio; et admonitio hæc fieri possit, quatenus opus sit, etiam schedis impressis et consuetis locis palam affixis, licet etenim id a prædecessore Nostro Glemente papa VIII fueri! vetitum fratribus beatæ Mariæ de Mercede redemptionis captivorum et fratribus sanctissimæ Trinilatis redemptionis pariter captivorum, in communicatione indulgentiarum et orationum, ut habetur in ejus conslitutione quæ incipit Cum ad wôeres,§5, et in alia constitutione Decet Romanum Von tificem , § 6, visum tamen Nobis est id esse hypothesi inapplicabile, cum,

cæteris prætermissis, prædicta communicatio cerlum genus personarum, quosdam videlicet ut plurimum confratres,non autem populum universum ut indulgentia et benedictio de quibus agitur complectatur.

Postquamstatulis die et hora populus ad ecclesiam convenerit, alta voce leganlur apostolicæ litteræ seu décréta quibus indulgentia concedilur, una cum potestate Benedictionem Apostolicani super populum effundendi, ut de delegatione audientibus constet, et concessio ex latino sermone in vulgarem accommodatum ad populi intelligentiam conversa pronuncietur; populus ad suorum scelerum detestationem pio brevique sermone excitetur. Post quæ sacerdos, nullis circumadstantibus ministris, stola et superpelliceo indutus (ut in Rituali Romano præscribitur, cum agitur de benedictionibus qùæ extra missam presbyteris permittuntur), ante altare genuflexus, sequentibus verbis Dei opem imploret : f. Adjutorium nostrum in nomine Domini.

r). Qui fecit cœlum et terram.

f. Salvum fac populum tuum. Domine.

r). Et benedic hæreditati tuæ.

f. Dominus vobiscum.

r). Et cum Spiritu tuo.

Deinde stans sequentem récitât orationem :

Oremus. — Omnipotens et misericors Deus, da nobis auxilium de sancto et vota populi hujus in humilitate cordis veniam peccatorum poscentis tuamque benedictionem præstolantis et gratiam, clementer exaudi; dexleram tuam super eum benignus extende ac plenitudinem divinæ benedictionis effunde, qua, bonis omnibus cumulatus, felicitatem et vitam consequatur æternam. Per Christum Dominum nostrum. R). Amen.

Postquam ad cornu epistolæ accedat, ut in Actis Ecclesiæ Mediolanensis, part. 4. « Benedicet in ecclesia ad altare, stans in cornu epistolæ; » et stans in cornu epistolæ, non trina, hoc est triplici signo crucis, sed una benedictione, unico videlicet signo crucis, benedicat, proferens alta voce hæc verba : Benedicat vos omnipotens Deus Pater et Filius et Spiritus Sanctus. r). Amen.

Trina siquidem benedictio episcopo competit, non sacerdoti cumque uonnulli in fine missæ trinam usurparecœpissent, consuetudo démentis VII J auctoritate sublata est, quemadmodum ostendit Meratus, hac mortali vita nuper defunctus, tom. I, p. 243. Id Nos etiam advertimus in nostro tractatu De sacrificio missæ, sect. 1, locis supra indicatis. In rubrica quoque missalis hæc habenlur : « In missa solemni celebrans eadem voce et modo qua in missis privatis, semel tantum benedicit populo. » Insuper Cæremoniale episcoporum trinam benedictionem ipsis solum tribuendam decernil quod eadem missalis rubrica confirmatur : « Episcopus autem ter benedicit populo, etiam in missis privatis, ut in Cæremoniali habetur. » Postremo Alexander Vil, decreto quod die 27 septembris 1639 edidit, tempora indicit ac recenset quibus abbates, usu pontifîcalium præditi, ritu solemni

célébrantes, trinam benedictionem impertire possunt, quod iisdem penitus inter dicitur cum rem divinam privatim conficiunt; quod Nos ipsi indicavimus nostra Institutione 14, § 4, n° 19, tomo II, si Bononiensis editionis ratio habeatur, quæ peracta fuit anno 1735, sin autem easdem instilutiones in latinam linguam conversas et Rornæ impressas anno 1747 quis inspiciat, idem prorsus deprehendet Institutione 34, § 4, in fine , pag. 174. Quocirca non sine animi nostri voluptate epistolam legimus encyclicam patris generalis cœnobitarum ordinis eremitarum sancti Augustini, quibus in nostris Apostolicis literis potestas facta est dandi in certis anni festivitatibus pontiflciam benedictionem, in qua eosdem admonet ut populo benedicant unico signo crucis, more sacerdotali; quod ipsum si ab aliis etiam factum esset, querelæ ad nos delatæ non fuissent de usurpalis honoribus episcopalibus.

