Id., Gorg., 509° ; cf. 454 et sqq

3. Id., Men., 81° : ἅτε γὰρ τῆς φύσεως: ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης, καὶ μεμαθηχυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα, οὐδὲν κωλύει ἕν μόνον ἀναμνησθέντα, ὃ δὴ μάθησιν χαλοῦσιν ἄνθρωποι, τἄλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν, ἐάν τις ἀνδρεῖος ἢ χαὶ μὴ αποχάμνῃ ζητῶν. Et il ne faut pas seulement de la vaillance à cette enquête; elle demande du discernement : car, s'il y a des idées qui se mélent totalement, d’autres en partie, il en est d’autres entre lesquelles s'élèvent des cloisons infrangibles : ὅτ᾽ οὖν δὴ τὰ μὲν ἡμῖν τῶν γενῶν ὡμολόγηται χοινωνεῖν ἐθέλειν ἀλλήλοις, τὰ δὲ μή, χαὶ τὰ μὲν ἐπ᾽ ὀλίγον, τὰ δ᾽ ἐπὶ πολλά, τὰ δὲ ai διὰ πάντων οὐδὲν χωλύειν τοῖς πᾶσι χεχοινωνηχένα:... (SOph., 254b-c),