Racine n’étoit mort que depuis vingt-deux mois
Obscœnarum avium , et sola sub nocte volantum.
Dî melius. Nunc vive animo gratissime nostro ,
Vive diu vates, doctisque iaboribus insta.
Olim erit ut claræ distinguas murmure famae Sæclum istud, neque, tôt posthac labentibus annis. UUa tuæ veniet sese quæ conférât ætas. »
Hæc ait, increpuitque lyra. Quo protinus omnes Attonitæ pestes , et mors invita refugit.
Ipse polum redit exsultans, atque æthere toto Aurea purpurea collucet semita flamma.