AUCTORITATE. CAP. XXXIV
student , scilicet personam Papae circa fidem errare posse, et hœreticam doctrinain ut catholicam proponere, etiamsi de consilio aliquot Romanae ciiria» tlieologorum sententiam emiserit. Quinetiam universali concilio Papain subjaeere dicunt, et ab eo deponi posse. At vero si apostoliea sedes, in qua Petrus nunquam non vivens nunquani non loquitur, personœ pontificis ita assentiatur ut allquid tauquam iidei doiinia a tota Ecclesia credendum definierit , resectis a sua communione cunctis dissentientibus; caput a corpore divelli non potest; eentruni vera; traditionis in Cde docenda non potest faisataî traditionis centrum fieri, fiindamentura arcis ffternœ nutare non potest. Ubieumque est caput Ecclesiae, ibi et Ecclesiae corpus esse nihil dubitant iili auctores.
CAPUT xxxni.
Ad laicos piiocipes non pertinet jurisdictio ad convocanda concilia, quamvis eoiiira munus sit ea petere ab Ecclesia,
sicatholicisintacpii.
1° Ecclesia, sponsa Christi in terris omnino libéra est, ut suc munere niere spirituali fuiigatur. Atqui cogère conciiium ad tutaiidum fidei depositum, vel ad restaurandam salutis disciplinam, est munus mère spirituale. Ergo Ecclesia omnino libéra est , ut conciiium cogat , vel cogère recuset , prout expedire existimaverit : ad eani solam pertinet judieare an res expédiât necne : ergo ad eam pertinet banc exsequi veldifferre.
2° Verumquidem estEcclesiam pro suasapientia sibi ipsi consuluisse, ne per terapora persecutionum concilia generalia convocaret. Profecto tum temporis ipsa sui juris erat ut cogeret concilia, si id omnino necessarium esse videretur ; siquidera Cbristus Dominas non dixit : Ite, si jusserint sœculi principes : sed ait : Ecce ego mitto vos, etc. ; et iterum : Emîtes ergo docete omnes gentes , etc. Sed tum minime expediebat ut concilia generalia cogerentur cum tanto incommodo; neque certe, etiamsi episcopi id tentassent, tantus tantae convocationis apparatus, clam ac tuto exécution! niandaripotiiisset. Enimvero persecutores imperatores numerosissiniara hanc episcoporum ex tôt gentibus a se quam maxime distantibus congregationem faeillime exploratam babuissent; exploratam vero, vel praepedire, vel subita internecione delere promptum fuisset. .lus quidem convocandi conciiium erat pênes Ecclesiam tum temporis , perinde ac nostris temporibus , sed ratione periculi, et obstantis imperatorum sœvitife, non expediebat ut convocarentur. De cœtero con-
vocatio illaerat ejusdem omnino juris, quo synaxes quotidianœ et synodi quœdam provinciales , quas invitis principibus interdum celebratas legimus.
3° Si persecutores principes insidiandianimo jussissent episcopos in conciiium properare , episcopi licite potuissent convocationem hanc fuga éludera. Contra vero, si principes vetuissent episcopos in summochristianœ rei periculo conciiium celebrare, licite pariter potuissent, imo debuissent omnes, invitis principibus, etobjecto certœ necicapite, cogère conciiium , et fidei labandi consulere. Itaque nulla est in principibus laicis potestas convocandi concilia; nullum quippe habent dominium in administrationem mère spiritualem, quce solis episcopis a Christo Domino concredita est.
4° Aliquatenus tamen dici potest ad saeculares principes , si modo christiani sint et catholici , pertinere ut Ecclesiam benigno affectu provocent ad concilia cogenda; sed hsec est tantum pia monitio, etpollicitatio beneflca, utcertiorcs sint episcopi se fovendosactutandos esse alaica potestate, si velint ad dirimendas novatorum controversias conciiium celebrare. Illa autem suasio, sive monitio ( modo citra jussioncm absolutam liât), catholico principi competit. Ejus est enim monere episcopos, ut controversias reipublica; infestas quaiuprimum amputent, eujus est rempublicam administrare ac tueri. Verum quantumvis ipsius principis sit monere et instare, ipsius tamen non est judieare an vere expédiât necne ut Ecclesia quidquam de fîde pronuntiet; siquidem ad solam Ecclesiam pertinet jus decernendi quid ad servandum fidei depositum congruat, vel aliemim sit. Unde patet Justinianum imperatorem iniquissime vexasse Vigilium papam , ut generalis synodus , congregaretur. Ea certe synodus , quse annumeratur ut quinta, œcunienica babetur, non ex auctoritate Imperatoris perperam cogentis, neque ex Patrinn numéro qui paucissimi suiit, sed ex auctoritate sedis apostolicre, totiusque Oceidentis , vi cujustan dem confirmata est. Ergo laici principes moneant et instent, atque intérim novatores per magistratus coerceri curent. In hoc obsequantur votis episcoporum , ut reipublicœ incolumitati consulant ; sed caveant ne Ecclesiam invitam adigere velint ad celebranda concilia.
