ΑΡΡΕΝ). IX

ἀξίας ἀποῤῥαπίζοντας τῶν θεῶν τοὺς ὑποδεεστέρους : οὐδὲν γὰρ -ἂν εἴη χαὶ τὸ Ἀπόλλωνος ἀξίωμα μὴ ὅτι γε τὸ Ἑρμοῦ καὶ τῶν br αὐτοῦ ἔτι, τοσούτων πρὸ αὐτῶν θεῶν ὄντων ὑψηλοτέρων, δι’ ὦν. ἐπ αὐτοὺς À θεότης βαθμῷ τινι κατελήλυθεν. Τὸ ὃ) αὐτῶν εἵνεκα τῶν θεῶν καὶ τὰ ὑπ αὐτῶν χινούµενα σώματα θεοποιεῖν, πῶς οὐκ. ἀνόσιον; Ταῦτα γὰρ μεγέθους μὲν εἵνεχα χαὶ ἰσχύος καὶ κάλλους χαὶ διαρχείας, δέοι Υ ἂν χαὶ πάνυ θαυμάζειν. Δεῖ µέντοιγε τὸ ἐπ᾿ αὐτοῖς θαῦμα πέµπειν εὐθὺς ἐπι + À y 3 , # CN τὸν δημιουργὸν, ὥσπερ οἰκοδομήματος. χαλλίστου νοῦν ἔχοντας θεατὰς, οὕτω καὶ ἡμᾶς, αὐτὰ μὲν ἀγαμένους, ἡ εἶσιν ἔργα Θεοῦ τοιαῦτα, πρὸ δ) αὐτῶν τὴν τέχνην καὶ τὸν τεχνίτην ἐκπλγττομένους καὶ αἰδουμένους καὶ σέ- Όοντας. Ὡς οὖν «οὐδ οἰχίαν τινὰ ἄνθρωπον νοῦν ἔχων Av τις εἶποι, ὅτι ἀνθρώπου ἔργον ἄριστά γε εἰργασμένου ἐστὶν, εἰ οὕτως καὶ τύχοι ἔγουσα, οὕτως οὐδὲ τὸν ἥλιον 8 - 4 Ν # + καὶ τὴν σελήνην θεοὺς προσαγορεύειν ἔδει καὶ προσχ»νεῖν, ἐνορῶντας ὅτι Θεοῦ εἰσιν ἔργα, αὐτά τε ἐφ᾽ ἑαυτῶν οὕτω χαλὰ, καὶ τῷ παντὶ τῷῶδε κόσμος, χαὶ τοῖς ὑποδεεστέροις πᾶσιν ὠφέλιμα. Ἡ ἐπὶ πάντα | ἂν ἔδει τὸ = Le ] Le y , w \ τοιοῦτο σέθας ἐχτείνειν, ἅ τι θαύματος ἄξιον ἔχουσι xai ἃ θεόθεν εἶσίν. Οὐδὲν δέ ἐστιν ἔργον Θεοῦ, κἂν τὸ σµι- / < A A / 4 9 8 π χκρότατον ἡ, ὃ μὴ θαυμάσειεν dv τις ἐκτόπως. Καὶ πολὺ 4 ο 9 9 ο”. , ! \ ϐ -- - ο.» # μεῖιόν ἐστιν ἐν τοῖς ἐλαχίστοις τὸ θαῦμα, τοῦ Θεοῦ σφίσιν, ἀντι τῶν ἐκ τοῦ μεγέθους ἑλαττωμάτων, σοφίαν τινὰ καὶ μεθόδους ξένας ἐγκατοικίσαντος, εἰς ἔνδειξιν σφήλασα περιεργία, ἣν ἐκεῖνοι περὶ τὰ µείζω τῶν ἐν τῷ χόσαῳ Φαινομένων ἔπαθον τεθηπότες αὐτὰ, καὶ ταῦτα δλ προήγαγε θεοποιεῖν τε χαὶ σέθειν' εὐλόγως μὲν oùde-

