‹ Origines et raison de la liturgie catholique en forme de dictionaire, ouChapitre 74 sur 436 · BULLE · texte numérisé non relu

BULLE

Ileexpression dérive du latin bullare qui le sreller. Son origine étymologique lui

de la forme ronde du sceau appliqué.

DMQ de la BuHe représente d*un côté les de saint Pierre et de saint Paul, et de w le nom du pontife régnant. On pense » sceau fut mis en usage pour la pres Ibis par le pape SylvesUro 1", en Sik^ a pas toujours porté la représentation noos avons parlé, on en cite un de Clé- . VU où est figurée seulement la tête de

Pierre, avec Tinscription S. P. A «S. P. LMA ROMA.

r extension, on donne le nom de Bulle à I loi-même qui en est scellé : cet acte est •a latin sur un parchemin brut, en cares gothiques et lombards pareils A ceux laient en usaae A Tépoc^ue où les papes lent leur résidence A Avignon, et on n'y si point ni diphtongue. En tête est le da pape régnant avec la qualification de eopuM^iervuê $ervorum Dei ad perpeluam emoriam. Ces derniers mots ne figurent lonqne la Bulle est donnée pour statuer lue chose qui doit rester stable. Quand radresse A un particulier, au lieu de ces , on écrit les noms et les qualités de la wne A laquelle elle est adressée.

ma devons présenter quelques détails le rattachent maintenant A la Liturgie.

de la Bulle in Cctna Dotnini que nous ons parler, et qui se lisait, tous les ans, sdi saint, avec appareil. Cette cérémonie aiiaoait de la sorte. Le souverain pontife, leie collée et toute la cour romaine y laicnl. Un auditeur de Rote, montait la loge du Vatican et lisait la Bulle en . Un cardinal diacre la lisait, après lui lUen. Quand cette lecture était terminée, ipo jetait du haut de la loge sur la place londie de cire jaune allumée. On attribue iHotion de cecéréiconial, et la Bulle^ an

Martin V. Le pape Jules II, en ISil , ira que cette BÙlle avait forr^e de loi , et

111, en iS36, se réserra rabsolution des

mtj

censures fulminées par ladite Bulle. Ou y prononee des peines eeclésiasti<|ues contre ceux qui sont coupables d'hérésie, et ceux qui les soutienneût, contre ceux qui E»U sifient les Èullee , ou autres lettres apustoli-* ques, qui exercent des violences contre les prélats, qui font métier de pirates, ou qui attentent A la iuridiction ecclésiastique. Grégoire XIII y ajouta les appellations A un fu« tur Concile contfe les décrets jpontificaux: il y était encore Question de la limite des deux puissances et oe Texempiion des tributs eti faveur des ecclésiastiques. Plusieurs souverains protestaient contre celte lecture solennelle oe la Bulle et contre la Bulle elle-même^ En France, en 1510, on déclara qu'on n'acceptait point cette Bulle. Enfin le pape Clément XIv, élu en 1769, pensa qu'il était prudent de suspendre cette publication qui se faisait au Jeudi saint, aucun de ses successeurs n'a ju((é A proj^os de faire revi? re cet usnge et aujourd'hui il se trouve aboli, si non de droit ^ du moins de fait.

La Bulle iifïère du Bref en plusieurs points^ La première émane de la chancellerie apostolique, la seconde de la secrétairerie dite des Brefs, et sous l'anneau du pécheur. La Bulle t&i écrite comme il a été dit, tandis que le Bref est sur papier blanc en caractères latins. La Bulle a pour date l'auncé de Tincarnation de Notre-Seigneur, et le Bref celle de la Nativité de Jésus^hrist. Enfin la Bulle commence par les mots précités • et le Bref ne porte que le nom du pape régnant, par exemple : Gregorius XVI.

On trouve dans le Dictionnaire du droit canonique de Durand de Haillane, et dans d*autres ouvrages de cette nature, les plos grands détails sur cet objet.

