Apjt. Concilii Busil., cap. xix, col

PROJET DE RÉUNION ENTRE LES CATHOLIQUES

» mcdicina talibus disscnsionibus subvcnire solita, » parafa est, sacra sciliccl pra^sens Synodus, cujus » direclor est Spiritus sanclus, eam delicere aut » qiioquo modo dcviare non permiltens, in his pra> » sertim quae salutem aniniarum concernunt. » Urgent : « Neque enim fieri potuit, quod Cliristi B oratio qui Patrem exoravit, ul Ecclesiai fides non » deliceret, non fuerit cxaudita. » Concludunt : (i Est itaqiie (Ecclesia et ipsa Synodus) certa régula, 1) indetlciens mensura, cunctos (ideles certissimô » rcgulans , qu;e credenda aut agenda sint saluber- » rimé demonslrans. »

Hue accedit quôd postquàm Bohemi misère oratores, Julianus Gardinalis vir maximus, Concilii prœses, Synodum ingressos ad pacem cohortatus est, dicens : « Ecclesiam Christi sponsam, omnium » fidelium matrem, esse candidam, sine rugi, sine » macula , in his quaî necessaria ad seternam vitani » esse creduntur errare non posse; eam nusquàm » meliùs quàm in generali Concilio reprajsenlari , » statuta Gonciliorum Ecclesias placita existimari : » Conduis non miniis quàm Evangeliis credi opor- » tere, etc.'. »

Postea quàm verô Bohemi oralores corumque Princeps Joanne Rokysanà longam coram Synudo disputationem exorsi sunt, Joannes de Ragusio respondendi offlcio functus hoc fundamentum posuit : Il quia in doctrinà lldei universalissimum princi- » pium et primum est, Ecclesiam Catholicam crc- » dere à Spiritu sancto dirigi et gubernari, ac par » hoc non posse errare in his quœ necessilatis sunt » ad salutem, etc.^. »

Denique cùm in Concilio res finiri non poluisset, datique Oratores essent qui Concilii nomine in ipsâ Bohemià transigèrent, facla sunt ea pacta quœmox descripta sunt, neque conventum cum Bohemis, quoad agnoscerent in ipsâ Basileensi Synodo Spiritus sancti magisterium , ut vidimus.

LIX. Rei finis et ultimum Concilii nasikensis decrelum. — Alque illis quidem fundamentis pactisque facile intuentur omnes nihil aliud evenire potuisse, quàm ul Conslantientia décréta firmarenlur, ut etiam factum est. Anno enim 1437, toi adhortationibus, disputationibus , tractationibus habilis pactoque ipso confecto, cùm ejus confirmandi gratiâ iterum Basileam Bohemi oratores convenissent, édita est ultima ac decretoria Concilii sententia', quâ de prœcepto quoque, pra;lermisso Concilii Constanliensis nomine, Conslantientia décréta lirmarentur; ac Bohemis poslea multa petentibus nihil aliud responsuni esse constat.

Hic igitur fuil nobilis conciliationis fmis à Synodo prœstilulus, in quâ quidem perspicuum est id egisse Patres et Legatos, ut quàcumque induslrià Bohemi contumaces ad prœsenliam sacrai Synodi sisterentur, ejusque conspcctu, doctrinà, auctorilale, paternà charilate fruerenlur, eo tant uni inipetrato, ut Constanliensis Concilii, quod oll'endi videbantur, presso nomine, res lamen ipsa à Concilio Constantiensi décréta, non modo ubique illœsa remaneret , veriim etiam novo decrelo lirmata traderctur. Sic iila Ecclesia Romaria, quam adeo immitem et inexorabilem lingunt, materna charilate

1. ^neas Sijlvius, Hist. Bohem.. cap. r.. —2. Joan. de Rng , Oral, relata post acla Concilii Basil., l. xii Conc.cot. 103ù — 3. Conc. Basil., Sess. xxx. Idem, col. 600.

victà, infirmorum filiorum non modo scrupulis, veriim etiam gloriola; serviil, lis tanliim immotis et extra pcriculum posilis, quse fixa in œternum esse oporlet , ncmpe decretis de fide.

LX. Conciilwn Florenlinum. — Sextum exemplum. In Concilio Florentino , receplis quidem Grœcis, alque in publicà sessione dato de unione et fide communi decrelo, poslea quàm lamen Gra'ci privaliscongregalionibus ac disputationibus, in universa Ecclesiaj Romana; dogmala , qu;e priiis rejecerant, consenscre. Unionis decrelum in omnium est manibus. Id tanlùm observamus nuUam Grœcis litem raolam de conjugio à presbyteris relinendo : de utràque verô specie , elsi apud Latines Constanliensis Concilii canon plané obtinuerat, nihil contendisse Grœcos, sed ulramque Ecclesiam in suo ritu, ut pio ac legitimo paciflcè remansisse, neque à Romanis Grœcorum , neque à Grœcis Romanorum soUicitatam consuetudinem, adeo res pro indilTerenli ulrinque est habita.

LXI. Caiix à Pio IV concessus. — Seplimum exemplum , non quidem conciliationis, sed lamen condescensùs adducere possumus islud ; nempe, posl Goncilium Tridenlinum , à Pio IV concessum esse calicem Austriensibus ac Bavaris Calholicis œquè ac Lutheranis, si lamen hi publiée consenlireni in Ecclesiaj lldem, neque Goramunionera sub unâ specie, ut à Ghristo vetilam accusarent; cujus quidem rei et aliàs mentionem fecimus, el diploma pontillcium ex ipsius Calixti scriptis integrum referremus, nisi nuperrimè vir amplissiraus ac de Ecclesia Galholicà oplimè meritus Paulus Pellissonius, et buUam et omnia eam in rem acla ex optimis ac cerlissimis monumenlis diligenlissimè Iranscripsisset.

Ex quibus profecto liquet, nunquam Ecclesiam Catholicam alias Ecclesias in sinum récépissé, nisi priiis de fide cautione prœslilà; ac de disciplina quidem et rilibus non pauca, de fidei autem decretis nihil penilus remisisse. Cùm ergo cerlissimè sciam nullum his conirarium exemplum è toi saeculis in médium adduci potuisse aut posse , pro certo quoque dare non vereor nunquam omnino fulurum, aut Romanus Ponlifex Romanave Ecclesia quidquam facial prœler exempla alque instilula majorum, ne teclum aut palliatum poUis quàm sanatum fœdi schismatis vulnus , non modo acriùs recrudescat, verùm etiam in alla infinila prorumpat.

OBJECTIO.