τέρων πεποιηκότων, τῶν δὲ πολλῶν εὐλογώτερον, ὅτι γε, δέον δόξαν τοῖς ἡγεμόσιν αὐτῶν τὸ θεῖον σέθας ἐπὶ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ χαταφέρειν, τῆς τονιαύτης αὗτοι τιμῆς οὐδενὶ τῶν ἔργων ἐφθόνησαν, ἅτε πᾶσιν ἐξαιρέτου τινὸ: τῆς τοῦ end σοφίας ἐμφαινομένης, χαὶ πρὸς μεῖζον θαῦμα λυναμένων ἐνάχειν τῶν δοχκούντων ἠλαττῶσθαι πο. σότητι, χαὶ μ.ηδενὸς αὐτῶν ὄντος, ᾧ μὴ τὸ αἰτιῶδές τε ὁπηοῦν ἔνεστι χαὶ ὠφέλιμον. Τί δὲ ἡ πατουμένη Δ1µήτηρ, καὶ ὁ σθεννύµενος Μφαιστος, xai ὁ πιχρὸς χαὶ φθαρτιχὸς Ποσειδῶν; Τί δὲ τὸ ἄῤῥεν ἐν τοῖς. θεοῖς καὶ θήλυ; Τί δὲ τὸ τοὺς μὲν ἐφεστάναι τοῖς ἀγαθοῖς, τοὺς δὲ τοῖς χείροσι τῶν ἔν τε τῇ φύσει χαὶ ὑπ' αὐτῶν ἀνθρώπων γενοµένων; Καὶ ἀνθρώπους δέ τινας ἀποθεοῦσι, χαὶ ἄλλους αὖθις καταστερίζουσι, καὶ οὐδὲν ὅ,τι οὐ πλάττουσι τῶν ἁτόπων, ὥσπερ ἐξεπίτηδες τὴν τελειότητα καὶ ἁπλότητα χαὶ τὸ ἀνενδεὶς τοῦ Θεοῦ χαὶ τὴν ἄπειρίαν καὶ τὴν ἀπάθειαν καὶ τὸ παντοδύναμον χαὶ τὴν πρόνοιαν ἐξελαύνειν βουλόμενοι. Δι ὧν εἰς τοιαῦτα xaτασπῶσιν αἴσγη καὶ πάθη, πολὺ ἀπάδοντα τῆς βελτίστης καὶ σεμνωτάτης προσηγορίας TE καὶ τοῦ πράγματος. Καΐτοι χωριστὰς μὲν οὐσίας τιθέναι τινὰς, εὔλογάν ἐστι πάνυ: ἆλλ᾽ οὐχὶ καὶ τῶν ὄντων ὁημιουργοὺς οὐδενὶ τρόπῳ, οὔτε συμμεριζοµένας τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν τῷ Oui, ἀρχεῖν ἡγουμένους τῆς πρώτης αἰτίας τὴν δύναμιν δι ἀπειρίαν πρὸς πάντα ἐκτεινομένην τὰς τῶν ὄντων φύσεις παράγειν. Καὶ διακονεῖσθαι μέντοι τὰς χωριστὰς οὐσίας ἐκείνας τῇ τοῦ (Θεοῦ περὶ ἡμᾶς προνοίᾳα πιστεύοµεν, ἀλλ οὐγ οἷον Ἕλληνες ἔπλαττον' καὶ δαίμονας ab εἶναί τινας βλαπτικοὺς ὑπὸ Φφθόνου καὶ ἐπιγαιρε- Χαχίας, πλάνης καὶ µυρίων δεινῶν ἀνθρώποις προξένους,