Sous Tarticle Bulle, noils croyons devotr placer deux documents de la plus haute im-^ portance qui, dans l'état présent de la Liturgie, en France, sont généralement ignorés. Il ne s'agit pourtant de rien moins que de deux Bullee publiées par le pape saint Pie V, en exécution d*un décret du Concile de Trente. Du moins on ne peut ignorer que dans ce Concile œcuménique, session XxV, il fut statué sur la correction des livres liturgiques. Le Concile après avoir renvoyé au pontife romain le travail déjA fait pour la correction des livres suspects ou pernicieux et l'avoir chargé de terminer et de publier In tout, lui confie aussi le travail A faire pour la correction du Bréviaire et du Missel : Sacroioneia Synodue... idem de catechitmo a Patribut quibui illud mandatum fuerat, et de Miseali et Breviario fieri mandat,

BOLLB MUB LA PUBUCATIOII D0 BBIiVUIBK.

PWS epieeopui , eervue $ervarum ÈPei, ad perpetuam rei memoriam.

Quod a nobie postulai ratio paitoraHs offi' cii, in eam euram tncumftimtis , ut mltnés, quai^um Deo adjulore fieri paierit, sacHTridentiniConcilii décréta exequantur^ at multo id etiam impensius fatienduM intetligimus, cum ea gtue m mores inducenda sunt, maxime Dei gloriam ac debitum Ecelesiasticarum perso -

fK

narum Officium compleciuniur. Quo in génère existinwmus in primis numerandai es$e$acras preces^ laudes et gratiae Deo pereolvendas . iHtœ romano Brevtario eonlinentur. Quœ dtrifi j Offieii formula, pie olim ae sapienter a fummii Ponii/lcibuê » prœsertim Gelasio ae ^Jregorio primii eonstituiap a Gregorio autem srptimo reformata^ cum diutumitate temporis ab antiqua instilutione de/texiaet, necessaria %isa re$ eit, quœ ad pristinam orandi regulam conformata revocaretur. Alii enim prœclaram relerii Breviarii consiitutionem. multis locis mutUalam, alii incertii et advenie quibusdam rommutatam deformarunt, Plurimi , $peei$ Offieii eommodioris allecti, ad brevitatem novi Breviarii a Francisco Quignonio tituliSanctœ Crucis in Hierusatem Presbytero Cardinali composilif confugerunt. Quin etiam tn provm* riaspaulatim irrepserat prava illa consuetudo, ut Épiscopi in ecclesiis, quœ ab initia commu* niter cum cœteris veteri Romano more Horas canonicas dicere acpsaUere consuevissent, priratum sibi quisque Èreviurium confieerent^ et illam Communioncm uni Deo, una et eadem formula» preces et laudes adhibendi^ dissimil» lima inter se ac pêne cujusque Episcopatus proprio (^ficio aiscerperent, Uinc illa tam muftis in locis divini cultus perturbatio ; hine summa in Clero ignoratio Cœremoniarum, ae Rituum ecclesiasticorum » ut innumerabilei ecclesiarum ministri in suo munere indecore^ non sine magna piorum offensione versa^ rentur.

Hanc nimirum orandi varietatem gravissi^ me ferens felieis recordationis Pautus papa qnartus enundare constituerai ; itaque provisione adhibita» ne ulla in posterum not% Bre^ tiarii licentia permitteretur, totam rationem dicendi» ac psallendi Horas canonicas, ad pristinum morem et institutum redigendum suscepit.

Sea eot postea nondum iis quœ egregie inchoaterat perfectiSf de vita decedente^ cum a piœ memoriœ Pio Papa quarto Tridentinum Concilium, antea varie intermissum, revocatum essett Patres in illa salutari reformations ab eodem Concilio eonstituia» Breviarium ex ipsius Pauli Papœ rations restituere cogita^ runt* Itaqu$9 quidquid ab eo in sacro opère coUectum , elaboraiumque fUerat , Coneilii Patribus Tridenium a jarœdicto Pio Papa Misswm est ; M&t tum aoctis quibusdam^ et piis viris a Concilio datum euet negotium^ ui ud reliquam cogitaiionem , Breviarii auoque curom mijungerentn instante jam conctusione Coneilii» iota res ad auctoritatem judiciun^ que Romam PoniHtcis ex décréta ejusdem Coneilii relata est ; fia illis ipsis Patribus ad id aiiiiiiif deiectis, Romam voeatis, nonnullio^ que in urbe idoneis viris ad eum mun^nan adjunctis. rem perficiendam voluit. Verum eo etiam m viam mnivorset canàs ingreuo . nos^ ita diwina disponenie dementia^ licet immerito^ ad Apoêtalatus opium assumoti, cum moiim ofus. adkibitis eiiam ad iÙud aliis peritis vms, maxime urgeremus^ magna in nos Dei tflUMilflif ( sic enim accipimus } Rowummm kùc mreviarium vidiwsMs absotutum^ cujus mtione ditpositioniÊ ab Ulis ipris, qui negotio

