EQUUS ET LUPUS

Ea tempestale quâ tepentibus zephyris pubescunl gramina , ei animalia désert is sedibus victum quaeritant, lupus quidam, asperitale hiemis famis impatiens , incidit in equum , quem vernas in herbascompuleraHierus. Quantum exultaveril animis, diclum puta. Ampla venalio , inquil : ô si uncino meo pendula esset ! Tu , si vervex esses , quidni ? cerla prœda fores mihi ! Nunc le ut occupem dolo utenduni est ; ergo dolo uti est animus. His dictis , tacite subrepit , discipulum Hippocralis se profite! ur ; se berbarum bujus pralivim medicam per singula nosse jaclal ; variis se mederi morbis lutô posse , nec ballucinari asseverat. Si velil equus morbum aperire , se gratis hune sanalurum: namque si medica? arti fas est credere , equus libéré et sine capistro errans in pratis , minus firmam indicat valetudinem. Ulcus, inquil equus , pedi meo subest. UUum est , reposuit doclor, menibrum morbis magis obnoxium. Dominam equorum gentem curare milii apud omnes laus est ; insuper cbirurgus sum. Scelestusopportunumlempus captabal, utmorbidum invaderet. Hic dolum suspicans , ex improviso calcitrat, dénies niaxillasque elidens. Bene est, inquil mœrens lupus; atqui boc cornmerui. Singuli sux arliincumbant. Melanium, herbarum peritum agere minime decuit.

FAHLKS DE LA F(>NTAINE RN PROSK I.ATINK. 307

iiuin slatim l'oituna ciilpctiir. (|nasi singulis se (li'(lt'iil vadt'in. De omrii casu ut auclor in jus vûoatiir. Impiiulens , incaulus, sibi inalè consulens , illA iiicusalA , se purpatuin pulal. Ul Itrt'vi (lirain . s(Mn[>cr Forliina pi'cral.

FA151 I.A l.\.

AH\T(iH Cl M Flllliî

< •pEHi inounihile , indulgilc labori ; fundiis , «•«•iliores divilia\

riti scnsil divos aralor se niorti [)ni\iiiinm , arcessivit natos . soiinitisque testilms . sic allociittiscst : Cavele ne xienoal iinqiiani airellusaocejtliisahavis ; iliic tliesaiirus latet ; locus me fugit (juidein; al rcpcrietis. niodô non desil aninius. Sucrisis fiMMuonlis properate. Innnuin \ei*sate , fodilc. prosiindile. noc intacUis Idciis snpersit; ilernni alcjne iteruin fiaiiiiite nuuutalini ipsas glebulas. Kxlincto pâtre, nali susdequeagellnin exapilant : labenle anno lonpè plures fruges attnlil. N'uinmi vem nnsqnam repenti sunt. Félix et sapiens paler, qui liliis vilain laboriosant ut pra'fipuas opes nioriens reliquil!

FARI I.A Xn.

MKDICI Ul (».

MpidcisTanlopejusinvisebat Uîgroluni.queni adiliat et socius Tantoinelius. Qnainvis ille assererct jacenlein inigraturuin ad avos, bic sj)eraNit cnnvalitnrum. Dum in adversas irent sententias. et Tanlopejuspraîvaleret socio, aîgrolus naluia,' tribiitudi pe|)('ndit. l'tfrque de boc inorbo sibi piaudebat jaclantiùs. Aller: Interiil, et piU'Caveiam. Aller : Si ineo eurassein arbilrio , convaluissct.

FABULA X

MONS PARIENS.

MoNs partiu'iens tantos ciebat olamores , ut cuncti . aeriti nlulatibus. pulavcrinl bunc procul dubio pariturum urbern ampliorein Luletiû. Soricem enixus est.

Dum mente revolvo banc l'abellam , verbis mendacem , veramque sensu, audire mibi videor poetam insonantem ; Cantabo bellumgestum à Tilanibus adversùs Altisonanlem. Quanta pollicetm- ! Huid vero pra-stat? Ventos inanes.

FABULA XL