Ρ. καὶ omittit. — 4. Ὁ. διττήν. —3. P. τόδ

. 3 3 ο SE , λα LS αν , 9 4 # οὐχέτι αὐτῆς ἐξημμένον, αλλὰ τοὐναντίον αὑτὸ ἔχον , ν , ° = +

δὴ τὴν λογικήν. Ὡς ad τριγῇ τὸ εἶδος διαιρῶν, To μὲν παντων TÉ τι ἐπιστημονικὸν ἐποίει, καὶ γνήσιον ἑαυτοῦ ἔχγονον, τὸ τῶν ἄστρω», θεῶν γεγονὸς γένος οὐράνιον - τὸ 5 , ΄ | , 4 4 ὃ \ δὺ ΄ οὐ πάντων μὲν ἐπιστημονικὸν, ὁρθοδοξαστικὸν δὲ πάν- La + ” 4 ι A =. 4 ο. ΄ ϱ των, ὧν y av μὴ τῇ ἐπιστήμη ἐφικνοῖτο, νόθον τέ τί οἱ χαὶ Ἰθόνιον ; γεγονὸς γένος δαιμόνων, και θεῶν τε ἔσχα- , \ , e δέ e / 4 à » 5 τον πάντων, καὶ τούτοις ὅπη δέοι ὑπηρετικόν ' τὸ À οὐ \ , 4 ϐ EN 4 \ Φ 4 / | 4 ν περι παντα ορθοδοδαστικων, αλλ αμαρτητόὀν τε, Kai οὗ 6 \ EM / ιά πάνυ τοι σπουδαῖων ἑαυτοῦ ἔχγονον, τήν γε ἡμετέραν χαὶ » ΄ νά LS Ν ἀνθρωπίνην ψυγΏν, τοῦ τῶν δαιμόνων τούτου γένους , = = ο” à ς \ 2 / τὸ ἐφεξῆς που γεγωνυῖαν. Τοῦ δ᾽ ἑτέρου τε καὶ ἀλόγου εἴδους à ο»

τέτταρα τὰ πρεσθύτατα ἐποίει σωμάτων εἴδη, TÜp τε 4 / \ PA 4 μα + ο ΄ \ χαὶ ἄέρα xat ὕδωρ καὶ Viv' ὧν τοῦ καλλίστου TE καὶ ἐλαχίστην ’ ἐν μεγ.στῳ ὄγκῳ χεκτηµένου ὕλην, τοῦ πυρὸς, χαὶ - φ» δα. ή 8 1 έά e Les αι ταῖς γε ψυγαῖς τα ὀχήματα ἀπολαμθάνων ὑπετεύγνυ, τοῦ μὲν λαμπροῦ τε αὐτῶν καὶ φλογώδους, τῶν. ἄστρων, τοῦ À” ἀηράτου καὶ αἰθερίου, τῶν τε δχιµόνων καὶ ψυχῶν τῶν ἡμετέρων ΄ συνετίθει τε οὕτω γε δὴ ᾽' ἔχ τε ψυγᾶς καὶ σωματος ζώων τριττὰ ἀθανατων τε χαὶ λογικῶν γένη, τοῖς Ὀλυμπίοις τῶν ἀδελφῶν, ἄλλῳ ἐπ᾽ ἄλλο '', συνεργοῖς ἐς τῶν ride ἀθανάτων την Ὑένεσίν τε καὶ δημιουργίαν Ἰβώμενος, τῶν τε τριττῶν τούτων ζώων γενῶν, τῶν τε τεττάρων ἐκείνων σωμάτων πρεσθυτάτων. Ἔτι δὲ τοῦ 1. M. iterum ἐξηαμένον. — 2. Ρ. δὲ pro δή — 3. Ρ. ὧν γάρ.