prœpositi fuerant^ non semel eogniia» cum mtetligeremuSf eos in rei confecttono, ab imîquis Breviariis nobUium Vrbis Bcclecimnm « ac nostrœ vaticanœ Bibliotk^œ non doceosisee, gravesque prœterea aliquoi eo m genare jcrytores secutos esse , ac dcniauo rcssèoiù us^ qum aliéna et incerta esseni^ ac proprim ma veteris divini Offieii nihU omiMiuc ; probavimus, et Romœ imprimi , impress que divulgari jussimus. Itaque, ui mini JUS operis effectue re ipsa consequaimr^ m ritate prœsentium ioliimuê in primiê, ai lemus Breviarium novum a Frameiêco c nale prœdicto editum, ei in quacumqm Eo^ clesia.MonasteriOf ConventUt \kdino, JfiUMi. et loco virorum ei mu/teniM, êiiam oxempêo , tam a primmva insiitutionê^ quam eUiicr «è hac Seae permissum.

Acetiam abolemus quœcumque alia Brcwiorià tel antiquioria^vel quovis privilégia wssmsiei,vâ ab Episcopis insws diœcesibus pervulgeOe^ oa^ nemque iîlorum usum de omnibus orois Ecd^ siis. Monasteriis, Conventibus^ Jf t/tltîf. Orii' nibus, et locis virorum aemuliensmotiesm ptis^ in quibus alias Officium divinmm M nœ Ecclesiœ ritu dici consuevit» oui d^i; iUis tamen exceptis, quœ ab ipsa prinusinoUimiione aSede apostolica approbata^ vel consueiudisiê^ quœ vel ipsa institutio dueentos emmoc omIpcedebat^ aliis ceriis Breviariis u$a fieime eoeiê titerit ; quibus, ui inveteraium itlnd jm$ éi» cendi et psallendi suum Officium wm adf '

mus» sic eisdem si forte hoc nosirum, fM4 modo Dervulgaium est, magis placcai. mnmodo Episcopus, ei umiversum Capiiulmm tu eo consentiant, ui id in Ckoro dicere ci p$al^ 1ère possint^ permittimus,

Omnes vero ei quascumque Aposiolioaâ ei alias permissiones acconsueiudineseistaiuia» etiam juramenio, confirmaiiono Aposiolioa, vel alia firmitaie wmnita, ncc non privilégia^

ncndi. fM

lieeniias et itidulia precandi et psati in Ckoro quam extra illutn, more ei riiu Bre» viariorum sic suppressonun^ pretdiciis Ecdc siis t Monasteriis , Conventtbus , Miliiiis , Onftntfriu ei locis, nec non S. Jl. E. CstcInmlibus^ Patriarckis, Arckiepiscopis^ Eviseopis, Abbatibus et aliis Ecclesiasticis Preaati». cet' terisque oMiiifriif ei singutis personis Ecch^ siasticis, secularibus ei regularibue mtriusqm sexus, quacumque causa concessa^ apprabala^ ênnovata^ quibuscumauc coneepia forwmUSt ac decretis ei clausis roboraiot omiiiiio reooca^ mus : volumusquê Ula ournia mn ei effoctsm de cœtero nonnabere.

Omni itaque alio usm, qmbuslibei, ut éiO' tum est, interdicio, hoc nosîmm Brewimrima, ac precatuii psmUeméiquê Jbrmulam, in ommi* bus univtrsi orbis EckeniMMomÊÊtcriic^Oréh nUms, ei locis etiam exemptie, in quièm OfÊcium ex more ei riiu dictée Romamee Eeclesm dici débet ami consuevii, salva presdicisi incti^ iuiione^ vei consmeiudine pretdicios âuccntas annos euperante^ prœcipimus obeervari^ sien iucntes Breviarium ipsmm nullo unqmam iestn pore^ vel in totum, vel ex parie wmùmâmm^ vd ei aliquid adileiuhâm, vel amnima éetrakendmm esse : ac quascumque qui Horas cmnamcas ex more ei riiu ipsius Rowmmee EcHcoim.jure vel

miL

Page 1