PA* H- N

Num. f. Autant p«r Vfllr* Mire que per le copie que vous m'envoyei de celle de mon frère, Je vols une grande altération dans son amitié poor vous, et même dans son estime. J'en suit aussi affligé que ma tendresse pour tous les dcui m'y oblige, et aussi surpris qu'on le peut Cire, ne sacbantd'oà peut venir un ressentiment si violent ; ou, s'il n'en a point d<j iujcl, no il grand changement dans ton affection.

esse meorum, qui aut non omet, aut abs te non ametur.

N. 6. Ilia pars epislolæ tu® minimè fuit neccssaria , in qua eiponis quas facultates aut provincialium, aut urbanorum commodorum, et aliistemporibus, et me ipso consule, prælermiseris. Mihi enim perspecla est ingenuitas, et magniludo animi lui : nuque ego inler me alque te quicquam inlcrcsse uitquam duxi, præler voluntalem institut® vitæ , quod meambitio quædam ad honorom studium, te nulem alia minimè reprehendenda ratio ad honestum olium duxit. Vcri quidem laude probitatis, diligentiæ, religionis, neque me tibi, neque quemquam anlepono. Araoris verô erga me, quum a fraterno amore domesticoque discessi, tibi primas defero. Yidi enim, vidi, penilusque perspexi in mois variis lemporibus et sollicitudines et lælilias luas. Fuit mihi sæpè et taudis noslræ gratulalio tua jucunda, et limoris consolatiograla.

N. 7. Quin mihi nunc, te absente, non soiùm consiiium quo lu eicellis, sed etiam scrmonis communicatio quæ mihi suavissima tecum solct esse, maximè deest. Quid diram in publicâ rc? quo in generc mihi ncgiigenli esse non licet. An in forensi labore? quem anleà propter ambilionem sustinebam, nunc, ut dignilatem tueri graliâ possim. An in tpsis domeslicis negotiisî in quibus ego quum anleà, lum vero post discessum fralris, te sermonesque noslros desidero. Poslremà, non labor meus, non requies ; non negolinm, non olium ; non forenscs res, non domesticæ; non public®, non privai®, carere diutiùs tuo suavissimo atque amanlissimo cousiiio ac sermone possunt.