ὅσοι μάλιστα δι ἀναγωγίαν εὐχείρωτοί εἰσι ταῖς ἐξ ἐκείνων ἐπιθουλαῖς, οὐ τοιούτους τὴν ἀρχὴν καὶ yeyoνότας ὑπὸ Θεοῦ, ἀλλ᾽ ὑπὸ τόλωης χαὶ αὐθαδίας ᾽ χαὶ χείpovt προαιρέσει ἐπὶ τὰ τοιαῦτα ἀποχκλίναντας, χαὶ ὑπὸ Θεοῦ ἐγκαταλειφθέντας, ἴσμεν τε καὶ ἀποστρεφόμεβα οὕτως ἔχοντας, καὶ ταῖς τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ διακόνων ἐπιστασίχις ἀπαθεῖς Διατηρούμεθα ἀπ᾿ αὐτῶν θεύ- 3 9 Là ον .ω Lang 4 τητος δέ τι αὐτοῖς μετεῖναι, πῶς ἂν φαῖμεν, οἱ. μηδὲ ο 9 -” ON Ô à / \ # τοῖς ἀγαθοῖς τοῦτο διδόντες; Καὶ µαχαρίους µέν τινας , » , y = , / 9 4 \ ἐξ ἀνθρώπων Ὑίνεσθαι, τῶν ἀναγκαίων ἐστὶν, ἀλλά µα- ΄ N * 2 καρίους ἀνθρώπους. Καὶ δι ἄλλων μὲν ἄλλα χυθερνᾶσθαι τῶν ὄντων, τό γε εις τὴν ἐχπλήρωσιν ἦκον τῆς ἐχ Θεοῦ προνοίας χαὶ χυθερνήσεως, ἀληθές ἐστιν. Ἔδει γαρ τι καὶ αὐτοῖς τοῖς χυθερνωµένοις εἶναι καλὸν ἐν τῷ Ἂνσιτελές τι καὶ τούτων ἕκαστον εἶναι οὕτω γὰρ ἂν χαὶ ἡ τοῦ μόνου κυθερνήτου τῶν ὄντων ἐξουσία λαμπρότερον διαφαίνοιτο, πολλῶν τε διαχονουµένων αὐτῇ, καὶ πάντων εὐτάκτως, À ἄλλο ἄλλου Ἱρτηται θαυµασίως, ὥσπερ ἐν τῇ τάξει τῆς φύσεως, οὕτω δὴ καὶ τῆς λειτρυργίας * ὅσον δ᾽ εἰς τὸν τῆς χυθερνήσεως Axe λάγον, ἀμέσως πάντα x Θεοῦ χυθερνᾶσθαι πιστεύοµεν [ὑπὸ 4] τῆς θείας σοφίας τε καὶ δυνάμεως ' ἐφαρμόττουσι γὰρ ἐν τῷ λόγφ τῆς ἀπειρίας, µέχρι καὶ τῶν ἐσχάτων ἐκτεινομόνῳ". Οὐδὲ γὰρ οἷόν τ ἄν, δὺ αὑτοῦ μὲν χατασκευάσαι τὸν χήσμον, μὴ διοιχεῖν δὲ τοῦτον δι αὑτοῦ τὸν Θεὸν, und" TA 9 ee 4 - LE À 4 ἐ ϐ ο.” ϐ ἐξ αὐτοῦ τὸν τῆς τάξεως λογισμὸν ἐπιτεθεῖσθαί τε τὴν ἀρχὴν τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ γεγονόσε, καὶ νῦν ἐπιτίθεσθαι”. L 4 4 + ’ A / LA ιά 4 δἱ pen δι ἔνδειαν ἰσχύος Ἡ λόγου’ ὧν ἄρα χαὶ τῶν τοι- 1. Cod. αὐθαδείας. — 2. Cod. ὑπ αὐτῶν.

3. Cod. δὲ τό. — 4. Deerat ὑπό. — 5. Cod. ἐκτεινομένων. 6. Cod. ἔτι τίθεσθαι.

ούτων οὐδὲν ἁρμόττει Θεῷ: οὔτε λόγον ἂν ἔχοι δυνάµενον καὶ εἰδότα καταφρονεῖν, ζλαττοῦσθαί τι τῇ τῶν μερικῶν τοίτων Kai ταπεινῶν Ἱπρονοίᾳ νομίχοντα. Εἰ γὰρ μηδ᾽ ἐν αὐτοῖς ἐνεργῶν ἔσται τι γείρων, ἐνδργεῖ δὲ δήπου πάντα ἐν πᾶσιν, dr’ ἐξ αὐτοῦ πᾶσιν ἐπιῤῥεούσης ἱχείως τῆς τοῦ δύνασθαι πρὸς τὸ πράττειν προσαγωγῖς, σχολη γε τὴν ἀξίαν αὐτοῦ λνμανεῖται τὸ TAÇ ἐν σφίσιν εὐταξίας φοωντίκειν, ὅπερ οὐγ ἠττόν γε τοῦ προτέρου ET ὑπερχειμένην ἂν δείξχι δύναμιν.