Vid. Cogil. priv. D. itolan. — 2. Sess. xxii, c. vi
ET LES PROTESTANTS D'ALLEMAGNE
cl Lulherani fatenUir, ut vidiraus' : summa inslitutionis est annuntiatio mortis dominicœ ejusque commemoratio , quam in unâquàque specie tieri satis constat, attestante Paulo, ad earum quamlibet edixisse Dominuni : Hoc facile in meara covimemoralionem-. Neque Grœci, quibiis de comniislis speciebus nuUam litem raovent, magis annuntiant doininicam raortem, corpusque à sanguine separalum quam nos; ncque Ecclesia Catliolica alterius speciei sumptionein ex contemptu omiltit; quippe quam et probat in Grœcis sibi communicantibus, et Latinis etiam piè atque humili animo petentibus saïpe concessit. Neque statim indixil plebi, ut sacro sanguine abstineret ; sed ultro abslinentem irreverenti;e ac sacri cruoris per populares impelus elTundendi metu laudans , ultroneam consuetudinem post aliquot sœcula legis loco esse voluit : quo etiam ritu niersionem in Baplismo sublatam , neminem eruditum latet. Neque Lutherani ab initio rem urgebani, atque omnino constat diutissime post Lutheranam reformationem initam , sub unâ specie in eâ communicatum fuisse, neque propterea quemquam à communione ac sanctâ Christi mensâ fuisse prohibitum. Quin ipse Lutherus communionem sub unâ vel utrâque specie inter indilTerenlia, qualis erat sacri sibi. per nianum tactio; imô verô inter res nihili meraorabat^; quod postea exacerbatis animis, plebis potiùs studio quàm magistrorum arbitrio criniini versuni fuit. Id ergo vult Ecclesia ut pétant non arripiant , ne piam raatrem accusare, et sacramentorum ritus licentiùs quàm reiigiosiùs mutare sinantur.
Neque verô abs re erit hic commemorare paucis, ex Apologiâ Gonfessionis Augustanœ , quantum hic valeat Ecclesiœ praxis. « Nos quidem, inquiunt*, » Ecclesiam excusamus, quse banc injuriam pertu- » lit, cùm utraque pars ei contingere non posset,
» sed auctores qui defendunt rectè prohiberi
» non excusamus. » Quid autera illud sit, excusamus Ecclesiam, Philippus Melanchlon Apologiœ auctor, data ad Lulherum Epistolâ, sic exponit ; ut Ecclesiam excusari oporteret, quœ una specie per errorem uteretur; quia, inquit^, clamabunt omnes totam Ecclesiam à nobis condemiiari, quam responsionem Lulherus comprobavit.
Atqui in ipsâ Confessione Augustanà id scripserant' : « Quod una sancta Ecclesia perpetuô man- !) sura sit. Est autem Ecclesia congregatio sancto- » rum, in quà Evangelium rectè docetur, et rectè » administrantur Sacramenta. » Ergo ex plèbe audiente et pastoribus rectè docentibus , ac reclè Sacramenta administrantibus consistit Ecclesia; non ergo sibi constant, cùm et stare Ecclesiam, et tamen per pastorum aut errorem aut vim altéra specie caruisse confitenlur; aut certè verum erit illud, per alterius specie privationem rectaî sacramentorum administrationi non noceri,quœ nostra sententia est, ad quam proinde duciniur per Apologiam. Non ergo excusatione est opus, totaque hœc Ecclesiœ purgatio (pace Proteslantium dixerim), vana et prœpostera est.
1. Sup. art. 11. — 2. /. Cor., xi. 24, 25. — 3. Epist. ad Casp. Gustol. form. Miss., T. Il, p. 384, SSe. — 4. Apolog. tic. de ulrâq. spec. , p. â33, 234. — 5. Mel., Lib. i, Ep. xv. — 6. Conf, A.ug., art. xvii.
.\rticulcs IX. — De aliis qiiinque Sacramentis , ac primùm de Pœnitentiœ et Absohitione.