Hac itaque epistola encyclica ritum statuimus ac declaramus quo Benedictio papaîis in poste, um tribuetur eumque notum facimus ordinum regularium præsidibus ut ipsum regularibus sibi subjeclis observandum indicant. Equidem Alexander VII, prædecessor noster, usum pontificalium abbatibus quibus id privilegio convenit, accurate præscribens, ordinariis locorum facultatem concedit ut si quid contrarium abbates commisissent, ipsi tamquam Sedis Apostolicæ delegati rem cognoscerent et censuris etiam, si opus esset, omnem insolentiam compescerent. At nos aliam viam suscipiendam duximus, præcipientes ut de illis regularibus qui præscriplum a Nobis antea benedictionis ritum violaverint, Nos statim certiores efficiant : tune enim neque infensos invicem episcopos et regulares reddemus nec populis beneficium papalis benedictionis denegabimus, sed facultatem ejusdem benedictionis tribuendæ parère recusantibus auferemus, eamdem largiemur aliis qui jussa nostrafacerenon detrectabunt ; qua in re futuros etiam Bomanos Ponlifîces magnopere hortamur ut idem exemplum sequantur. Postremo tibi et universo tuo ordini benedictionem Apostolicam impertimur.

DatumRoinæ,apudSanctam]\lariamMajorem,die XIX mardi MDCCXL VIH. pontificatus Nostri anno octavo.

11. L’œuvre de S. François de Sales a obtenu de Léon XIII, le 26 mai 1883, par rescrit de la S. C. des Indulgences, la faveur de la bénédiction papale, une fois l’an, le jour de l’immaculée Conception, aux conditions ordinaires, confession, communion et prière aux intentions du pape, pour ceux de ses associés qui portent le cordon de S. François d’Assise. Ce rescrit est rapporté dans les Analecta, t. XXIII, col. 632-633.

Quum Sacra Congregatio lndulgentiis sacrisque Reliquiis præposita, decreto dato 22 mardi 1879, a SSmo DnoNostro Leone papa XIII approbalo,

constituent chordigeris, loco absolutionis generalis dari solitæ aiumnis nonnullorum ordinum vere regularium, plenariam indulgentiam esse concedeudam quater in anno diebus a Summo Pontitice designandis el pro communicatione bonorum operum curn sodalibus lertii ordinis S. Francisci Assisiensis pariter quater in anno, papalis vero benedictionis privilegium semel in anno tantum, præses generalis pii operis a S. Francisco Salesio nomen habentis, supplex adit Sanctitatem Vestram ut dies quibus præfati chordigeri, quorum plurimi adnumerantur inter sodales prædicti pii operis S. Francisci Salesii, gaudere possint plenaria indulgentia, loco absolutionis generalis necnon privilegii benedictionis papalis diera clementer designare dignetur. Quam graliam, etc.

Sanctissimus Dnus noster Léo papa Xlll, in audientia habita die 26 maii 1883 ab infrascripto substituto Secretariæ S. Gongregationis Indulgentiis sacrisque reliquiis præpositæ, benigne induisit ut chordigeri præfata indulgentia necnon communicatione bonorum operum elargienda juxta formulam præscriptam ab hac S. Congregatione lndulgentiarum decreto die 25 februarii 1879, incipiendo ab his verbis : « Communicamus vobis, fratres, orationes, jejunia, etc., » gaudere valeant diebus festis S. Francisci Assisiensis, S. Claræ virginis, S. Antonii Patavini et SS. Stigmatum S. Patris Francisci; privilegio autem benedictionis, nomine summi pontificis elargiendæ, in festo lmmaculatæ Conceplionis B. Mariæ Virginis, dummodo vere pœnitentes, confessi ac S. communione refecti, per aliquod temporis spatium juxta mentem Sanctitatis Suæ pie oraverint. Præsenti in perpetuum valituro absque ulla brevis expeditione. Gontrariis quibuscumque non obstantibus. Datum Bomæ, ex secretaria ejusdem Sac. Gong, die, 26 maii 1883. Al. card. Oreglia a S. Stephano præfeclus. — Joseph M. can. Goselli, substitutus.

12. Le 13 avril 1771, Clément XIV compléta les privilèges de l’archiprôtre de Monza, archidiocèse de Milan, en lui octroyant la faculté de donner la bénédiction papale le jour de la Pentecôte, avec autorisation toutefois de l’archevêque, à qui le bref est adressé : « Propensi valde sumus ad dilectum filium Michaelem Sangiorgium, archipresbiterum collegiatæ ecclesiæ sancti Johannis Baptistæ de Modoetia, apostolico beneficio prosequendum, et cujus prædecessores sacræ inemoriæ Sixtus V, prædecessor noster, pontificalibus insignibus decorandos judicavit, eumdem Nos nostro auctum ornatumque esse privilegio, quod præsertim in spiritualem fidelium utilitatem cédât, vehementer cupimus. Annuimus itaque ejusdem postulato, quod in supplici libello Nobis exhibuit, ut scilicet quotannis pontificiam benedictionem dominico Pentecostes die impertiri populo possit, sed ea annuimus lege, si tuus, dilecte fili noster, consensus

accessit. Ëiimdem igitur supplicemlibellum hisce nostris conjunctum tibi transmittimus, ut de ejusdem graciæ opportunitate ipse, qui es in re presenti, judices eidemque archipresbytero tradas, si illius usus probandus tibi esse videbitur. » (Frisi, t. II, p. 269-270.)

Page 1