Luc, x

CIRCA DILECTIONEM IN SAGRAMENTO PŒXITENTLE REQUISITAM.

censuram effert : neque de hâc re litigare est animus.

In eam ha?resim impingunt, qui negant, vei'bo Diliycs, respondere specialem dilectionis actum, qui à Deo imperetur. Sanè exliterunt, qui dicerent', « prœceptum amoris Dei et proximi non esse spéciale, sed générale, cui per aiiorum praeceptorum adirapletionem satisfit. » Quani propositionem alii aliter expriniunt; nempe sic : ut mandato cliaritatis impcretur tantiim illa dilectio, quam effectham vocant, in omnium mandatorum executione contentam ; non autem iraperetur dilectio affectiva, sive specialis actus et affectus diligendi Dei propter suam escellenlissiniam dignitatem atquebonitatem.Haec autem doctrina à sacra Facultate theologicà Parisiensi, erroris, impietatis, et repugnantiae cuni mandato maximo condemnata, nec defendi , nec tolerari potest. Nam dari aliquem specialem dilectionis actura, vel haec Da- \idis probant Diligam te. Domine^ : el in oratione Dominicà , illud : Sanctificetur nomen tuuin^, que De glorificandi studium continetur : et illud ; Adveniat regnum tuum : quo Deus non tam regnare nos f'acit, quàm ipse in nobis régnât ; donique illud : Fiat voluntas tua, quas est humana; voluntatis cum divinâ, ut est inler cœlites, mira et perpétua consensio : atque is est ipsissimus dilectionis actus. Neque omillendum illud : Di-

mitte tiobis sicut dimittimus : qui est expressissimus

fraternae dilectionis actus , cum Dei dilectione necessariô conjunctus. Cùm ergo detur specialis dilectionis actus, eum designari voce, Diliges , nemo plus diffitetur. Ac reverà non potest Deus toto corde diligi, si nullus unquam specialis ac proprius actus dilectionis elicitur, nullaque ejus actùs obligatio agnoscitur. Unde haec propositio : « In rigore loquendo, non videtur quôd » horao teneatur unquam per totam vitam suam elicere » actum amoris Dei; » à sacra Facultate Lovaniensi-', ut impia, et primam legem christianx vitse evertens, proscripta est ; rite interrogantibus et approbantibus Episcopis : et clarè inducit haeresim ab Alexandre VIII condemnatam, quam memoraviraus.

Nec minus necessarib damnatse propositiones istœ. Prima : « Prœceptum amoris Dei per se tantùm obligat » in articule mortis^. » Altéra : « .\n peccet mortaliter, -» qui actum dilectionis Dei semel tantùm in vita elice- » ret , condemnare non audemus^. » Denique : « Pro- » habile est, ne singulis quidem rigorosè quinquenniis » per se obligare pnrcepliim charitatis erga Deum". » Re\erà enim nulla causa subest, cur per quinqueiinium is actus supprimatur, potiiis quàm semel editus, per totam poslea \itani; aut nec semel editus, omnino prœtermiltatur. E contra, si vel semel obligat, obligat centies, obligat millies, obligat nullo termine numeroque ; neque anxiè disputandum, quo pra?cisè tempore et Icco , quod ex variis circumslantiis , inspirationibus, ac tentationibus pendet ; sed eo enitendum est, ut tantâ diligentià curemus tantae necessitatis actum elici, ut nullum sit in omiticndo aut negligende periculum.

Eb igitur nos adigunt tôt damnatœ à celeberrimis Academiis, imb verb à summis Pontilicibus , propositiones : nec refert quâ decreti formula; cùm in eam damnationem, et ipsa rei natura, et totius Ecclesiae consensio nos inducat.

Unde etiam meritb reprobatur hœc propositio* : «Tune solùm obligat de Dee diligendo mandatum, » quando tenemur justificari, et non habemus aliam » viam quâ justificari possimus : » quasi Deus se vclil diligi tantùm à peccaloribus, non autem à justis; aut tant! praecepti observantia ad justiScationis gratiam impetrandam tantùm, non autem ad conservandam augendamque pertineat ; que neglecto, ipsà incuriâ , gratiam justiCcatienis amittant.

Haec igitur erronea et hœretica procul à fidelium

i. Censura Guimenii, fit. de Cliarit. — 2. Ps., xvn, 1. — 3. Matih., VI, 9, 10.— 4. Censura Lov., 1G5" ; Prop. xxiv. — 5. Censura Guimen. cod. lilulo. — 6. Innoc. XI, Prop. v. — ". EJud. vi. — 8. Innoc. XI, Prop. \i[.

mentibus propulsanda sunt. Quantum autem et quanto sub discrimine eportcat tantùm actum frequentare, ipsa Dominicà eralie, quaî quotidiana dicitur, satis docet; quippe quae vero et pleno sensu sine actu dilectionis proferri non possit; cùm liajc ipsa vox, Pater noster, si rectè , et ut à Ghristo pronuntiata est , dicitur, teste Apestolo ; inducat spiritiim non timoris, sed adoptiûnis et charitatis, in cordibus nostris clamantem, Abba, Pater'.

Sin autem objicitur illud œquè impium ac nugatorium de praeceptis positivis , non semper ils teneri nos, atque adeo nunquam , vel vis unquam : eè res recidit nobis, ut omnis intercidat fidei et spei exercendse obligatio ; imb Dei metuendi , cogitandi de Deo , ac de sainte suâ aut fide; ex quo vita cliristiana ebli\ioni Dei, atque inde consecutae omni injuriée ac nequitiœ relinqualur. Quem in gurgitem jam deniers! sunt qui haec dicunt : « Homo nullo unquam suae vitae tempore tene- » tur elicere actum fidei et charitatis, ex vi praecepto- » rum divinorum ad eas virtutes pertinenlium^. Fides » non censetur cadere sub prœceplum spéciale secun- » dùm se. Satis est actum fidei semel in vitâ elicere^. »

II. Partitio hujus opusculi. — His igitur generatim prœmissis de mandate diligendi Dei, jam quœ sint ejus partes ad justificandum impium, maxime in sacramento Pœntientiœ, ex decretis Tridentinis explicare aggredimur. Quam disputatienem ita partiemur : ut primùra agamus de saciaraenlorum, quibus justiûcamur, efficientià; quo loco demonstrabimus ad illa non requiri eam dilectionem, quae cum sacramentorum suscipiendorum vote semper justiflcet. Deinde tractabimus de incipiente dilectione , saltem ad justifîcationis gratiam in sacramentis impetrandam omnino necessarià. Denique ex certis principiis dilhcultates resolvemus : atque is erit hujus tractationis finis.