De absolutione privatâ in Confessione Augustanà traditur : quod relinenda sit' ; et in antiquis editionibus legitur : « Damnant Novationos, qui » nolebant absolvere eos qui lapsi post Baptismum » redeant ad pœnitentiam : » Apologiâ vero, capite de numéro et usu Sacramentorum postea quàm sacramentorum propriè dictorum dennitionem attulit, ut sint ritus à Deo mandati ,additâ promissione gratice-, subdit : « Verë igitur sacramenta sunt » Baptismus, Cœna Domini, Absolutio quœ est sa- » cramentum Pœnitenlia^ ; nam hi ritus habent » mandatum Dei et promissionem gratiaî quœ est » propria Novi Testamenti, queis nihil est clarius. Quin etiam inter errores recensentur ha; propositiones^ : « Quod potestas clavium valeat ad remis- )) sionem peccatorum , non coram Deo , sed coram » Ecclesia, et quod potestate clavium non remittan- » lur peccata coram Deo.
ÂRTiciiLus X. — De ti'ihts panitentiœ actibus, imprimis de Contritione et Confessione.
Neque refugiunt in eodem Pœnitentiœ sacraniento très pœnitentiœ actus, qui sunt, contritio, confessio, satisfactio.
Et contritionem quidem Confessio Augustanà inter partes pœnitentiœ reponit'. Sanè contritionem vocat terrores conscientiœ incussos agnito peccato , quem actum admitlimus cum Concilio Tridentino'. Quod autem eadem Synodus addit terroribus dolorem de peccatis cum spe veniœ ac bono proposito , vitœque anteactœ odio ac detestatione*, nemini est dubium quin actus illi sint boni atque ad pœnitentiam necessarii, dicente Evangelio : Facile frudum dignum pœnitentiœ'' .
De confessione, in articulis Smalcaldicis* : A'equaquam in Ecclesia confessio et absolutio abnlenda est. Quod autera enumeratio delictorum in Confessione Augustanà rejici videatur, id eô fit, quod sit impossibilis juxta Psalmum : Delicta qtiis intelligit? Sed hune nodum solvit Cathechismusminor, in Concordiœ libro inter authenticos libres editus, ubi hœc leguntur' : « Coram Deo omnium peccatorum » reos nos sistere debemus, coram ministre autem » debemus tantùm ea peccata confiteri quœ nobis » cognita sunt, et quœ in corde sentimus. Subdit : » Denique interroget confitentem : Num meam re- » missionem credis esse Dei remissionem? AfTir- » manti et credenti dicat : Fiat tibi sicut credis , et » ego ex mandato Domini nostri Jesu-Christi remilto » tibi tua peccata in nomine Patris, etc. »
Articulus XI. — De Satisfactions.
Certum Protestantes à satisfactionis doctrinàideo maxime abhorrere visos , quia unus Cliristus pro nobis satisfacere potuit; quod de plenà et exactâ satisfactione verissimura, neque unquam à Catholicis ignoratum. Non est autem consectaneum, ut si Christiani non sunt solvendo pares , ideo nec se teneri putent ut pro suà facultaculâ Christum imi-
1. Conf. Aug., art. xi. — 2. Apolog., cap. de Num., etc., p. 200 et seq. — 3. Apolog., cap. de Pœnit., p. 164. — 4. Conf. Aug., art. XII. — 5. Sess. VI , cap. VI. — 6. Sess. xnr, c. m , etc. — 7. Matih., m. 8. — 8. Art. Smalc, viii. de Confess.,p. 322. — 9. Cat. min. in Lib. Conc, p. 378, 380.
