Cod. τελειωτάτης. — 2. Cod. λυμῶσα

3. Cod. δοχεῖν. - - 4. Sic cod. recte ; sed mauus recentior suprascripsit ει, idest, σνµδθαίνει. — 5. Cod. σπονδαίοις. — 6. Deest τὸνtu cod.

τιθεµένους, καὶ τὴν ἐχείνου πολιτείαν, ὅσον otov τέ ἐστι”, μιμητέον' οὕτω γὰρ ἂν ἄμεινον πράξαιµεν καὶ ζῶντές τε καὶ τελευτῶντες. Ἐπεὶ χαὶ Πλάτων αὐτός φησι τὴν εἰς "Αδου τὴν ψυχὲν στελλομµένην ἀποδημίαν μηδὲν ἀπέρχεσθαι φέρουσαν ἄλλο Ἡ τὴν ἀρετὴν καὶ σοφίαν. ‘À τὸν.

, » 4 ’ φ ε 6 a , 3 / µέγαν (ἴσμεν, πάντες) μεθ) ὑπερθολῆς χεκτηµένον, ἐλπίς 9 e 5 7 53 à , + ν ee ἐστιν ὅτι μάλιστα εὖ πρᾶξαι᾽ ἐχεῖ. Δίκαιον οὖν xat ἡμᾶς συνεφήδεσθαι τῇ ἐκείνου εὐδαιμονία, καὶ μὴ οὕτως ἔχειν, ὥσπερ ἄν τι τῶν παραλόγων καὶ δεινῶν ἐπεπόνθει, ἀλλὰ καὶ µεγίστην παραµφθίαν καὶ κόσμον ἡγεῖσθαι τὴν αρὲτὴν ἐκείνου χαὶ τὴν θειότητα.

1. Cod. ἐννοῦντας.--- 2. In codice distinguitur male post οἷόν τε. 3. Videtur χαὶ ante ζῶντες delendum.

4. Verba ἴσμεν πάντες, dum per nos uncis includuntur, totius loci syntaxim restituerunt. — 5. Sic cod. non πράξειν.

Πέπνσμαι ᾿ τὸν χοινὸν πατέρα τε καὶ χαθηγεµόνα, τὸ γεῶδες πᾶν ἀποθέμενον, ἐς οὐρανὸν καὶ τὸν ἀχραιφνῇ μεταστῆναι γῶρον, τὸν μυστικὸν τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς συγχορεύσοντα ἴακχον᾽. Ἐγὼ μὲν οὖν χαΐρω τοιούτω ὠμιληχὼς ἀνδρὶ,, οὗ μετὰ Πλάτωνα ( ἐξερήσθω δὲ λόγου Ἀριστοτέλης) σοφώτερον οὐχ ἔφυσεν ἡ Ἑλλάς. στ ëi τις τοὺς περὶ τῆς ἀπείρου τῶν γε φυχῶν ἀνόδου τε χαὶ καθόδου Πυθαγορείων χαὶ Πλάτωνος ἀπεδέχετο λόγους, οὐκ ἂν ἀποχνήσω χαὶ τοῦτο προσθεῖναι, ὡς ἄρα Πλάτωνος την ψυχὴν, τοῖς τῆς εἰμαρμένης ἀῤῥήκτοις θεσμ.οῖς δεῖσαν

1. Ex Allatio, de fonsensu, libro ΠΠ, pag. 937, et Morellio, catal. Biblioth. S. Marci, eamdem hanc epistolam exhibente juxta codicem Venetum , n° 333, qui Bessarionis autographus habetur. In titulo Kapäivæic habet AÏl.. Καρδινάλης Morell.

2. Vertit Allatius : « Arcanam una cum diis cœlestibus saltatio- « uem saltaturus, ν recte : sed plura de hoc loco ad præfationem nostram annotata confer, si vacat.

3 Quæ hinc procedunt, ἐγὼ μὲν... ἡ Ἑλλὰς, diversa ac pleniora exstant in codice Monacensi, tanquam ab ipsa Bessarionis manu, sic nempe : Εγὼ μὲν οὖν χαίρω παρὰ τοιοῦτον ἄνδρα φοιτήσας, οὗ Πλάτων», µετά γε τοὺς πρώτους ἐκείνους ἄνδρας οὓς Épuoev ñ Ελλάς, οὗ σοφία, où τῇ ἄλλη ἀρετῆ ὁμοιότερον (supple οἶδα seu simile quid). Inde suspicatus est Morellius interpolatam consulto fuisse in Allatiano textu epistolam. Sed potuit Bessario sua se ipse manu emendare. Allatii certe bona fides nobis minime suspecta est.

δουλεῦσαι καὶ τὴν ἀναγκαίαν ἀποδοῦναι περίοδον, ἐπὶ γῆς λατιοῦσαν τὸ Γεμιστοῦ σχῆνος καὶ τὸν ἐχείνου βίον ἑλέσθαι. Ὑμεῖς δὲ, εἰ μὴ καὶ αὐτοὶ χαίροιτέ τε χαὶ χροτοίητε’, τούτου ἐχπεφυκότες, οὐκ ἂν τὰ εἰχότα ποιοίητε. Θρηνεῖν γὰρ τόν γε τοιοῦτον μὲ οὐ θεμιτὸν ἡ. Μέγα Χλέας Ἑλλάδι πάση έγονεν ἐχεῖνος ἀνὴρ *, μέγας αὐτῇ κόσμος εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἑσεῖται ὃ. Τούτου χλέος οὔποτ) ὀλεῖται, ἀλλά οἱ τὸ ὄνομα χαὶ À φήμη et’ εὐχλείας ἀῑδίου εἰς τὸν ἐςαεὶ παραπεµφθήσεται χρόνον. Ed πράττοιτε’ χαὶ πριγχίπαν τὸν Χεῖλαν ἐξ ἐμοῦ προσείπατε, ὃς ἴστω φιλούµενος ὑπ ἐμοῦ διὰ τὴν ἀρετὴν, ὡς οὐδέποτε μᾶλλον.

1. ΛΙ]. κρατοίητε, sed falsa, neque ipsi prabata lectione, quum optime verterel : « si non plauditis. »