Cod. ἄλλοις (sic

ἐξαπατῆσαι δυνάµεναι, À τινας τῶν καὶ πρὺ τούτου Guv- Ὡρπασμένων (ὀλίγη δὲ’ καὶ τούτων φροντίς)' ἀλλ᾽ οἱ ταῖς ἄλλαις μηχαναῖς ἐκείναις τοὺς ἁπλουστέρους παράγειν πειρώμενοι, οὗτοι δὴ Lai τῶν φανερῶς ἀνθεστώτων, ὅπερ ειπὼν ἔφθω, οἱ χείρους.

Τούτοις πᾶσιν, ἄριστε, τὴν σὴν σοφίαν ἀντέταξας, ἀκὶ μὲν οὕτω καὶ πρόσθεν πεποιηχὼς, νῦν δ', εἴπερ ποτὲ, ἐν χαιρῷ, χαὶ μετὰ πολλοῦ τοῦ πθριόντος αὐτῶν καθιχόµενος λόγοις ἄῤῥηκτόν τινα τὴν ἰσχὺν χεχτηµένοις, οὐ τῆς ἐνούσης σοι τέχνης μᾶλλον n τῆς τῶν λόγων ὕλης τοῦτό παρασχοµένης. ἀληθείας γὰρ ὑπεραγωνιζομένῳ καὶ τοῦ Θεοῦ, µένος ἐμπνευσθῆναί τι προσῆκεν ἐκεῖθεν. Ἄλλοι τε οὖν πολλοὶ σοὶ µεγίστην εἴσονται χάριν καὶ δι ἐμὲ, κἀγὼ πρὸ πάντων ἐν τοῖς τιµίοις ἔξω σε καὶ τὰ σὰ πολλῷ πλέον ἆ πρόσθεν, οὐ τῶν ἐν ἀρχῆ µόνον εἰρημάνων ἕνεκα, ἀλλ ὅτι δὴ καὶ τὸ ὑπὲρ Λατίνων ἐχεῖνο βιθλέον ἡμῖν μὲν οὐκ ἐδείχννον οἱ σοὶ πεποµφότες, τὴν σὴν ὑπὲρ αὐτοῦ φῆφον ἁρπάσειν πρὶν ἡμῖν ὀφθῆναι νοµίζοντες, Eire δὲ χαὶ πρότερον, εἴτε καὶ μετὰ ταῦτα -τις αὐτῶν ἐδείκνν γε καὶ ἡμῖν, οὐδεὶς ἂν ἡμῖν ἐγίνετο λόγος περὶ αὐτοῦ τε καὶ πρὸς αὐτὸ, οὐχ ᾽ ὑπεροψίᾳ αὐτοῦ τε καὶ τῶν γραψάντων. Τοῖς μὲν γὰρ οὐχ ἐξ ἡμῶν γε, τοῦ δόγµατος ἠττημένοις, οὐ déov, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ τὴν κρίσιν γίνεσθαι δεῖ. Γῷ δ᾽, ὡς ἐν Λατίνων σννηγορίᾳ, καί τινος ἀρτιστομίας μετῆν, οὐδὲ * καθάπαζ ἦν ἀδιέργαστον, | εἰ μὴ] πρὸς τὴν ἐκ πατέρων ἡμῖν µόνον καθήχουσαν πίστιν χαὶ, ὡς πεπείσµεθα, ἀληθῆ, πλεῖστά που δμενήνεχτο: οὕτω γὰρ δεῖ ἔχει, οἷς τι τῇ δόξη Λατίνων

1. Hæc nos in parenthesi, ne quis δὴ pro δὲ legi velit. 2. Cod. οὐδ', ac deinde ὑπεροφίαν. — 3. Cod. où, non οὐδέ. 4. Ante πρός deerat el µή, qnod e conj. addendum fuit.

ἕνεστι συνῳδὸν, οὐδὲ δι ἄλλο τι. Τῷ δὲ, πολλάκις περὶ τῶν τοιούτων χαὶ γραφῇ πεφιλοτιμημµένοι καὶ λόγων πολὺ βικιοτέροις ὅπλοις τῶν ἐν γραφῆ, χόρον ἤδη λαθεῖν, ἅλλοις ἂν τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἐλείπομεν. Ἀλλὰ σύ γελαθὼν, οὐκ ἀτηξίωσας αὐτῷ τι χαὶ ἀντιγράψαι, πάνυ καλᾶς ποιῶν ' οὗ γὰρ ὡς ἐχείνῳ μᾶλλον ἀντερῶν à τοῖς πέωψασι χαριούμενος * καὶ τοὺς μὲν δι ἄγνοιαν προσέξειν ἀντὶ τῶν πατρίων τοῖς ὑπερορίοις χινδυνεύοντας ἀποστήσων, δείζων δὲ ' τοῖς µήπω χαλῶς εἰδόσιν, ὅπως ταῖς χθὲς ᾽ χαὶ πρύτριτα καινοτοµίαις οὐδ΄ αὐτὸς τεθειµένος, ἔτοιμος el καὶ συναγορεύειν , ἐπειδάν ποτε δέη , τοῖς πρὸς αὐτὰ ἱσταμένοις. Διὸ καὶ πρὸς ἕχαστα μὲν τῶν ἐν τῷ γράµ.ματι οὐχ ἠνέσχου δοῦναι σεαυτὸν , οὐδ' ἐλέγξαι: τὸ δὲ βάθρον ἆπαν ὑπορύξαι δεῖν dou - οὕτω γὰρ ἂν καὶ τὴν ἐπιτεθειμένην αὐτῷ τῶν λόγων κατασχευὴν πεσεῖσθαι κατασοισθεῖσαν. Ἅμα δέ τινα xai συνηγορίαν τἀληθοῦς τοῖς λόγοις προσέπλεξας , καὶ τοῖς οἰυμένοις ἢ λέγειν τι ᾿ πιθανὸν τοὺς ἀρνουμένους τὰς ἀτοπίας μ.ενούσας ἐπὶ τῆς θέσεως (καὶ πρὸς ἐλείνας ἀναμφισθητήτως φέρη ΄ μετὰ τοῦ λόγου), ñ συνοίσειν’ τι τοῖς πράγµασι τὰ μὴ κατὰ Θεὸν αὐτοῖς µέλετώμενα, νοῦν τινα περὶ ἀμφοτέρων τούτων ἐνόθηχας, et γε βουληθεῖεν λαμθάνειν, of τινες ἄν ποτε εἶεν οὗτοι. Σὺ μὲν οὖν τῷ ἡμετέρῳ δεσπότη Χριστῷ βεγίστην ἂν εἰδείης τὴν χάριν. Τὸ μὲν γὰρ σὺν τόχφ σοι τὰς ἀναρμοστίας ἀντιστρέφειν ἐκείνας ῥάδιον ὃν, οὐκ ἂν ἡμέτερον ἦν, ὥς y ἐν τῷ νῦν σχήµατι + τὸ δὲ χαὶ συν-