PROJET DE RÉUNION ENTRE LES CATHOLIQUES
tenlur, dcnlque iJ quod habeant de ejus largilalc, affligeâtes animas suas in luctu , in sacco, in cinere, ac pcccala sua cleemosynis rcdimcntes , oirerentcs deni(|ue, more Palruni à priniis usque sœculis, qualescuraque suas salisfacliones in Clirisli noraine valituras ac par cuin acceptabiies , ut suprà dixinius'. Quare nec satisfactio reclè inlellccta disiiliceat, cùai dical Apologia : « Opéra et alllictlones » mcrenlur, non justillcationeni, sed alla ]u-a;mia, » corporalla scUicel et spirllualla, et gradus praj- » mlorum^, » ut praimlserat. Singulatim verô de eleemosynâ, qua; vel prœcipua inler illa satlsfactoria opéra recensetur : « Goncedamus et hoc, Inqulunl', » quod eleemosynœ mereantur mulla bénéficia Dei, 1) mitigent pœnas : quod mereantur ut defendamur ') in perlcuUs peccatorum et mortls; » quic sanè eo pertinent, ut rejectà satisfaclionis , quara universa antiquilas admisit, voce, tamen rem ipsam admitlant.
ARTir.ruis XII. — De quatuor reliquis Sacramentis.
En igltur jani tria Sacraraenta eaque propriè dicta, Baptlsmus, Cœna , Absolutlo , quœ est Pœnitentiœ sacramenlum. Addatur et quartum* : « Si » Ordo de mlnlsterio verbi intelligatur, haud gra- » vatim vocaverimus Ordlnem sacrauientum ; nam » mlnisterium vcrbl habet mandatum Dei, et habet » magnllicas promisslones. » Conllrmalloncm sanc et Extreniam-Unctlonem fatentur esse « rltus ac- » ceptos à Patrlbus , non tamen necessarios ad sa- » lutem, quia non habent mandatum, aul claram » promlsslonem grati;e. »
Nemo tamen negaverlt sic acceptas à Pralribus, ut et à ScrlpturA deducerent : Gonlirmatlonem quldem ab illA apostolicà raanùs Impositlone, quA Splrltum sanclum traderent, sacram vero Unctlonem infirraorum quam extremam vocanl , ab ipsis Jacobi verbis^, qui liujus sacramenti presbytères asslgnel mlnlslros; rltum, inunctlonem cum oratione conjunctara ; promlsslonem aulem , remissionem peccatorum ;quiB promlsslo non nisl à Ghrlstl Insllluto pruficlscl queat , Jacobo hujus instltulionls ac promisslonls tantiim interprète. Sic etiam Apustoli imposltione manùs nihil aliud tradebant credentlbus, nisl Ipsum à Gbristo promlssum Splrltum, quo ad prolitendum Evangellum vlrtute ab alto indutl lîrmarentur.
De Matrlmonlo Apologia sic decernlt* : habet mandalum Dei; habet promissiones . Quod autem attrlbuit cas promissiones quœ magis pertineant ad vitam corpnralem , abslt ut neget alias potlores, ad progignendos educandosque Dei lillos et hœredes futures, ac sanctllicandam eam corporum anlmorumque coiijunctlonem quœ in Christo et Ecclesiâ magnum sacramenlum sW , à Deoquldem primltus institutum, sed à Gbristo Dei Fllio restitutum ad prlorem forniam. Unde etiam inter christiana sacramenta cum Baptismo rccensltum anllqultas credldit, ut iradlt Augustlnus'.
Ergo enumeratione faclâ, septem tantùm computamus sacros à Deo Ghristoque Instltulos ritus, et signa divlnis firmata promisslonlbus. Neque
1. Sup. cap. I, art. m. — 2. Resp. ad. arg., p. 137. — 3. Idem, P- !"• — •*. Apol. de num. et usu Sacramenl., p. 201 . — 5. Jac. V. 14, 15. — 6. Apol. de num. et usu Sacramenl., p. 20Î. — 7. Eph., V. 32. — 8. Lib. u de Nupt. et Concup., cap. x , n. 11 ; lom, X, col. 283.
propterea necesse est, hœc omnia Sacramenta ejusdem necessltatis esse, cùm nec Eucliaristla paris cum Baptismo necessltatis habcatur. Omnino enira suHîcit dlvlna Inslilutlo atque promlsslo. Atquehœc de sacramentis, in quibus pertractandis inaxlmas controversias ex ipsis Lutheranurum libris symbolicis composltas videmus.
