Cod. ñ αὐτοῦ. — 2. Cod. η, id est Ἡ, uhi nos sir

ἐθίουν ', ὥσπερ εἰχὸς ἦν τοὺς αὐτῇ Θεοῦ σοφία, ουγγενέσθαι τοῖς ἀνθρώποις ἀξιωσάση τούτου χάριν, ἀχολουθοῦντας. Γραμμῶν μὲν καὶ αριθμῶν χαὶ τῶν οὑρανίων τηρήσεως, καὶ φυσικῆς ἐπιστήμης, οἱ μὲν οὐδὲ τὸν ἀρχὴν ἑπαΐοντες" Ov γὰρ τῆς ἀπολαύσεως ὠλιγώρουν, «τούτων τὴν εἴδησιν, καὶ τῶν περὶ αὐτὰ παθημάτων, οὐδὲν ἡγοῦντο σεμνὸν, πάνυ καλῶς ποιοῦντες. Et γὰρ τὸ γνῶναι πρὸς τὸ ὑπερφρονῆσαι τῶν γε τοιούτων φέροι ἄν, τοῖς γε νοῦν ἔχουσι, xai ἐρασθῆναι τοῦ χάλλους, ὃ ὑπὲρ ταῦτα πάντα ἐστὶν, ἀφανὲς ἔτι dv, τί Υ ἂν ἐδέοντο χάµνειν περὶ τὴν τοιαύτην γνῶσν, ὁδῷ ῥάστη τε xai διχαιοτάτη, καὶ πείρα βεθαίῳ, μετὰ τοῦ ἐραστοῦ κἀνταῦθα, ὡς ἐγχωρεῖ, γενέσθαι δυνάμενοι; Οἱ δὲ καὶ ταῦτὰ μὲν ἴδεσαν, ἀλλ οὐδὲν μᾶλλον τῶν οὐκ εἰδότων ἐχρῶντο, πλὴν εἴ που ἐδέηοε τοὺς ἐπὶ τῇ µαταίῳ ταύτή σπουδῆ µόνη σεμνυνοµένους ἐλέγχειν, καὶ τὰ ἐκεῖθεν ἀνθίστασθαι τῇ ἱερᾷ ἀληθείᾳ δοχοῦντα δειχυύναι οἷα ἐχρῆν ῥείχνυσθαι, χαὶ ὡς ἂν un χομπάζειν δύναιντο, n ὡς δι ἁμαθίαν τῶν ἄλλων ἐπὶ τὰ βελτίω ἐεμένων ᾽, τῶν τῷ ὄντι φιλοσόφων χαταγελᾶν, οἱ τῇ τῶν φαινομένων γνώσει προσηλωμένοι. Πάντες d ὁμοῦ τὴν ἀληθινὴν σοφίαν τοιαύτῃ ‘re ebpov σπουδῆ, οὐκ aveu τῆς ἐξ αὐτῆς ὁδηγίας, χαὶ εὑρημένην ἐτίμησαν οὕτω, ὥσθ᾽ ὑπὲρ αὐτῆς χαὶ τῶν αὐτῆς νόμων θνήσκειν Ts xai διὰ βίου τεθνηχέναι, ὃ δὴ τοῦ κατ ἐκείνην βεθιωχέναι ἀκριθῶς, πολὺ μεῖζόν ἐστι. Τοιοῦτοι δὲ γεγονότες, οὐ µελέτην λέγοντες µόνον θανάτου εἶναι φιλοσοφίαν, % µελετῶντες μὲν ἐν τῇ θανάτου τα xai τῶν θανάτου πολὺ χδιρόνων χακῶν τοῦ σώματος ἀπουσία, ἐν δὲ τῷ ἔργω

ἕ Um, ἐδίων. — 1. Cod. οἰομένων. — 3. Cod. TA αὑτή τε.

ἀφηνιάζοντες, ἀλλ᾽ ἔργοις μᾶλλον F λόγοις ἐπιδεδειχότες ἅπαντες τὴν προαίρεσιν, οὗ χαθ ἕνα αὐτοί τε οὕτως έφιλοσόφουν χαὶ τοὺς ἄλλους ὁμοίους ἐποίουν, ἀλλὰ χαθ᾽ ὅσους παγχάλεπόν ἐστιν ἀριθμεῖν' πὀλεις γὰρ ὅλαι xai ὅλα ἔθνη τὴν ὑψηήλοτάτην αἴρεσιν ἠσπάζοντό τε ταύτην καὶ ἤσχουν α οὐδ) ἐν χρόνῳ πολλῷ, ἀλλ) αὐτίκα δὴ ἄπισχευαζόµενοι πᾶν χώλυµα, xai τῶν ἐν τῷ βίῳ Tüde θελγήτρων, ὡς und” ὑπ αὐτῶν ποτε τερφθέντες, ἐπίλελησμένοι εὐθὺς τῷ τῆς ἀληθοῦς ζωῆς πόµατι. Καὶ οἶμαι un µόνον τῶν ἐκ τοῦ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνθρώπων, ἀλλὰ χαὶ πάντων τῶν ἐξ ἀῑδίου Υ ἂν γεγενηµένων, ὡς Ἕλληνες ὑπελάμθανον, μὴ φιλοσοφῆσαι τοσούτους καὶ ἔργῳ τὴν πρραίρεσιν ἐπιδείξασθαι, ὅσους À ἐν πόλει μιᾷ τῶν ἁπανταχοῦ ἄρχων εἷς ἐν ἡμέρα μιᾶ φιλοσοφήσαντας εἶδεν (οὐδὲν : ἰσχυσάσης αὐτῷ τῆς μαγειρικῆς ὠμότητος, À τὰ ἐχείνων σώματα μετιὼν, ἥλπισεν ' ἀποστρέψειν τοῦ ὁρθοῦ φρονήµατος χαὶ τῆς ἐπ αὐτῷ βεθαίου ἐλπίδος τοὺς µαχαρίους), Ἡ ἐν τῶν τῆς ἀρετῆς ἀσχητηρίων ἑνί To πανταχοῦ μιᾶς γενεᾶς χρόνος, καὶ ὑφ᾿ ἑνί που, εἰ τύχοι, καθηγεµόνι, πεφιλοσοφηχότας γνησίως, τῇ τῶν µακαρίων ἐν αὐρανοῖς προσήνεγχε πολιτεία. Τὸ δὲ πλῆθος ἅπαν τῶν ὑπὸ τῆς ἀληθείας χατασχεθέντων, ἐξότου δι’ ἑαυτῆς ἐθουλήθη τόὺς ἀνθρώπους ἐπιστρέψαι πρὸς ἑαυτὴν, τίς ἂν οὐκ ἐπὶ νοῦν ἐκπλαγείη λαθών; Τοσοῦτον ἀπέχει τῇ χατὰ Χριστὸν φιλοσοφίᾳ ἡ τῶν τινος ἀνθρώπων παραθληθῆναι καὶ πάντων ὁμοῦ, τῷ τε πλήθει τῶν βελτιουμένων καὶ τῷ τάχει τῆς βἐλτιώσεως, ὥστε καὶ κινδυνεῦσαι ἂν µαάτην εγονέναι τουτονὶ τὸν κόσμον, (οὗ τῆς συστάσεως