FABULA XL ASINUS D0M1^■0'^^ MUTANS

AsîNCs liortulani Fato qnerebatm-, Auroram antevenio, inquit. Cialliquantumvis primo mane cantant , ego jam laborem prceoccupo ; al quare ? ut herbas ad forum deveham ; scilicet egregia insomniœ causa? Fatum , querelà perniotum, alium assignat dominum jumento , quod ex hortulano ad coriarium transmigrai. Pellium gravitas et fœtor inox insijlsuni animal

Num putal sibi uni suam displicere sorlem ?

Sic mérité aiebat Fatum. Omnes ila affecli sunt ; nemo suà sorte beatus, et instans videtur pejor. Votis deos lacessimus ; singulis pelila Ju|)iter annuat , nïliilo secius sacrai obtundentur aures.

FABULA XII

SOL ET RAN.i:.

Tyranm nuptiis dum populi lœli atras crateris immergunt curas , uni ,Esopo insanire x'identur. Gur , inquit, tam clîrena la'tifia?

Aliquando Sol uxorem ducere statuit. Continuô stagnorum incolœ unâ voce sorlem deflevere suam. Heu, quid spei nobis, si liberos genuerit? Sic Fatum orant : Yix unum perl'erre Solem potuimus ; sex exhaurient lacus atque maria ; simul natanlium genus exstinguent. Valete, ô paludes, juncique ; gens nostradisperiit, nec ultra innabit nisi undiv stygia?. Quamvis imbecillum genus ranarum,ut mihi videtur, sagax fuit senlentia.

FABULA XIII