AQUILA, APER ET FEUS

Aqvila puUos in summa et cava posuerat arbore ; sus fera ad radiées; felis medio intrunco sedem eligit : ita nec invicem molestai . tôt familiae unà degebant. Verùm omnia permiscuit scelerata felis. Adrepit ad aquilam , dicens : Gertum est exitium noslrnm , natorum saltem ( atqui niatribus idem est), nec forte mora. Nonne \ides tuis sub pedibus improbam suem indesinenter qu;i3 terram egerit , altè ef- Ibdiens , ni fallor, ut quercum eradicet , ad pullorum catulorumque perniciem. Arboris casu

]M'ensi vorabunlur; ne sperent salutem ullani. Saltem si mibi siiperesset unus, dolor levaretur. Terrore ineusso , perlida bine delabitur ad sueni jaoentem inter fœtus. Heu , inquit submissà Noce , amica , vicina , te admonco a(]uilam. si tantisper exeas, eatulos tuos invasuram. Ne evnlges areanum quod credo tibi ; in eapul meum reciderel ira ferjc. Hanc in familiam pavoro itidem conjecto , felis se recepil domuin. Aquila , egredi nusquam ausa, caret cibo ad ai(Midos fd'tus ; idem sus patilur. 0 nimiuin démens utraque 1 Etenim qua^ major pernifies lame? Utraque pertinaciùs domi maiiet ad tutandos natos. Interea conticiuntur famé porci et aquilae ; exanimes Inmt opima pra;da gentis felina'.

Ebeu ! qnid non molitur linguablanda et perfida , subdolis vocibus? E Pandorœ pyxide majus malnm quod emersit , meà quidem sententià, malnm quod jure merito horrenl cuncti mortales , fuit versutia.

FABULA VIL