4. L°. où καὶ χθόνιοι, ubi pessime M. οἰκοχθόνιόν γε γεγογός. 5. P. ὑπηρετικήν. τί ὃ) οὗ. — 6. P. et M. πάνν τι.

ΤΑΑΙΤΕ DES LOIS, HE. γη qui au contraire la tient sous sa dépendance. Οεἶ]ε-σι, sans avoir une existence séparée de fait, l’a cependant virtuellement , et par là se rapproche plus de ta nature, c’est-à-dire, de celle des êtres supracélestes : c'est l’âme raisonnable. Cette âme sc partage en trois espèces : la plus élevée , celle qui connaît tout, est fille légitime de Neptune lui-même, elle forme Ia race des astres divins ; l’âme qui ne connaît pas tout, mais qui a une opinion saine de tout ce qu'elle connaît, est une fille illégitime de Neptune, c’est l’âme déjà terrestre des Démons ou Dieux du dernier ordre, n "agissant que sous la direction des grands Dieux; enfin vient l’âme' qui n'a point de toutes choses une opinion exacte, qui est sujette à l'erreur et qui n'est pas la plus parfaite des œuvres de son Créateur : c’est notre âme, l’âme humaine , qui vient immédiatement après celle des Démons. Quant à l’autre substance , celle qui est privée de raison, Neptune en a fait quatre espèces principales de corps : le feu, l’air, l'eau et la terre. Choisissant le plus heau de ces éléments, celui qui contient le moins de matière sous le plus grand volume, à savoir, le feu, il a fait de sa partie la plus pure et la plus brillante le véhicule des âmes des astres, et de l’autre, invisible et éthérée, le véhicule de nos âmes et de celle des Démons. Ainsi unissant toujours une âme à un corps, il en a composé les trois elasses inférieures d'êtres immortels et raisonnables. Toutefois il n’a pas agi seul, mais il s’est servi du concours de ses frères, les autres Dieux Olympiens, dont chacun a pris sa part dans la création des êtres immortels de notre ciel, à savoir des trois espèces d’âmes, et dans celle des quatre espèces de corps les plus anciennes de toutes et les plus im-

7. M. ἐλαχίστον. — 8. P. ὀχμήματαά. — 9. P. et M. té ve. 10. Ρ. οὕτω δὲ δή. — 11. Ρ. τῶν ἁδελφῶν ἐπ᾽ ἄλλω.

178 ΠΕΡΙ NOMON, f.

Ὑένους τοῦ τῶν ἄστρων, τὸ μὲν πολὺ ἁπλανὲς πεποιηχὼς, ἐπί τε θεωρίαν τὴν τῶν ὄντων ἀφῆχε χαὶ ὕμνον τὸν σόν. Ἑπτὰ 8” αὐτῶν πλανητὰ ἀπειργασμένος', ἄλλο πρὸς ἄλλο εἶδος τῶν αἰωνίων ἴδιόν τε χαὶ προσεχές, πρῶτα μὲν ἕκαστον αὐτῶν τῷ ἰδίῳ τούτῳ εἴδει τε χαὶ νῷ ” ὑπεζεύγνυ, καὶ συνετίθει ἔκ τε vod τινος αἰωνίου καὶ Ψυχῆς καὶ σώματος τριττήν τινα ἔγον ἕκαστον φύσιν, χοινωνίαν τέ τινα καὶ σύνδεσμον τῷ τε ὑπερουρανίῳ διακόσµῳ καὶ οὐρανῷ τῷῶδε σοῖς κρατίστοις μηγανώμενος θεσμοῖς. Καὶ αὐτῶν ὃν κάλλιστόν τε χαὶ ἄριστον yeyevνῄχει, Ἠλιον, τῆς τε τῶν ἓν τῷδε τῷ οὐρανῷ φύσεων τελειότητος πέρας αὐτὸν ἀπειργασμένος καὶ νῷ τῶν μεθεχτῶν τούτων τῷ κρατίστῳ ὑπεζευχὼς *, τούτῳ καὶ τὴν τοῦδε τοῦ οὐρανοῦ παντὸς ἡγεμονίαν ἐπέτρεψεν, ἐπεί σοι ἔδει καὶ θνητῆς τινος τόδε τὸ πᾶν μετασχεῖν φύσεως, ἵνα σοι ὄντως ΄ ἅπαν ἀποτελεσθη, Ἡλίῳ τε δὴ τούτω, καὶ ἅμα Κρόνῳ τῶν σῶν νόθων πρεαθυτάτῳ παίδων ᾽, τὴν τούτων γένετιν ἐπιτρέπει ’ ὢ ὁ ἐπὶ ταύτης δη τῆς λειτουργίας τεταγµένω, τῶν θᾳηρίων τε καὶ φυτῶν παντυδαπῶν, εἴ τέ τι ἄλλο τούτοις συγγενὲς πέφυχεν, ἀπεργάᾶζεσθον γένεσιν, συνεργοῖς ἄλλῳ ἐπ ἄλλο καὶ τοῖς ἄλλοις ἑκάτερος ? ἀδελφοῖς χρωµένω, ὁ μὲν τοῖς Ταρταρίοις, ὁ δὲ τῶν πλανήτων τοῖς λοιποῖς. Ων δὸ τὴν πλάνην τε χαὶ χίνησιν τοτὲ μὲν προσαγόντων, τοτὲ À’ ἀπαγόντων τῶν διατιθεµένων, θνητὰ καὶ τὰ γεννήµατα 8 ἀποθαίνειν : τοὺς